μια βραδυνή βόλτα στο Γκάζι

Οκτώβριος 2010


...

read

Michael Hudson


Why the U.S. Has Launched a New Financial World World War

...

μου αρέσει επίσης

αυτή η νέα γενιά γκραφίτι που βλέπω στους τοίχους της πόλης

όποιος γνωρίζει ο,τιδήποτε για τον καλλιτέχνη ας μου το πει ...


...

btw μου αρέσει ο χώρος στο "the breeder"

Οκτώβριος 2010

(και θα μου άρεσε να κάνω μια έκθεση με φωτογραφίες από τον χώρο εκεί)

αστειεύομαι

στο κλιμακοστάσιο της γκαλερί the breeder

εκθέτει τα πολύ όμορφα και πολύ περίεργα έργα του ο

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΚΟΝΤΟΜΑΡΗΣ

ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ

Διάρκεια Έκθεσης: 9 Οκτωβρίου - 3 Δεκεμβρίου 2010 : Επιμέλεια: Τέση Σπηλιώτη

Η γκαλερί The Breeder παρουσιάζει την πρώτη ατομική έκθεση του Στυλιανού Κοντομάρη και εγκαινιάζει το THE BREEDER STAIRS, το νέο project space που εκτείνεται στο μήκος της ελικοειδούς σκάλας της γκαλερί.

http://thebreederstairs.blogspot.com

αξίζει τον κόπο να ρίξετε μια ματιά

είναι η πρώτη φορά που αντιγράφω κείμενο από τη Lifo aλλά δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό

αν εξαιρέσει κανείς τις αντιρρήσεις μου στον τρόπο με τον οποίο η Ευφροσύνη αντιμετωπίζει τους ναρκομανείς ή που ταυτίζει τους μετανάστες με τον υπόκοσμο στα υπόλοιπα συμφωνώ



Άκου, Νικήτα!

Η εικαστικός Ευφροσύνη Δοξιάδη, κόρη του ανθρώπου που σχεδίασε ολόκληρες πόλεις και είναι υπεύθυνος για μια όμορφη πλευρά της Αθήνας που αγαπάμε, πιστεύει ότι η θητεία του Νικήτα Κακλαμάνη υπήρξε εγκληματική για την πόλη μας. Εξηγεί γιατί.

Για πρώτη φορά, πιστεύω, στην ιστορία της σύγχρονης Αθήνας, η εκλογή του επόμενου δημάρχου είναι τόσο κρίσιμης σημασίας. Μία πιθανή επανεκλογή του κ. Κακλαμάνη θα οδηγούσε την Αθήνα στον θάνατο. Ποτέ η πόλη μας δεν ήταν σ' αυτά τα χάλια! Το ιστορικό της κέντρο, που θα έπρεπε να είναι όχι μόνο η βιτρίνα της πόλης αλλά και ολόκληρης της χώρας (βλ. άρθρο του Γιάννη Βούλγαρη «Η καταρρέουσα Αθήνα ψηφίζει», «Τα Νέα», 2 Οκτωβρίου 2010), το τόσο πλούσιο σε μνημεία και αρχαιότητες, αντί για το πολιτιστικό πάρκο που όφειλε να είναι, έχει μετατραπεί σε έναν απόλυτο εφιάλτη όχι μόνο για τους κατοίκους αυτής της περιοχής -όπως είμαι εγώ- αλλά και για τους επισκέπτες της, Έλληνες και ξένους.

Τέσσερις σημαντικές πλατείες του κέντρου -η Ομόνοια, η πλατεία Κοτζιά, η πλατεία Θεάτρου και η κακοπαθημένη πλατεία Μοναστηρακίου- παρουσιάζουν μια δραματική εικόνα. Αυτές οι 4 εξαθλιωμένες, όπως τις κατάντησαν, πλατείες (αλλοτινά στολίδια) «περικλείουν» ασφυκτικά το Μέγαρο του Δημαρχείου. Και αναλογίζομαι και απορώ πώς άραγε μπορεί ο κ. Κακλαμάνης να κάθεται και να εργάζεται στον επίχρυσο θρόνο του μεγαλοπρεπούς γραφείου του μέσα στο Δημαρχείο, όταν το γραφείο αυτό έχει μετατραπεί εδώ χρόνια σε κέντρο του ΚΥΚΛΟΥ της ΚΟΛΑΣΗΣ, ενός κύκλου που ορίζουν οι 4 αυτές πλατείες. Έντονα απορώ...

Είκοσι μέτρα από το Δημαρχείο βρίσκεται η στοά του Πρωτοδικείου, που ενώνει την οδό Λυκούργου με την πλατεία Ομονοίας. Η στοά αυτή κάθε βράδυ μέχρι τα χαράματα γεμίζει από δεκάδες τραγικούς ηρωινομανείς, που με το κλείσιμο των καταστημάτων καταφεύγουν εκεί ημίγυμνοι και εξαθλιωμένοι και τρυπούν με ενέσεις τα γεννητικά τους όργανα μπροστά στο αδιάφορο βλέμμα των περαστικών. Και δίπλα, η πλατεία Ομονοίας, η καρδιά της Ελλάδας, έχει μετατραπεί σε μια απέραντη πασαρέλα από εμπόρους ναρκωτικών, βαποράκια, χρήστες. Μια εικόνα απόλυτης κόλασης! Την ίδια ώρα που μπροστά στον πάγκο με τις εφημερίδες αντηχούν τα γέλια μιας ανέμελης παρέας παλικαριών της Δημοτικής Αστυνομίας. «Δεν είναι δική μας δουλειά τα ναρκωτικά», μου είπαν κεφάτα, όταν τους πλησίασα αγανακτισμένη και τους ρώτησα γιατί δεν κάνουν κάτι. Αντίθετα, είναι δουλειά τους να σουλατσάρουν όλο το 24ωρο κόβοντας κλήσεις, ενώ δίπλα τους χαίνει η άβυσσος... Ούτε, βέβαια, είναι δουλειά του Αστυνομικού Τμήματος Ομονοίας που βρίσκεται 20 μέτρα από την πλατεία, στην οδό Βερανζέρου...

Κύριε Κακλαμάνη, αν δεν έχετε αρμοδιότητες για να δράσετε άμεσα και αποτελεσματικά, να τις αποκτήςετε! Γι' αυτό σας ψήφισαν οι πολίτες της Αθήνας. Δεν σας ψήφισαν για να διοργανώνετε το τραγικό «φεστιβάλ» του Δήμου Αθηναίων στα Τουρκοβούνια ούτε για να καταντήσετε τον δημοτικό σταθμό 9.84 σε κέντρο λαϊκής διασκέδασης και σε σταθμό άθλιας προπαγάνδας και αποσιώπησης! Ο Τζουλιάνι στη Νέα Υόρκη, με θέληση, πυγμή και όραμα άλλαξε την εικόνα της πόλης, τη μεταμόρφωσε, την έσωσε.

Η πλατεία Θεάτρου, πίσω από τη Βαρβάκειο Αγορά, είναι πλέον άβατη λόγω του ότι έχει καταληφθεί από έναν υπόκοσμο πρωτόγνωρο στην ιστορία της Ελλάδας. Η Σοφοκλέους και η Σωκράτους θυμίζουν το αλλοτινό Χάρλεμ. Η απειλή καραδοκεί σε κάθε βήμα σου. Εστιατόρια και μπαρ κλείνουν κακήν κακώς, επιχειρήσεις πολλών ετών μεταφέρονται αλλού για να σωθούν.

Η πλατεία Μοναστηρακίου, από τους Ολυμπιακούς Αγώνες κιόλας, λόγω της απουσίας συνεργείων καθαριότητας του δήμου, έχει καταστεί εστία μολύνσεων και δυσωδίας. Εργοτάξιο για πολλά πολλά χρόνια, για να ανακαινιστεί ξοδεύτηκε μια περιουσία από το δημόσιο χρήμα και πλακοστρώθηκε ολόκληρη με αμφιβόλου γούστου μωσαϊκό από ακριβά μάρμαρα, το οποίο είναι καλυμμένο μ' ένα τεράστιο στρώμα βρόμας. (Το σχέδιο του μωσαϊκού, βέβαια, με τους κυματισμούς, είναι φρικτά κοπιαρισμένο από τη ριβιέρα του Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας! Θλιβεροί απόηχοι από την Κόπα Καμπάνα στη σκιά της Ακρόπολης...) Στο κάτω μέρος της οδού Μητροπόλεως, αυτό με τις ψησταριές και τα κεμπάπ, σιχαίνεσαι να πατήσεις εξαιτίας της συσσωρευμένης στο πεζοδρόμιο λίγδας. Προς τι τα νεοπλουτίστικα κιτς μάρμαρα, κύριοι δήμαρχοι, παρόντες και απελθόντες; Όζουν άπλυτα από δεκαετίες...

Ερχόμαστε μπροστά στην Αγία Ειρήνη, έργο του Λύσανδρου Καυταντζόγλου, όαση πολιτισμού στο εσωτερικό της, όπου ο Λυκούργος Αγγελόπουλος κρατάει ζωντανή με τον πιο συγκινητικό τρόπο την πολιτισμική μας κληρονομιά, ψέλνοντας με τον πιο γνήσιο και άρτιο τρόπο τους βυζαντινούς ύμνους. Στην πλατεία αυτή, χάρη στον θαυμάσιο παπα-Θωμά, γίνεται η ωραιότερη Ανάσταση που μπορεί να ζήσει κάποιος. Χωρίς βεγγαλικά, γιατί κανείς από τους εκατοντάδες παρευρισκόμενους δεν διανοείται να χάσει ούτε μια στιγμή από τη λυρική αυτή εμπειρία, από βαρελότα και τρακατρούκες που εκπυρσοκροτούν. Επί της Αιόλου, όμως, το ευρύτερο περιβάλλον είναι και αυτό απαράδεκτα παραμελημένο από τον δήμο και γεμάτο εστίες μόλυνσης υπό τη μορφή περιφραγμένων με κυματιστή λαμαρίνα νεοκλασικών που χρησιμοποιούνται ως αποχωρητήρια από τα στίφη των πλανόδιων πωλητών, οι οποίοι, φτωχοί και εξαθλιωμένοι, βρίσκουν εκεί τη μόνη λύση. Τούρτες από ανθρώπινα κόπρανα ξαφνιάζουν τον ανυποψίαστο επισκέπτη. Δύο βήματα από τον ιερό βράχο!

Ο πεζόδρομος της Αιόλου καλύπτεται με ένα χαλί από πατημένες μαύρες τσίχλες ετών. Η πρωτοφανής αυτή μάστιγα εξαπλώνεται μέχρι τα πεζοδρόμια της λεωφόρου Αμαλίας. Εκεί απ' όπου περνούν όλοι οι ξένοι επισκέπτες της χώρας μας και φρικιούν με τα κακοχυμένα εξαμβλώματα-προτομές που έχει ορθώσει ο κ. Αβραμόπουλος. Ο πεζόδρομος της οδού Ερμού με τα ακριβότερα εμπορικά ενοίκια έχει επιλεγεί από τους αδίστακτους έμπορους ανθρώπινης δυστυχίας ως ιδανικός τόπος επίδειξης των τραγικών τους θυμάτων. Επί δημαρχίας Μπακογιάννη στήθηκαν δυο αποτρόπαια, κακότεχνα μπρούντζινα γλυπτά στις διασταυρώσεις Ερμού με Βουλής και Ερμού με Νίκης, ποιος ξέρει ποια πελατειακά συμφέροντα υπηρετώντας. Το ένα από αυτά σού πλακώνει την ψυχή, διότι δείχνει δυο ανθρώπινες πατούσες μπηγμένες σε μια σύνθεση από σκουπίδια. Ο αλαφιασμένος περαστικός ταυτίζεται απόλυτα με την εικόνα αυτή - ένας άνθρωπος γυμνός, θαμμένος μες στα σκατά! Μα δεν ντραπήκατε, κ. Μπακογιάννη, να επιλέξετε αυτό το συγκεκριμένο γλυπτό για να κοσμήσει το πλέον κομβικό σημείο της Αθήνας; Το πεζουλάκι του σιντριβανιού, μαρμάρινο, σπασμένο και μονίμως βρεγμένο απωθεί και τον πιο εξαντλημένο διαβάτη. Την ίδια ώρα που τα αριστουργηματικά γλυπτά του Θανάση Απάρτη και του Χρήστου Καπράλου, αφού ξηλώθηκαν από τις θέσεις τους, σαπίζουν στις Δημοτικές Αποθήκες...

Στο Μοναστηράκι, κοντά στον σταθμό του μετρό, βρίσκεται το ιστορικό κτίριο που στέγαζε κάποτε το Κακουργιοδικείο της Αθήνας, το οποίο ανακαινίστηκε πρόσφατα με έξοδα του Ιδρύματος Νιάρχου για λογαριασμό της Εκκλησίας, στην οποία ανήκει το κτίριο, για να στεγάσει μια βιβλιοθήκη της Εκκλησίας. Μετά από δεκαετίες εγκατάλειψης, το κτίριο ανακαινίστηκε πολυτελώς, με τρόπο όμως που έχασε τη λιτή ομορφιά που είχε πριν. Από το τέλος της επισκευής του το κτίριο περιφράσσεται με τη γνωστή κυματιστή λαμαρίνα ύψους δυο μέτρων, η οποία έχει μετατραπεί και αυτή σε δημόσιο αποχωρητήριο. Η μυρωδιά είναι αφόρητη! Και, τελικά, πόσα χρόνια θα μείνει περιφραγμένο το περιουσιακό αυτό στοιχείο, ανεκμετάλλευτο και αχρησιμοποίητο;

Αναίσχυντα η δημοτική Αρχή έχει εγκαταλείψει, εδώ και χρόνια, την καθαριότητα της πόλη μας, γιατί δεν είναι καινούργια όλα αυτά που συμβαίνουν. Ζήσαμε τη μεγαλομανία και το κιτς του κ. Αβραμόπουλου, υποστήκαμε την ασύστολη αδιαφορία και τις προκλητικές σπατάλες της κ. Μπακογιάννη και πρόσφατα υφιστάμεθα την ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ κακοδιοίκηση του κ. Κακλαμάνη.

Κύριοι και κυρίες, μας έχετε ρημάξει! Το 2003 γδύσατε το ιστορικό κέντρο της Αθήνας, ξηλώνοντας τα εκατόν πενήντα ετών μαρμάρινα πεζοδρόμιά του και τα αντικαταστήσατε με τσιμεντένια που πρόωρα θρυμματίστηκαν, καθότι ήταν ανεπαρκώς ψημένα. Η κλίμακα της τότε καταστροφής κατεγράφη από τον ηρωικό και αείμνηστο Χρήστο Παπουτσάκη στο περιοδικό «Αντί». Η έρευνα του περιοδικού είχε τότε αποκαλύψει ότι τα θαυμάσια αυτά μάρμαρα από τα πεζοδρόμια που ξηλώσατε πήγαν κατευθείαν για πώληση στις μάντρες της Ιεράς Οδού και μοσχοπουλήθηκαν σε κοσμικούς Αθηναίους για να διακοσμήσουν τις νεόπλουτες εξοχικές τους βίλες, κατά κανόνα στα νησιά.

Μας έχετε καταντήσει να ζούμε μέσα σε μια αθλιότητα, ενώ πληρώνουμε τους υψηλότερους δημοτικούς φόρους. Έχετε σπαταλήσει το δημόσιο χρήμα με τρόπους που προσβάλλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Οι μεγαλομανείς γιορτές σας έχουν αδειάσει τα ταμεία. Η πόλη των Αθηνών, που θα έπρεπε να ανυψώνει το πνεύμα όλων μας με την εγγενή φυσική ομορφιά της, μας υποβαθμίζει και μας ντροπιάζει. Άλλη μια θητεία του κ. Κακλαμάνη θα έδινε τη χαριστική βολή στην πόλη που γεννηθήκαμε, που ζούμε, που αγαπούμε και που βλέπουμε να βιάζεται μπρος στα μάτια μας καθημερινά εξαιτίας σας.

Έλεος! Δεν σας αντέχουμε πια. Η Αθήνα ψυχορραγεί...

more details

Oil on paper, 2009

...

μια ταινία που είδα πρόσφατα και μου άρεσε

...

απλά υπέροχο

...

η κατάντια των gay

επειδή δεν μπορώ [από εδώ] να αναφερθώ στα ειδικά, ας μιλήσουμε για τα γενικά

European Neoliberals Raise Ante in War on Labor; Fateful Struggle Will Set Course for a Generation

"A Financial Coup d'Etat"

By MICHAEL HUDSON

Most of the press has described Europe’s labor demonstrations and strikes on Wednesday in terms of the familiar exercise by transport employees irritating travelers with work slowdowns, and large throngs letting off steam by setting fires. But the story goes much deeper than merely a reaction against unemployment and economic recession. At issue are proposals to drastically change the laws and structure of how European society will function for the next generation. If the anti-labor forces succeed, they will break up Europe, destroy the internal market, and render that continent a backwater. This is how serious the financial coup d’etat has become. And it is going to get much worse – quickly. As John Monks, head of the European Trade Union Confederation, put it: “This is the start of the fight, not the end.”

Spain has received most of the attention, thanks to its ten-million strong turnout – reportedly half the entire labor force. Holding its first general strike since 2002, Spanish labor protested against its socialist government using the bank crisis (stemming from bad real estate loans and negative mortgage equity, not high labor costs) as an opportunity to change the laws to enable companies and government bodies to fire workers at will, and to scale back their pensions and public social spending in order to pay the banks more. Portugal is doing the same, and it looks like Ireland will follow suit – all this in the countries whose banks have been the most irresponsible lenders. The bankers are demanding that they rebuild their loan reserves at labor’s expense, just as in President Obama’s program here in the United States but without the sanctimonious pretenses.

The problem is Europe-wide and indeed centered in the European Union capital in Brussels, where fifty to a hundred thousand workers gathered to protest the proposed transformation of social rules. Yet on the same day, the European Commission (EC) outlined a full-fledged war against labor. It is the most anti-labor campaign since the 1930s – even more extreme than the Third World austerity plans imposed by the IMF and World Bank in times past.

The EC is using the mortgage banking crisis – and the needless prohibition against central banks monetizing public budget deficits – as an opportunity to fine governments and even drive them bankrupt if they do not agree roll back salaries. Governments are told to borrow at interest from the banks, rather than raising revenue by taxing them as they did for half a century following the end of World War II. Governments unable to raise the money to pay the interest must close down their social programs. And if this shrinks the economy – and hence, government tax revenues – even more, the government must reduce social spending yet further.

From Brussels to Latvia, neoliberal planners have expressed the hope that lower public-sector salaries will spread to the private sector. The aim is to roll back wage levels by 30 per cent or more, to depression levels, on the pretense that this will “leave more surplus” available to pay in debt service. It will do no such thing, of course. It is a purely vicious attempt to reverse Europe’s Progressive Era social democratic reforms achieved over the past century. Europe is to be turned into a banana republic by taxing labor – not finance, insurance or real estate (FIRE). Governments are to impose heavier employment and sales taxes while cutting back pensions and other public spending.

“Join the fight against labor, or we will destroy you,” the EC is telling governments. This requires dictatorship, and the European Central Bank (ECB) has taken over this power from elected government. Its “independence” from political control is celebrated as the “hallmark of democracy” by today’s new financial oligarchy. This deceptive newspeak evokes Plato’s view that oligarchy is simply the political stage following democracy. The new power elite’s next step in this eternal political triangle is to make itself hereditary – by abolishing estate taxes, for starters – so as to turn itself into an aristocracy.

It is a very old game indeed. So it is time to put aside the economics of Adam Smith, John Stuart Mill and the Progressive Era, to forget Marx and even Keynes. Europe is ushering in an era of totalitarian neoliberal rule. This is what Wednesday’s strikes and demonstrations were about. Europe’s class war is back in business – with a vengeance!

This is economic suicide, but the EU is demanding that Euro-zone governments keep their budget deficits below 3 per cent of GDP, and their total debt below 60 per cent. On Wednesday the EU passed a law to fine governments up to 0.2 per cent of GDP for not “fixing” their budget deficits by imposing such fiscal austerity. Nations that borrow to engage in countercyclical “Keynesian-style” spending that raises their public debt beyond 60 per cent of GDP will have to reduce the excess by 5per cent each year, or suffer harsh punishment. The European Commission (EC) will fine euro-area states that do not obey its neoliberal recommendations – ostensibly to “correct” budget imbalances.

The reality is that every neoliberal “cure” only makes matters worse. But rather than seeing rising wage levels and living standards as being a precondition for higher labor productivity, the EU commission will “monitor” labor costs on the assumption that rising wages impair competitiveness rather than raise it. If euro members cannot depreciate their currencies, then they must fight labor – but not tax real estate, finance or other rentier sectors, not regulate monopolies, and not provide public services that can be privatized at much higher costs. Privatization is not deemed to impair competitiveness – only rising wages, regardless of productivity considerations.

The financial privatization and credit-creation monopoly that governments have relinquished to banks is now set to pay off – at the price of breaking up Europe. Unlike central banks elsewhere in the world, the charter of the European Central Bank (ECB, independent from democratic politics, not from control by its commercial bank members) forbids it to monetize government debt. Governments must borrow from banks, which are create interest-bearing debt on their own keyboards rather than having their national bank do it without cost.

The unelected members of the European Central Bank have taken over planning power from elected governments. Beholden to its financial constituency, the ECB has convinced the EU commission to back the new oligarchic power grab. This destructive policy has been tested above all in the Baltics, using them as guinea pigs to see how far labor can be depressed before it fights back. Latvia gave free rein to neoliberal policies by imposing flat taxes of 51 per cent and higher on labor, while real estate is virtually untaxed. Public-sector wages have been reduced by 30 per cent, prompting labor of working age (20 to 35 year-olds) to emigrate in droves. This of course is contributing to the plunge in real estate prices and tax revenue. Lifespans for men are shortening, disease rates are rising, and the internal market is shrinking, and so is Europe’s population – as it did in the 1930s, when the “population problem” was a plunge in fertility and birth rates (above all in France). That is what happens in a depression.

Iceland’s looting by its bankers came first, but the big news was Greece. When that nation entered its current fiscal crisis as a result of not collecting taxes on the wealthy, European Union officials recommended that it emulate Latvia, which remains the poster child for neoliberal devastation. The basic theory is that inasmuch as members of the euro cannot devalue their currency, they must resort to “internal devaluation”: slashing wages, pensions and social spending. So as Europe enters recession it is following precisely the opposite of Keynesian policy. It is reducing wages, ostensibly to “free” more income available to pay the enormous debts that Europeans have taken on to buy their homes and pay for schooling (hitherto provided freely in many countries such as Latvia’s Stockholm School of Economics), transportation and other public services. Manly such services have been privatized and subsequently raised their rates drastically. The privatizers justify this by pointing to the enormously bloated financial fees they had to pay their bankers and underwriters in order to get the credit to buy the infrastructure that was being sold off by governments.

So Europe is committing economic, demographic and fiscal suicide. Trying to “solve” the problem neoliberal style only makes things worse. Latvia’s public-sector workers, for example, have seen their wages cut by 30 per cent over the past year, and its central bankers have told me that they are seeking further cuts, in the hope that this will lower wages in the private sector as well, just as neoliberals in other European countries hope, as noted above.

About 10,000 Latvians attended protest meetings in the small town of Daugavilpils alone as part of the “Journey into the Crisis.” In Latvia’s capital city, Riga, Wednesday’s Action Day saw the usual stoppage of transportation and an accompanying honk concert for 10 minutes at 1 PM to let the public know that something was happening. Six independent trade unions and the Harmony Center organized a protest meeting in Riga’s Esplanade Park that drew 700 to 800 demonstrators, relatively large for so small a city. Another union protest saw about half that number gather at the Cabinet of Ministers where Latvia’s austerity program has been planned and carried out.

What is happening most importantly is the national parliamentary elections this Saturday (October 2). The leading coalition, Harmony Center, is pledged to enact an alternative tax and economic policy to the neoliberal policies that have reduced labor’s wages and workplace standards so sharply over the past decade. A few days earlier a bus tour drove journalists to the most visible victims – schools and hospitals that had been closed down, government buildings whose employees had seen their salaries slashed and the workforce downsized.

These demonstrations seem to have gained voter sympathy for the more militant unions, headed by the hundred individual unions belonging to the Independent Trade Union Association. The other union group – the Free Trade Unions (LBAS) lost face by acquiescing in June 2009 to the government’s proposed 10per cent pension cuts (and indeed, 70per cent for working pensioners). Latvia’s constitutional court was sufficiently independent to overrule these drastic cuts last December. And if the government does indeed change this Saturday, the conflict between the Neoliberal Revolution and the past few centuries of classical progressive reform will be made clear.

In sum, the Neoliberal Revolution seeks to achieve in Europe what the United States has achieved since real wages stopped rising in 1979: doubling the share of wealth enjoyed by the richest 1 per cent. This involves reducing the middle class to poverty, breaking union power, and destroying the internal market as a precondition.

Latvia’s Harmony Center program shows that there is a much easier way to cut the cost of labor in half than by reducing its wages: Simply shift the tax burden off labor onto real estate and monopolies (especially privatized infrastructure). This will leave less of the economic surplus to be capitalized into bank loans, lowering the price of housing accordingly (the major factor in labor’s cost of living), as well as the price of public services. (Owners of monopoly utility services would be prevented from factoring interest charges into their cost of doing business. The idea is to encourage them to take returns on equity. Whether or not they borrow is a business decision of theirs, not one that governments should subsidize.) The tax deductibility of interest will be repealed – there is nothing intrinsically “market dictated” by this fiscal subsidy for debt leveraging. This program may be reviewed at rtfl.lv, the Renew Task Force Latvia website.

No doubt many post-Soviet economies will find themselves obliged to withdraw from the euro area rather than see a flight of labor and capital. They remain the most extreme example of the Neoliberal Experiment to see how far a population can have its living standards slashed before it rebels.

But so far the neoliberals are fully in control of the bureaucracy, and they are reviving Margaret Thatcher’s slogan, TINA: There Is No Alternative. But there is an alternative, of course. In the small Baltic economies, pro-labor parties are pressing for the government to shift the tax burden off employees and consumers back onto property and financial wealth. Bad debts beyond the reasonable ability to pay must be scaled back. It may be necessary to let the banks go under (they are mainly Swedish), even if this means withdrawing from the Euro. The choice is between who will be destroyed: the banks, or labor?

European politicians now view this as being truly a fight to the death. This is the ideology that has replaced social democracy.

MANIFESTO OF FUTURISM (1909)

States of mind, Umberto Boccioni, 1911

F. T. Marinetti

1. We want to sing the love of danger, the habit of energy and rashness.
2. The essential elements of our poetry will be courage, audacity and revolt.
3. Literature has up to now magnified pensive immobility, ecstasy and slumber. We want to exalt movements of aggression, feverish sleeplessness, the double march, the perilous leap, the slap and the blow with the fist.
4. We declare that the splendor of the world has been enriched by a new beauty: the beauty of speed. A racing automobile with its bonnet adorned with great tubes like serpents with explosive breath ... a roaring motor car which seems to run on machine-gun fire, is more beautiful than the Victory of Samothrace.
5. We want to sing the man at the wheel, the ideal axis of which crosses the earth, itself hurled along its orbit.
6. The poet must spend himself with warmth, glamour and prodigality to increase the enthusiastic fervor of the primordial elements.
7. Beauty exists only in struggle. There is no masterpiece that has not an aggressive character. Poetry must be a violent assault on the forces of the unknown, to force them to bow before man.
8. We are on the extreme promontory of the centuries! What is the use of looking behind at the moment when we must open the mysterious shutters of the impossible? Time and Space died yesterday. We are already living in the absolute, since we have already created eternal, omnipresent speed.
9. We want to glorify war — the only cure for the world — militarism, patriotism, the destructive gesture of the anarchists, the beautiful ideas which kill, and contempt for woman.
10. We want to demolish museums and libraries, fight morality, feminism and all opportunist and utilitarian cowardice.
11. We will sing of the great crowds agitated by work, pleasure and revolt; the multi-colored and polyphonic surf of revolutions in modern capitals: the nocturnal vibration of the arsenals and the workshops beneath their violent electric moons: the gluttonous railway stations devouring smoking serpents; factories suspended from the clouds by the thread of their smoke; bridges with the leap of gymnasts flung across the diabolic cutlery of sunny rivers: adventurous steamers sniffing the horizon; great-breasted locomotives, puffing on the rails like enormous steel horses with long tubes for bridle, and the gliding flight of aeroplanes whose propeller sounds like the flapping of a flag and the applause of enthusiastic crowds.

Ότι όλα αυτά τα μεγάλα λόγια θα κατέληγαν στην καταστροφή αυτού του κόσμου σίγουρα δεν το είχαν φανταστεί η φουτουριστές

καλό whatever

Details, September 2010, Oil on paper

...

accidental art

Γκραφίτι σε δρόμο της Αθήνας, Σεπτέμβριος 2010




...

a dog in sixdogs

Μια φίλη - φίδι προσπαθούσε εδώ και καιρό να με παρασύρει σε ένα υποτίθεται trendy στέκι της πρωτεύουσας, ένα μπαρ με την ονομασία 6dogs.

Μάταια της έλεγα ότι μισώ τα trendy στέκια.

Μάταια προσπαθούσα με διάφορες δικαιολογίες να αρνηθώ τις προσκλήσεις της λέγοντας ότι πρέπει να πάω τη μανούλα μου στον γιατρό και τη γάτα μου για ντεκαπάζ.

Μάταια πάλευα να της εξηγήσω ότι ο μοναδικός λόγος που θα επισκεπτόμουν ποτέ ένα trendy στέκι ήταν για να αυτοανατιναχτώ σε ένδειξη διαμαρτυρίας για ο,τιδήποτε μπορεί να αποκαλείται ή να θεωρείται trendy.

Χωρίς αποτέλεσμα έμειναν οι δηλώσεις μου ότι τα trendy στέκια δεν είναι καθόλου trendy.

Εκείνη επέμενε

Τελικά ενέδωσα το προηγούμενο Σάββατο και βρέθηκα να κατεβαίνω κάτι σκαλιά για να βρεθώ σε μια εσωτερική αυλή με συκιές και κάτι άλλα δέντρα που έμοιαζε με χασαποταβέρνα στη Λιβαδιά, ενώ η πρόσφατη βροχή είχε κάνει το χώμα λάσπη και τα καθίσματα έμοιαζαν με παιδικά έπιπλα για παλιμπαιδίζοντες αιώνιους εφηβογέρους

Παρακολουθούσα τους πελάτες να απολαμβάνουν τα πανάκριβα κοκτέιλ τους ανύποπτοι ή και αδιάφοροι για όλα όσα συμβαίνουν γύρω, με μάτια θολά, όχι από το αλκοόλ αλλά από αυτό που τους έχει μεταμορφώσει σε trendy απέθαντους, σε cool ζόμπι, σε ανθρώπους που κυκλοφορούν με νεκρούς εγκέφαλους, άδεια μάτια και σταματημένες καρδιές

Κάποια στιγμή άρχισε να ψιλοβρέχει και αναγκαστήκαμε να φύγουμε ευτυχώς πιο γρήγορα απ όσο φοβόμουν

Ζοφερό

OVER & OVER

Κάρβουνο και παστέλ σε χαρτί, Σεπτέμβριος 2010

...

όπως λέει κι ο φίλος μου Γιώργος Παυριανός

.

εδώ είναι το γκέτο
γι αυτό πάλεψέ το

.

love's labour lost

Κάρβουνο και παστέλ σε χαρτί, Σεπτέμβριος 2010


...

desire

...

αντιγράφω και κλασικούς

Homme Nu, Κάρβουνο και μολύβι σε χαρτί, Ιούλιος 2010

...