
ήταν μια υπέροχη μέρα ...
περπάταγαν στην παραλία πιασμένοι χέρι - χέρι, ενώ το κύμα τους δρόσιζε τα πόδια και το αεράκι ανέμιζε χαρούμενα τα μαλιά τους ...
έσκυψε και πήρε το πρόσωπό της στα χέρια του ...
τα μάτια της ήταν σαν δυο λίμνες που καθρέφτιζαν έναν γαλανό ουρανό ...
το δέρμα της μύριζε ροδάκινο και επιθυμία ...
πλησίασε τα χείλη του στο αυτί της και της ψιθύρισε :
« δεν βλέπω την ώρα να δω πως θα είσαι online»
5 σχόλια:
Όχι, που θα κατέληγε φυσιολογικά... ;)
Τρομερό καί φοβερό... Φοβερή σύλληψις...
δλδ, δεν ήταν virtual όλο αυτό? Με ξενέρωσες.... Πάω να φάω ένα ροδάκινο!
Απίθανο.. δεν παίζεσαι manifesto μου..
all moneyfesto :)
Δημοσίευση σχολίου