"The Dance"

Eye don't wanna give U my love
'Cause Eye don't wanna lose my mind
Ohh

Eye don't wanna give U my love
'Cause if Eye do it's gonna b the last time

Eye never want to feel this way again
If Eye can't b a lover
Eye don't wanna b Ur friend, no
Eye don't wanna b friends, no

Eye don't wanna hold Ur hand
'Cause Eye just wanna follow U everywhere

Eye don't wanna c U dance
Eye don't even really want 2 take the chance
Of fallin' in love with U baby

'Cause if U ever said beautiful words 2 me
If Eye wanna b Ur fantasy, yes
Eye wanna dance
Yes

Oooooh, baby

Eye don't wanna give U my love

Eye don't wanna go 2 fast
'Cause if Eye do U just might stay
U just might stay
Eye guess Eye have a lonely dance
The longer that Eye feel this way

Eye never want to feel this way again
If Eye can't b a lover
Eye don't wanna b Ur friend

Eye don't wanna b friends, no

Eye just want this 2 end

Eye don't wanna give U my love
'Cause Eye don't wanna lose my mind

Go home, baby
U know U can't handle this

available for 7 days or 100 downloads

NA MH TO ΞΕΧΑΣΩ

ΑΥΡΙΟ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΤΟΥ ΤΟ SITE ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ ΜΟΥ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΝΟΠΟΥΛΟΥ STARDOME.GR

για τον pascal (αν και ξέρω πως δεν είμαι από τους αγαπημένους του bloggers)

wash. dc, june 2006

when i see you standing there i dont see the clothes you wear ... literally

.

το gay scene στην Ουάσινγκτον με άφησε με ανάμεικτα συναισθήματα
χθες βράδυ πήγαμε στο Green Lantern και ο πορτιέρης μου ζήτησε ταυτότητα
νόμισα πως το έκανε για να βεβαιωθεί πως είμαι μεγαλύτερος από 21 ετών και ήμουν έτοιμος να τον αγκαλιάσω και ν αρχίσω να τον φιλάω, αλλά συγκρατήθηκα και αντ αυτού κοίταξα τον Κώστα θριαμβευτικά
"σε όλους ζητάει ταυτότητα", μου είπε εκείνος, αλλά δεν συνέχισε επειδή είδε στο βλέμμα μου τον θρίαμβο να γίνεται μίσος
μετά ο πορτιέρης μου ζήτησε να βγάλω το μπουζάκι που φορούσα και ήθελα πάλι να τον αγκαλιάσω, αλλά ο Κώστας μόλις με είδε να γδύνομαι μου είπε να μη τολμήσω και πως θα μου εξηγούσε μέσα
όταν μπήκαμε μέσα στο μπαρ είχα την αίσθηση πως βρέθηκα σε ένα κομμωτήριο στην κόλαση
ήταν όλοι γυμνοί από τη μέση και πάνω γεγονός που μ έκανε να νοιώσω τρομερά άβολα και ήθελα κι εγώ να γδυθώ για να μη ξεχωρίζω τόσο πολύ, αλλά ο Κώστας μου εξήγησε πως από τις 11 - 1 όποιος έβγαζε το μπλουζάκι του μπορούσε να πιει δωρεάν όσο ήθελε και επειδή εμείς πίνουμε μόνο κόκα αποφασίσαμε πως δεν αξίζει τον κόπο και μείναμε να παρακολουούμε τους ημίγυμνους να μας κοιτάνε λες και κατεβήκαμε από τον Αρη
στη συνέχεια γνώρισα τον Terry και πιάσαμε κουβέντα για την πολιτική
το ξέρω πως δεδομένων των συνθηκών δεν ήταν και το πιο κατάλληλο θέμα συζήτησης, αλλά απ ότι κατάλαβα ο Terry είναι πολύ της πολιτικής
στη συνέχεια που σύστησε τον Bob και η συζήτηση πέρασε στην μουσική
ο Terry υποσχέθηκε να μου κάνει σεμινάρια δημοσιογραφίας
σήμερα λέμε να πάμε να δούμε το Crossing the Bridge: The Sound of Istanbul

a day in Wash DC, June 2006

hey dude ...

did i tell you about Dusan ? he plays music on wednesdays at 18 th Str Lounge and boy he plays well

the dub selecta Dusan does wonders for your mood especially when your mood needs a kick in the ass

i write this in english so he can read me as well

he is a Serbian mind you and that means he is instantly likeable
he promised one day to come over and hang out with us so i ll be able to know him better and tell you more about him

hope its soon ...

metablogggging forever

rockas international , june 28, 18th str lounge

χθες βράδυ ήταν το πρώτο βράδυ από τότε που ήρθα στην Ουάσινγκτον που δεν έβρεχε καταρρωκτωδώς και αποφασίσαμε με τον Κώστα να πάμε μια βόλτα στο Eighteenth Street Lounge, ένα κλαμπάκι στη 18η Οδό, ιδιοκτήτες του οποίου είναι ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα οι Thievery Corporation

πήγαμε για να ακούσουμε τους Rockas International, ο τραγουδιστής των οποίων, ο seei , συνεργάζεται συχνά με τους Thievery

σε ένα από τα διαλείματα ο see-i ήρθε να πει γεια στον Κώστα και συστηθήκαμε και όταν του είπα πως ήμουν Ελληνας άρχισε να μου λέει πόσο πολύ του αρέσει η Ελλάδα και πως έρχεται κάθε χρόνο και πως του έχει κάνει τρομερή εντύπωση πόσο φιλικοί είναι όλοι μαζί του

άνταλλάξαμε τηλέφωνα και μου υποσχέθηκε πως την επόμενη φορά που θα βρεθεί στην Αθήνα θα με πάρει για να τον ξεναγήσω (βέβαια δεν του είπα πως δεν βγαίνω πια στην Αθήνα)

ο Κώστας μου είπε πως η μουσική των Rockas International θα άρεσε πολύ στον Σπύρο με αποτέλεσμα η συζήτηση να ξαναγυρίσει στο αγαπημένο μας θέμα ... την μπλογκόσφαιρα

εγώ του είπα πως διάβαζα το ποστ του Δημήτρη που σε μια κρίση (που εκείνος αποκαλεί ειλικρίνειας και εμένα μου φάνηκε μετριοφροσύνης) λέει πως έχει να γράψει 8 μήνες κάτι που του αρέσει κι ο Κώστας μου είπε πως αυτό δεν είναι τίποτα γιατί εκείνος έχει 8 μήνες να διαβάσει κάτι που του αρέσει ... "εκτός από αυτά που γράφεις εσύ, αγαπημένε μου" βιάστηκε να προσθέσει όταν είδε τη ματιά που του έριξα

μετά του είπα πως είχα εκνευριστεί με τον alllou fun marx ο οποίος ευθύνεται για τη μετατροπή του monitor σε ΚΨΜ που δίνουν παράσταση οι ΑΜΑΝ κι ο Κώστας μου είπε πως δεν έχει ιδέα τι είναι οι ΑΜΑΝ κι εγώ του είπα πως δεν ξέρει πόσο τυχερός είναι

στη συνέχεια με ρώτησε τι κάνει η Κωσταντίνα και ο Τάσος και του είπα πως την τελευταία φορά που τους είδα ήταν πολύ καλά και πως ο Τάσος είχε γράψει ένα μεταμπλόγκιν ποστ που πολύ με διασκέδασε και η συζήτηση γύρισε στην Κατερίνα για την οποία ο Κώστας ήθελε να μάθει τα πάντα κι εγώ του είπα πως η Κατερίνα είναι ένα υπέροχο κορίτσι, αλλά δεν ήμουν σίγουρος ότι πραγματικά ήθελε να μάθει τα πάντα γι αυτήν (:))

μετά ήθελε να μάθει για την Kourouna ... του είπα πως αυτή τη γυναίκα την συμπαθώ ιδιαίτερα χωρίς να την έχω γνωρίσει ποτέ κι εκείνος με κοίταξε έκπληκτος και μου είπε πως πρώτη φορά με άκουγε να λέω πως συμπαθώ κάποιον ... "μόνο ότι λατρεύεις κάποιον σε ακούω να μου λες" βιάστηκε να προσθέσει όταν είδε τη ματιά που του έριξα

εκείνος μου είπε πως του λείπει πολύ η DIS και συμφώνησα απόλυτα μαζί του και πως λατρεύει τη Σοφία και συμφώνησα και πάλι μαζί του

φυσικά δεν χρειάζεται να αναφέρω πως στην επιστροφή ανοίξαμε το κεφάλαιο macmanus και του είπα για το φοβερό περιβόλι που είναι αυτός ο άνθρωπος και πως είναι σαν παιδί και πως πολύ τον γουστάρω και του είπα επίσης για την αποχώρηση της Μανταλένας από το μόνιτορ και μου είπε πως όλα αυτά για το μόνιτορ δεν τα καταλαβαίνει πολύ καλά και πως καιρός είναι να σταματήσει να μας απασχολούν και τόσο πολύ όλα αυτά τα μονιτορικά και του είπα πως δεν καταλαβαίνει και μου απάντησε "μα αυτό σου είπα"

με ρώτησε επίσης ποιος μ αρέσει από τους καινούριους bloggers και του είπα ο artois , αλλά πως δεν ήμουν σίγουρος πως ήταν καινούριος blogger

μετά η συζήτηση στράφηκε σε θέματα ακατάλληλα για την μπλογκόσφαιρα γιατί όπως καταλαβαίνετε έχουμε κι ένα επίπεδο το οποίο δεν θέλουμε να ανεβάσουμε ...

the land of plenty of bad taste

pentagon city mall, wash dc, june 2006

.

too much art

national gallery of art, east building, wash dc, june 2006

.

wash dc, june 2006

οκ, δεν έχει που να μείνει, αλλά έχει τουλάχιστον μεταφορικό μέσο

ρε παιδιά τι μαλακίες είναι αυτές που ανεβαίνουν στο μόνιτορ?

μπαίνω στον πειρασμό να γίνω πιο συγκεκριμένος, αλλά αντιστέκομαι γιατί θα μου πείτε πάλι πως είμαι εριστικός και χολερικός ...

τέλος πάντων

συμβαίνει κάτι στην ελλάδα και δεν το έχω πάρει χαμπάρι?
δεν θέλετε να μου το πείτε για να μη με πληγώσετε στα ξένα που είμαι?

ήμαρτον αγόρια ... και κορίτσια ... και αγορίτσια ...

δεν πάμε καθόλου καλά

χθες βράδυ ανακάλυψα την αγαπημένη μου εκπομπή

εντάξει, αυτή το παράκανε λιγάκι

είναι ένα ριάλιτι τηλεπαιχνίδι και έχει τίτλο Call Dr 90210

θέμα της διάφορες κακομοίρες και διάφοροι τρελοί που πάνε και κάνουν πλαστικές εγχειρήσεις

στο χθεσινό επεισόδιο είχε μια 16χρονη σαν τα κρύα νερά που ποιος ξέρει πως της την είχε δώσει και ήθελε να βάλει βυζιά

το ωραίο ήταν πως στο γιατρό τη συνόδευε η μητέρα της, η οποία, αντί να της δώσει μια μπάτσα, καθόταν και διάλεγε μαζί της το μέγεθος των εμφυτευμάτων

ήταν τρομερό να βλέπεις τη διαδικασία

στην αρχή την νάρκωσαν κι αυτή την άκουσε και άρχισε να γελάει υστερικά μέχρι που τελικά ξεράθηκε

μετά ο γιατρός έλυσε τον αφαλό της (ήταν πιο εύκολο και πιο φρικιαστικό απ ότι ακούγεται) και της έβαλε μέσα της έναν σωλήνα (με παρακολουθείς;) και με τη βοήθεια αυτού του σωλήνα της έβαλε πρώτα ένα καλώδιο με κάμερα κι ύστερα τα εμφυτεύματα, που έκαναν τα στήθη της να φουσκώσουν και να μοιάζουν με κάτι που θα άρεσε στον mac και τον καλτσόβρακο ... (επειδή είναι ποδοσφαιρόφιλοι το λέω)

έπρεπε να βλέπατε την περηφάνια στο πρόσωπο της μαμάς και τον φθόνο στο πρόσωπο της φίλης της όταν τελικά της έβγαλαν τους επιδέσμους και αποκαλύφθηκαν οι ολοκαίνουριες μπάλες της

στη συνέχεια δεν κατάλαβα γιατί αλλά αυτή η κοπέλα τριγυρνούσε ημίγυμνη και έβαζε τα βυζιά της στο πρόσωπο οποιουδήποτε την πλησίαζε σε απόσταση 50 μέτρων

η πιο φοβερή ήταν μια ασχημούλα που είχε πείσει τον εαυτό της πως ο μοναδικός λόγος για τον οποίο δεν είχε γίνει σουπερμόντελ και σταρ του Χολιγουντ ήταν γιατί δεν είχε πηγούνι

ο γιατρός της εξήγησε πως εκτός από το νέο πηγούνι έπρεπε να περάσει κάτι κλωστές στο μέτωπό της για να τραβήξει λίγο τα πάνω βλέφαρα και να της κάψει την περιοχή κάτω από τα μάτια με οξύ

αυτή συμφώνησε κι ο γιατρός άρχισε να κόβει και να ράβει

οφείλω να ομολογήσω πως οι σκηνές μέσα στο χειρουργείο με μαγνήτισαν δυσοίωνα

τα αίματα, το εμφύτευμα στο πηγούνι, οι κλωστές κάτω από το δέρμα (αν λασκάρουν λιγάκι πας στο γιατρό και στις μαζεύει), το γεγονός πως αυτή η γυναίκα δεν ήταν μεγαλύτερη από 30 χρονών, όλα αυτά μαζί μου δημιούργησαν ανάμεικτα συναισθήματα ...

οίκτος, δέος, σοκ, αποτροπιασμός διαδέχονταν το ένα το άλλο και με βύθιζαν σε μια αποχαυνωτική κατατονία

η δράση στο χειρουργείο μπλέκονταν με σκηνές από την προσωπική ζωή των γιατρών όπου ανάμεσα στα αλλα μάθαινες πως η γυναίκα του χειρούργου υπέφερε από ανορεξία και πως η νέα του έπαυλη κόστισε 11 εκατ δολάρια και δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι πόσα βυζιά έπρεπε να φουσκώσει και πόσα πηγούνια να μεγαλώσει προκειμένου να αγοράσει αυτό το μαυσωλείο

όταν τέλειωσε η εκπομπή ζήτησα από τον Κώστα να δει στο πρόγραμμα πότε θα την ξαναδούμε και μου είπε πως την επόμενη εβδομάδα έχει μαραθώνιο και θα δείξουν επαναλείψεις

i can't wait ...

θαυμάζοντας τον Πικάσο

Νational Gallery of Art

Judiciary Sq

wash dc, 25/06/06

.

metro station

sunday, 25/06/06, wash dc

this city is full of jesus freaks

κοντεύει 8 το πρωί και για δεύτερη έχω ξυπνήσει από τα χαράματα καθώς το σώμα μου επιμένει να ζει σε ώρα Ελλάδας

άνοιξα τα μάτια μου και δεν είχα ιδέα που ήμουν και πως βρέθηκα εδώ ... δίπλα στο κρεβάτι μου κοιμόταν ένα σκυλί ... μου πήρε μερικά δευτερόλεπτα να συνειδητοποιήσω που είμαι ... έξω από τα παράθυρα μαίνεται μια καταιγίδα με θυελλώδεις ανέμους, βροντές και αστραπές που κάνουν το shawl high school στην απέναντι πλευρά του δρόμου να μοιάζει με σετ από ταινία του wes craven

έφτασα στην Ουάσινγκτον προχθές το μεσημέρι και το μόνο δυσάρεστο ήταν οι ατέλειωτες ουρές που μας περίμεναν στο αεροδρόμιο προκειμένου να περάσουμε από τον έλεγχο των διαβατηρίων ... η όλη διαδικασία με τα δακτυλικά αποτυπώματα και τις ψηφιακές φωτογραφίες σε κάνει λίγο να νοιώθεις σαν να μπαίνεις στη Σοβιετική Ενωση πριν την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος

από τότε ζω σε μια κατάσταση που μοιάζει σαν όνειρο μέσα σε όνειρο

χθες το πρωί βγήκαμε μια βόλτα με τον Κώστα κι είχα την αίσθηση πως κάτι δυσοίωνο είχε συμβεί στην πόλη κατά τη διάρκεια της νύχτας και την είχαν εκκενώσει βιαστικά ... για ολόκληρα τετράγωνα δεν υπήρχε ψυχή στους δρόμους εκτός από ελάχιστα αυτοκίνητα ... "παράξενο" σκέφτηκα κι ο Κώστας μου εξήγησε πως αυτή την ώρα ήταν όλοι στις δουλειές

όταν δεν βρέχει καταρρακτωδώς κάνει μια πνιγηρή ζέστη

δεν είχα συνειδητοποιήσει πως η Ουάσινγκτον ανήκει ουσιαστικά στον αμερικάνικο νότο, αλλά αυτή η ζέστη και τα σπίτια και οι άδειοι δρόμοι μου θύμισαν μυθιστόρημα της Κάρσον Μακ Κάλερς

χαίρομαι τόσο πολύ που είδα τον φίλο μου τον Κώστα μετά από δεκατρία χρόνια
τώρα που το σκέφτομαι την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε είμαστε κι οι δυο δυο εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι κι έτσι εκτός από το να θυμηθούμε τα παλιά πρέπει να γνωρίσουμε ξανά ο ένας τον άλλον σχεδόν από την αρχή ... ευτυχώς μετά από λίγη ώρα που την περάσαμε ακούγοντας παλιά ελληνικά τραγούδια ήταν σαν να είχαμε συναντηθεί μόλις χθες ...

σκέφτομαι να πάω να τον ξυπνήσω ...

wow

sto aerodromio sto amsterdam opou allazw pthseis exei kai internet kafe ap opoy sas grafw

gia na mh ksexniomaste

kosth se liges wres tha eimai konta soy ... etoimasou ...

oi 'anonimoi' na areonoume eipame
kai oute na sas perasei apo to myalo pws tha glitwsete etsi eykola

mpoyxaxaxaxa pou leei ki o mac pou toso agapate (nai se sas toys anonimous to lew)

ta greeklish einai malakia pantws ...


next time i ll be writing to you from dc

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

προς τα εκατομμύρια των αναγνωστών αυτού του blog (που δεν δίνουν δεκάρα και καλά κάνουν)

από μεθαύριο 23 Ιουνίου και για άγνωστο μέχρι στιγμής διάστημα ο εκδότης, ο διευθυντής, η συντακτική ομάδα και το διαφημιστικό τμήμα του manifestogr θα μετακομίσουν στην Washington DC

μείνετε κοντά μας για αποκλειστικά ρεπορτάζ και μεταμπλόγκιν από το κέντρο εξουσίας του πλανήτη

για να μη ξεχνιόμαστε έτσι ;

φρυγανιές ελίτ και πράσινα άλογα

...



διασκεδάζω αφάνταστα με τις προσπάθειες κάποιων ιστολόγων να κρύψουν το πραγματικό τους πρόσωπο κάτω από την μάσκα της ακατάσχετης μπουρδολογίας

ως άλλες Μαρίες Αντουανέτες χτυπιούνται κάθε μέρα στο μόνιτορ προκειμένου να αποδείξουν στους άλλους την ανωτερότητά τους

είναι τόσο ελάχιστα σίγουροι γι αυτήν που νοιώθουν υποχρεωμένοι να την επισημαίνουν κάθε δεκαπέντε δευτερόλεπτα

με λεκτικούς ακροβατισμούς και φευδοφιλολό ύφος χύνουν κάθε μέρα χολή και δηλητήριο προς όλες τις κατευθύνσεις

μιλάνε για πρωτοπορία και το μόνο πρωτοπoριακό που έχουν να πουν είναι κάτι κλισέ που μας έλεγαν οι παλιές θείες για σεβασμό στη γλώσσα και άλλες αρλούμπες

ψάχνεις να βρεις έστω και ένα τόσο δα μικρό κόκκο πρωτοπορίας και χτυπάς το κεφάλι σου πάνω στο Τείχος του Αίσχους της Κοινοτοπίας

με κάτι συνθήματα του περασμένου αιώνα και γλώσσα του προπερασμένου θαμπώνουν τα "πλήθη" των θαυμαστών, που αποδεικνύουν πως στην Ελλάδα όσο πιο Δελαπατρίδης είσαι τόσο πιο μπούγιο κάνεις

με σημαία τους την στρεψοδικία και όπλα τους την απόλυτη απαξίωση οποιουδήποτε δεν συνάδει με τις βαθιά φασιστικές, σκληροπυρηνικές απόψεις τους έχουν σπείρει στη ρημαδομπλογκόσφαιρα την σκοτεινή κατάρα της βαριάς κατατονίας

οι εμμονές καταδίωξης που επανέρχονται σαν θλιβερά τσουνάμι, η πρωκτική τους καθήλωση στις δασείες, τις άνω τελείες και τους συντακτικούς κανόνες, το αφ υψηλού υφάκι του πολύ πικραμένου, ο φθόνος για ο,τιδήποτε ανασαίνει και πληκτρολογεί δίπλα τους είναι μόνο μερικά από τα χαρακτηριστικά των ιστολόγων αυτών που με κάνουν κάποιες στιγμές να σκέφτομαι ότι τελικά αν υπάρχει κάτι πιο βαρετό από αδερφές που γράφουν για ποδόσφαιρο, είναι οι αδερφές που γράφουν σαν τις αδερφές που γράφουν για ποδόσφαιρο.

PS : γέμισε η μπλογκόσφαιρα με ιπτάμενα σκουλήκια ή είναι απλά η ιδέα μου;

όταν κάποιος σου λέει "είσαι ο Θεός μου"

face, oil on canvas dtly altered, june 2006


πρόσεχε

ιδίως αν αυτός ο κάποιος δεν έχει το θεό του