
The strange power of junkie retro soul.
- Winehouse’s delivery, though—take a little time to suss that one out. It isn’t really straight minstrelsy, because her inflections and phonemes don’t add up to any known style. Listen to the mid-tempo shuffle “You Know I’m No Good” and hear how she elongates and deforms the word “worst.” Is she channelling a little-known blues singer? Is she hammered? This mush-mouthed approach is Winehouse’s real innovation—a mangling of language that will pull you in, especially when you want to hear the words. One effective summing up of her style can be seen in a YouTube video of her performing the album’s title track, labelled “Amy Winehouse performing drunk or high. Your guess!” It may be neither—it is Winehouse’s signature, and if she can detach it from the past and keep writing songs like “Rehab” there will be nothing surprising about having her around for a long time. Other than having her around.
4 σχόλια:
Μόνο και που τη βλέπω μου φτιάχνει το κέφι. Πόσο μάλλον να την ακούω κιόλας. Μετά, διασκεδάζω να διαβάζω τις αναλύσεις για τη δουλειά της (και αυτό επειδή δεν επιδέχεται κακές κριτικές) αλλά "τα παίρνω" με τις ηθικολογικές απόψεις για τα "χούγια" της και άλλες παρόμειες ανοησίες. Ωστόσο, αυτή η άποψη που ανέβασε σήμερα ο Μάνι μου άρεσε διότι φτάνει στο κατάλληλο σημείο, το οποίο πιστεύω ότι είναι και το σωστό για κάθε καλλιτέχνη, μουσικό, τραγουδιστή, εικαστικό, ηθοποιό, ή οτιδήποτε άλλο. Και αυτή είναι πιστεύω η μαγεία της τέχνης: ότι δηλαδή όσο προσπαθείς να την αναλύσεις τόσο την απογυμνώνεις από την ουσία της, την ομορφιά και την αυθευντικότητά της. Take it or leave it ένα πράγμα.
Φιλιά
Ε.Α
Come on girl!
Δες τε στο ιστολόγιο μου μια πρώτη νομική ανάλυση των blogs. Μας αφορά όλους
H συζήτηση για τον προορισμό της τέχνης έχει λήξει από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Προορισμός της τέχνης δεν είναι να υπηρετεί την "ηθική", καμμία αντίρρηση.
Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να κάνουμε και λίγο κουτσομπολιό με τους καλλιτέχνες που ενσυνείδητα προσφέρουν άφθονη τροφή για κουτσομπολιό. Ανθρώπινα ελαττώματα και τα δύο. Και η πρόκληση και το κουτσομπολιό.
Αν, πάντως, θέλουμε να μιλήσουμε οσκαρουιλδικά για την τέχνη "όλη η τέχνη είναι τελείως ανώφελη".
Επομένως και αυτή της Winehouse, (αν και κανονικά θα έπρεπε να λεγόταν Drughouse)
Manifesto, μήπως την βλέπεις και στον ύπνο σου; Οποία εμμονή και η δική σου!
Δημοσίευση σχολίου