Συλλογιζόταν στο σκοτάδι κι ήταν μόνος. Ούτε φωνή, ούτε ψίθυρος. Ούτε άγγιγμα χεριού. Ούτε η ζεστασιά μιας άλλης καρδιάς.
Σκοτάδι.
Μοναξιά.
Αιώνια απομόνωση εκεί όπου όλα ήταν μαύρα, σιωπηλά, ακίνητα. Φυλάκιση χωρίς να έχει προηγηθεί καταδίκη. Τιμωρία χωρίς έγκλημα. Ανυπόφορη τιμωρία, που όμως έπρεπε να την υποστεί, εκτός αν μπορούσε να δραπετεύσει.
Καμμιά ελπίδα σωτηρίας. Ούτε λύπη, ούτε συμπάθεια, ούτε οίκτος από κάποιαν άλλη ψυχή, από κάποιο άλλο μυαλό. Ούτε πόρτες για να τις ανοίξει, ούτε κλειδαριές για να τις ξεκλειδώσει, ούε κάγκελα για να τα πριονίσει. Μονάχα το βαθύ σκοτάδι, έρεβος, όπου τίποτα δεν μπορείς να βρείς, ν' αγγίξεις.
Tο 'να χέρι δεξιά στο τίποτα. Τ' άλλο χέρι αριστερά στο κενό το απόλυτο. Προχωράς μέσα στο σκοτάδι, σαν τον τυφλό, χαμένος σε μιαν απέραντη λησμονημένη αίθουσα και δεν υπάρχει ούτε πάτωμα, ούτε ήχος βημάτων, τίποτα που να σου φράζει το δρόμο.
Ενα μόνο πράγμα μπορούσε να νοιώσει και ν' αγγίξει κι αυτό ήταν το Είναι του.
Ετσι τα μόνα μέσα που είχε για να ξεφ'υγει από τη μοναξιά του ήταν κρυμμένα μέσα του. Επρεπε να σώσει εαυτόν.
Αλλά πως;
Κάθε πρόβλημα έχει τη λύση του. Η επιστήμη στηρίζεται σ' αυτή την αρχή. Χωρίς αυτή δεν μπορεί να υπάρξει. Ηταν ο κατ' εξοχήν επιστήμονας. Δεν μπορούσε ν' αρνηθεί αυτή την πρόκληση στις ικανότητές του.
Τα δεινά του ήταν η πλήξη, η μοναξιά, η πνευματική και η φυσική στειρότητα. Αλλά υπήρχε οδός διαφυγής. Υπήρχε η φαντασία. Τι πιο απλό; Φοράς ένα ζουρλομανδύα, εγκαταλείπεις την παγίδα του σώματος και περιπλανιέσαι στη δική σου ονειροχώρα.
Ομως τα όνειρα δεν αρκούν. Δεν είναι αληθινά. Διαρκούν λίγο. Η ελευθερία του έπρεπε να κερδηθεί, έπρεπε να' ναι γνήσια και να έχει μεγάλη διάρκεια. Επρεπε λοιπόν να δημιουργήσει μια στέρεη πραγματικότητα, μια πραγματικότητα φτιαγμένη έτσι ώστε ν' αντέξει για πάντα - μια πραγματικότητα που να μπορεί να ανανεώνεται χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις. Μόνο έτσι θα ήταν τέλεια η απόδρασή του.
Κάθισε λοιπόν μέσα στο βαθύ σκοτάδι και σκέφτηκε. Δεν υπήρχε ρολόι ή ημερολόγιο για να μετρήσει τη διάρκεια της σκέψης του. Δεν υπήρχαν εξωτερικά δεδομένα για να τα επεξεργαστεί. Δεν υπήρχε τίποτα εκτός από τη φρενίτιδα του νου του.
Και μια αρχή : κάθε πρόβλημα έχει τη λύση του.
Και τη βρήκε. Σήμαινε απόδραση από την αιώνια νύχτα. Θα του έδινε εμπειρίες, θα του πρόσφερε συντροφιά, περιπέτεια, πνευματική άσκηση, διασκέδαση, ζεστασι'α, αγάπη, ήχο φωνών, άγγιγμα χεριών.
Το σχέδιο ήταν κάθε άλλο παρά απλό. Αντίθετα ήταν τόσο περίπλοκο ώστε δεν θα μπορούσε να ξεδιαλυθεί ως το τέλος του Χρόνου. Ετσι έπρεπε να είναι για να έχει διάρκεια. Αλλιώς, δεν απέμενε παρά η ανεπιθύμητη επιστροφή στη σιωπή και στο πικρό σκοτάδι.
Η επεξεργασία του σχεδίου ήταν επίπονη. Επρεπε να υπολογιστούν ένα εκατομμύριο πλευρές του καθώς βέβαια και η επίδραση της καθεμιάς πάνω στην κάθε άλλη. Κι άλλο ένα εκατομμύριο. Και πάλι ... και πάλι ... και πάλι ...
Δημιούργησε ένα πανίσχυρο περίπλοκο όνειρο, μελετημένο και στην παραμικρή του λεπτομέρεια. Μέσα σ' αυτό έπρεπε να ξαναζήσει. Αλλά όχι όπως ήταν. Επρεπε να διαιρέσει τον εαυτό του σε άπειρα σωμάτια, σ' ένα απειράριθμο πλήθος μορφών και σχημάτων που το καθένα τοους έμελε να παλέψει με το ι9διαίτερο περιβάλλον του.
Κι αποφάσισε να κάνει αυτό τον αγώνα πολύ σκληρό : να λησμονήσει τον εαυτό του και να δυσκολέψει τα σωμάτια μ' αυτή του τη φριχτή άγνοια, να τ' αναγκάσει να μάθουν πάλι από την αρχή. Κι αποφάσισε να σπείρει την έχθρα ανάμεσά τους. Υπαγόρευσε λοιπόν τους κανόνες του παιχνιδιού : αυτοί που τηρούν τους κανόνες είναι οι καλοί. Οι άλλοι είναι οι κακοί. Ετσι θα υπήρχαν ατέλειωτες διαμάχες στο εσωτερικό της μιας μεγάλης διαμάχης. Το τέλος θ' αργούσε.
Οταν όλα θα ήταν έτοιμα σκόπευε να διασπαστεί, να μην είναι πια ένας, αλλά ένα τεράστιο σύνολο μονάδων. Κι ύστερα τα σωμάτια θα έπρεπε να παλέψουν και πάλι για να επιστρέψουν στην αρχική ενότητα και να γίνουν ο εαυτός του.
Αλλά πρώτα έπρεπε να κάνει τ' όνειρο πραγματικότητα. Αυτή ήταν η σκληρότερη δοκιμασία!
Τώρα ήταν η στιγμή. Το πείραμα έπρεπε να αρχίσει.
Εγειρε μπροστά, ατένισε το σκοτάδι και είπε : Γεννηθήτω φως!
Και φώτισε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου