του Τάσου από το blog Social Issues
κάντε κλικ και διαβάστε
Παρασκευή, Μαρτίου 31, 2006
KATHΓΟΡΩ ΤΟ MONITOR
(με αφορμή την καζούρα που μου έκανε ο αδελφός mac σε σχόλια σχετικά με το μέγεθος της γραμματοσειράς ... και πολύ καλά μου έκανε)
τώρα μπορώ να γράψω τις απόψεις μου για ένα θέμα που σκέφτομαι εδώ και καιρό αλλά απέφευγα να θίξω γιατί φοβόμουν πως θα μου καταλογίσουν πως είμαι μια αλεπού που όσα δεν φτάνει τα κάνει κρεμαστάρια
κατ αρχήν να εξηγήσω πως είμαι υπέρ της ιδέας του monitor
το βρίσκω χρήσιμο εργαλείο, που μου δίνει την ευκαιρία να έχω μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα της ελληνικής μπλογκόσφαιρας με λιγότερο κόπο απ ότι θα έκανα επισκεπτόμενος διάφορα blogs ξεχωριστά
επίσης μου δίνει τη δυνατότητα να ανακαλύπτω συνεχώς καινούρια ιστολόγια την ύπαρξη των οποίων δεν γνώριζα
όμως με αποστροφή παρατηρώ ότι τον τελευταίο καιρό το εργαλείο αυτό κινδυνεύει να γίνει μια παλιμπαιδιστική αρένα για κατατονικά παιδάκια που αντί να μετράνε το μέγεθος της ----- τους μετράνε το μέγεθος της γραμματοσειράς
βλέπω στο μόνιτορ λοιπόν να εμφανίζονται τα ποστ κάποιων ιστολόγων με γράμματα που βγάζουν μάτι και άλλα με μικρά γραμματάκια
η διαδικασία μέσα από την οποία συμβαίνουν οι αλλαγές στο μέγεθος των γραμματοσειρών μου είναι ξένη ... δεν την κατανοώ γι αυτό και δεν έχω μπει σε αυτή ... δεν έχω δικό μου λινκblog
σαν άνθρωπος με κάποια ίχνη δημοκρατικών φρονήσεων μέσα μου πιστεύω πως ΟΛΑ τα ποστ στο μόνιτορ πρέπει να βγαίνουν με το ΙΔΙΟ μέγεθος γραμματοσειράς
για να μην είμαι αχάριστος θα ήθελα να ευχαριστήσω όσους βάζουν λινκμπλογκς σε κάποια ποστ μου αν αυτό σημαίνει την ένδειξη κάποιας εκτίμησης εκ μέρους τους και λυπάμαι που δεν μπορώ να ανταποδώσω την φιλοφρόνηση
επίσης ικετεύω τους φίλους bloggers να μην δίνουν καμιά σημασία στο μέγεθος των γραμματοσειρών
αδέλφια μου, αλήτες, πουλιά οι μαλακίες που γράφω δεν είναι καθόλου πιο σημαντικές από τα υπέροχα πράγματα που γράφετε εσείς και βγαίνουν στο μόνιτορ με μικρές γραμματοσειρές
μην πέφτετε σ αυτή την παγίδα
εδώ είναι ίσως η μοναδική περίπτωση όπου το μέγεθος ΔΕΝ μετράει
μη χαμπαριάζετε λοιπόν ... μη μασάτε
κύριε μόνιτορ έχετε βαρειές ευθύνες για την κατάρρευση της δημοκρατίας στο μόνιτορ και την εμφάνιση του φασισμού της γραμματοσειράς
όχι δεν προτείνω να βγούμε από εκεί ... θέλω να είμαι στο μόνιτορ και δεν καταλαβαίνω αυτούς που κάνουν παντιέρα το γεγονός ότι αποχώρησαν
αλλά παραμένοντας σε αυτό θέλω να βάλω ένα πρόβλημα στον κο Μόνιτορ : θέλω τα ποστ μου να εμφανίζονται στο μόνιτορ με την μικρότερη δυνατή γραμματοσειρά άσχετα από τα λινκμπλογκ που μου βάζουν οι φίλοι bloggers
φιλικά
τώρα μπορώ να γράψω τις απόψεις μου για ένα θέμα που σκέφτομαι εδώ και καιρό αλλά απέφευγα να θίξω γιατί φοβόμουν πως θα μου καταλογίσουν πως είμαι μια αλεπού που όσα δεν φτάνει τα κάνει κρεμαστάρια
κατ αρχήν να εξηγήσω πως είμαι υπέρ της ιδέας του monitor
το βρίσκω χρήσιμο εργαλείο, που μου δίνει την ευκαιρία να έχω μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα της ελληνικής μπλογκόσφαιρας με λιγότερο κόπο απ ότι θα έκανα επισκεπτόμενος διάφορα blogs ξεχωριστά
επίσης μου δίνει τη δυνατότητα να ανακαλύπτω συνεχώς καινούρια ιστολόγια την ύπαρξη των οποίων δεν γνώριζα
όμως με αποστροφή παρατηρώ ότι τον τελευταίο καιρό το εργαλείο αυτό κινδυνεύει να γίνει μια παλιμπαιδιστική αρένα για κατατονικά παιδάκια που αντί να μετράνε το μέγεθος της ----- τους μετράνε το μέγεθος της γραμματοσειράς
βλέπω στο μόνιτορ λοιπόν να εμφανίζονται τα ποστ κάποιων ιστολόγων με γράμματα που βγάζουν μάτι και άλλα με μικρά γραμματάκια
η διαδικασία μέσα από την οποία συμβαίνουν οι αλλαγές στο μέγεθος των γραμματοσειρών μου είναι ξένη ... δεν την κατανοώ γι αυτό και δεν έχω μπει σε αυτή ... δεν έχω δικό μου λινκblog
σαν άνθρωπος με κάποια ίχνη δημοκρατικών φρονήσεων μέσα μου πιστεύω πως ΟΛΑ τα ποστ στο μόνιτορ πρέπει να βγαίνουν με το ΙΔΙΟ μέγεθος γραμματοσειράς
για να μην είμαι αχάριστος θα ήθελα να ευχαριστήσω όσους βάζουν λινκμπλογκς σε κάποια ποστ μου αν αυτό σημαίνει την ένδειξη κάποιας εκτίμησης εκ μέρους τους και λυπάμαι που δεν μπορώ να ανταποδώσω την φιλοφρόνηση
επίσης ικετεύω τους φίλους bloggers να μην δίνουν καμιά σημασία στο μέγεθος των γραμματοσειρών
αδέλφια μου, αλήτες, πουλιά οι μαλακίες που γράφω δεν είναι καθόλου πιο σημαντικές από τα υπέροχα πράγματα που γράφετε εσείς και βγαίνουν στο μόνιτορ με μικρές γραμματοσειρές
μην πέφτετε σ αυτή την παγίδα
εδώ είναι ίσως η μοναδική περίπτωση όπου το μέγεθος ΔΕΝ μετράει
μη χαμπαριάζετε λοιπόν ... μη μασάτε
κύριε μόνιτορ έχετε βαρειές ευθύνες για την κατάρρευση της δημοκρατίας στο μόνιτορ και την εμφάνιση του φασισμού της γραμματοσειράς
όχι δεν προτείνω να βγούμε από εκεί ... θέλω να είμαι στο μόνιτορ και δεν καταλαβαίνω αυτούς που κάνουν παντιέρα το γεγονός ότι αποχώρησαν
αλλά παραμένοντας σε αυτό θέλω να βάλω ένα πρόβλημα στον κο Μόνιτορ : θέλω τα ποστ μου να εμφανίζονται στο μόνιτορ με την μικρότερη δυνατή γραμματοσειρά άσχετα από τα λινκμπλογκ που μου βάζουν οι φίλοι bloggers
φιλικά
V for VLAKEIA
μερικές σκέψεις για μια ταινία που δεν έχω δει
δεν είμαι κριτικός κινηματογράφου και δεν έχω δει την ταινία V for Vendetta που παίζεται από χθες στους κινηματογράφους
όμως έχω διαβάσει μερικά πράγματα γι αυτή, καθώς επίσης και το κόμικ πάνω στο οποίο έχει βασιστεί
απ ότι έχω καταλάβει η υπόθεση έχει ως εξής :
εμείς, οι μεγάλοι αδιάφοροι, θα τρέξουμε στα mall και στα village sin ema να παρακολουθήσουμε την Νάταλι Πόρτμαν (καταπληκτική στο Closer, αφόρητη στην αφόρητη τριλογία του Λούκας) να υποδύεται την επαναστάτρια και να ανατινάζει κτίρια και σταθμούς τραίνων
η επανάσταση και η τρομοκρατία σαν ποπ προιόν για τις μάζες
καθώς θα τρώμε το ποπ κόρν η ποπ πρωταγωνίστρια θα ανάβει τον δαυλό της ποπ αντίστασης πάνω σε μια οθόνη που ξεχειλίζει από σπέσιαλ εφέ
στη συνέχεια οι αδελφοί Γουατσόφσκι θα εισπράξουν εκατομμύρια δολλάρια που θα λαδώσουν την ανελέητη βιομηχανία κατασκευής κλισέ και συναίνεσης του Χόλυγουντ
εμείς θα πάμε στο σπίτι και θα ρίξουμε έναν επαναστατικό ύπνο
έτσι το σύστημα θα έχει πάρει τα τελευταία φύκια δυσαρέσκειας και θα μας τα έχει πουλήσει σαν μεταξωτές μπαρούφες
όταν τον τελευταίο καιρό άκουγα διάφορα για το Μόναχο και την μεταμόρφωση του Στήβεν Σπίλμπεργκ σε σοβαρό, φιλελεύθερο σκηνοθέτη δεν μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου το γεγονός ότι πριν λίγο καιρό, μαζί με τον Τόμ Κρουζ, δήλωναν χωρίς ντροπή την συναίνεσή τους για τους βομβαρδισμούς εναντίον της πρώην Γιουγκοσλαβίας
πιθανόν η ταινία να είναι καλή
πιθανόν να είναι πολύ καλή
αυτό θα μας το πουν αυτοί που θα την έχουν δει
αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως όταν οι μηχανές προπαγάνδας αρχίζουν να πουλάνε επανάσταση τα πράγματα έχουν γίνει πολύ σοβαρά
γι αυτό αντί να πάτε να δείτε την ταινία σας προτείνω να πάτε να βάλετε φωτιά σ έναν από τους κάδους σκουπιδιών που βρίσκονται έξω από τα village
αν δεν μπορείτε να βάλετε φωτιά σε κάδο σκουπιδιών βάλτε φωτιά στο κεφάλι σας (no big difference)
θα μπορέσετε έτσι να αποκτήσετε το λουκ που λανσάρει η Νάταλι στην ταινία
κάτι είναι κι αυτό
δεν είμαι κριτικός κινηματογράφου και δεν έχω δει την ταινία V for Vendetta που παίζεται από χθες στους κινηματογράφους
όμως έχω διαβάσει μερικά πράγματα γι αυτή, καθώς επίσης και το κόμικ πάνω στο οποίο έχει βασιστεί
απ ότι έχω καταλάβει η υπόθεση έχει ως εξής :
εμείς, οι μεγάλοι αδιάφοροι, θα τρέξουμε στα mall και στα village sin ema να παρακολουθήσουμε την Νάταλι Πόρτμαν (καταπληκτική στο Closer, αφόρητη στην αφόρητη τριλογία του Λούκας) να υποδύεται την επαναστάτρια και να ανατινάζει κτίρια και σταθμούς τραίνων
η επανάσταση και η τρομοκρατία σαν ποπ προιόν για τις μάζες
καθώς θα τρώμε το ποπ κόρν η ποπ πρωταγωνίστρια θα ανάβει τον δαυλό της ποπ αντίστασης πάνω σε μια οθόνη που ξεχειλίζει από σπέσιαλ εφέ
στη συνέχεια οι αδελφοί Γουατσόφσκι θα εισπράξουν εκατομμύρια δολλάρια που θα λαδώσουν την ανελέητη βιομηχανία κατασκευής κλισέ και συναίνεσης του Χόλυγουντ
εμείς θα πάμε στο σπίτι και θα ρίξουμε έναν επαναστατικό ύπνο
έτσι το σύστημα θα έχει πάρει τα τελευταία φύκια δυσαρέσκειας και θα μας τα έχει πουλήσει σαν μεταξωτές μπαρούφες
όταν τον τελευταίο καιρό άκουγα διάφορα για το Μόναχο και την μεταμόρφωση του Στήβεν Σπίλμπεργκ σε σοβαρό, φιλελεύθερο σκηνοθέτη δεν μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου το γεγονός ότι πριν λίγο καιρό, μαζί με τον Τόμ Κρουζ, δήλωναν χωρίς ντροπή την συναίνεσή τους για τους βομβαρδισμούς εναντίον της πρώην Γιουγκοσλαβίας
πιθανόν η ταινία να είναι καλή
πιθανόν να είναι πολύ καλή
αυτό θα μας το πουν αυτοί που θα την έχουν δει
αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως όταν οι μηχανές προπαγάνδας αρχίζουν να πουλάνε επανάσταση τα πράγματα έχουν γίνει πολύ σοβαρά
γι αυτό αντί να πάτε να δείτε την ταινία σας προτείνω να πάτε να βάλετε φωτιά σ έναν από τους κάδους σκουπιδιών που βρίσκονται έξω από τα village
αν δεν μπορείτε να βάλετε φωτιά σε κάδο σκουπιδιών βάλτε φωτιά στο κεφάλι σας (no big difference)
θα μπορέσετε έτσι να αποκτήσετε το λουκ που λανσάρει η Νάταλι στην ταινία
κάτι είναι κι αυτό
Πέμπτη, Μαρτίου 30, 2006
στην παράνοια του διαδικτύου
όσα χρόνια σέρνομαι σαν την άδικη ευχή στις ηλεκτρονικές λεωφόρους του Διαδικτύου έχω κατά καιρούς ακούσει διάφορες ιστορίες
για απειλητικά email
για παρανοικούς δολοφόνους με πληκτρολόγια
για τύπους που σε παρακολουθούν από μακρυά και σου στέλνουν υβριστικά μηνύματα
για ηλεκτρονικούς stalkers που προσπαθούν να σε παρασύρουν σε σκοτεινά μονοπάτια προκειμένου να αποκαλύψουν την ταυτότητά σου και να δημοσιοποιήσουν τις μύχιες λεπτομέρειες της προσωπικής σου ζωής
μπούρδες
όλα αυτά τα χρόνια δεν έχω πάρει ποτέ ούτε ένα υβριστικό mail
έχω επανειλημένα δημοσιεύσει το τηλέφωνό μου και δεν μ έχει ενοχλήσει ποτέ κανείς
όποιος το χρησιμοποίησε το έκανε με μεγάλο σεβασμό και αγάπη με σκοπό μια πιο προσωπική επαφή γεγονός που μου έδωσε μεγάλη χαρά (ελπίζω αμοιβαία)
δεν με δολοφόνησε ποτέ κανείς
δεν με ακολούθησε ποτέ κανείς
έχω γνωρίσει ανθρώπους μέσα από το διαδίκτυο και με εξέπληξαν πάντα ευχάριστα
αυτά ...
για απειλητικά email
για παρανοικούς δολοφόνους με πληκτρολόγια
για τύπους που σε παρακολουθούν από μακρυά και σου στέλνουν υβριστικά μηνύματα
για ηλεκτρονικούς stalkers που προσπαθούν να σε παρασύρουν σε σκοτεινά μονοπάτια προκειμένου να αποκαλύψουν την ταυτότητά σου και να δημοσιοποιήσουν τις μύχιες λεπτομέρειες της προσωπικής σου ζωής
μπούρδες
όλα αυτά τα χρόνια δεν έχω πάρει ποτέ ούτε ένα υβριστικό mail
έχω επανειλημένα δημοσιεύσει το τηλέφωνό μου και δεν μ έχει ενοχλήσει ποτέ κανείς
όποιος το χρησιμοποίησε το έκανε με μεγάλο σεβασμό και αγάπη με σκοπό μια πιο προσωπική επαφή γεγονός που μου έδωσε μεγάλη χαρά (ελπίζω αμοιβαία)
δεν με δολοφόνησε ποτέ κανείς
δεν με ακολούθησε ποτέ κανείς
έχω γνωρίσει ανθρώπους μέσα από το διαδίκτυο και με εξέπληξαν πάντα ευχάριστα
αυτά ...
το σύμπαν λέει
well, it WOULD be nice, wouldn't it?
If we could find the person of our dreams
and just get into bed and curl up together and cuddle
until the end of time?
Or run into a business partner who was finally going
to make everything all right--once and for all?
But life isn't like that.
Especially now.
you have to go on your own path
a bit alone
but knowing you are bonded in love with others
knowing that they are there
even if they are not right beside you
you go on your path
follow your star
meet your own destiny
with no fear of that solitary path
all with the knowledge
that you are still being loved
and are loving from afar
because you can't be on
someone else's path
solve all their problems
heal all their ills
nor can they yours
carry on with what you know you have to do
and you will not be alone
If we could find the person of our dreams
and just get into bed and curl up together and cuddle
until the end of time?
Or run into a business partner who was finally going
to make everything all right--once and for all?
But life isn't like that.
Especially now.
you have to go on your own path
a bit alone
but knowing you are bonded in love with others
knowing that they are there
even if they are not right beside you
you go on your path
follow your star
meet your own destiny
with no fear of that solitary path
all with the knowledge
that you are still being loved
and are loving from afar
because you can't be on
someone else's path
solve all their problems
heal all their ills
nor can they yours
carry on with what you know you have to do
and you will not be alone
ζουν μέσα σε μια φούσκα
όπου η οποιαδήποτε ομοιότητα με την γύρω πραγματικότητα είναι απλά συμπτωματική
μέσα στο περιβάλλον γενικής εξαθλίωσης εκείνοι τρώνε αχινόσουπες κι ύστερα αντί να κάνουν εμετό από αηδία ξερνάνε βαρύγδουπα ediotorials
καταφέρονται εναντίον της ανωνυμογραφίας με ψευδώνυμα άρθρα
σερβίρουν ξαναζεσταμένους χυλούς και το ονομάζουν πρωτοπορεία
βγάζουν ωραία χριστουγιεννιάτικα εξώφυλλα μέσα στη ντάλα άνοιξη
γράφουν για την παρακμή των Εξαρχείων αγανακτόντας για τον βανδαλισμό αυτοκινήτων από τα κακά παιδιά του αθηναικού γκέτο
πάνε στου Ψυρρή (απαράαδεκτο) και ψάχνουν για μπαράκια με στυλ (αδιανόητο)
το παίζουν προχωρημένοι ενώ είναι απλά βαρυστομαχιασμένοι ( ε τσιπούρα και αχινόσουπα είναι λίγο σαν σούσι με φασολάδα)
μιλάνε για τέχνη κι αφήνουν τον τομέα αυτό σε κάτι άσχετα κορίτσια με ανίερες επαφές στο υπουργείο βαρβαρότητας
"ζουν" σε μια φούσκα
όπου η μόνο πραγματικότητα εξαντλείται σε μεζεδοπωλεία, design χασαποταβέρνες και φτηνούς εντυπωσιασμούς
όπου γράφουν για τον Sid και κάνουν παρέα με την άντζελα
όπου το δήθεν γίνεται στυλ και το στυλ πάει περίπατο
bliax
μέσα στο περιβάλλον γενικής εξαθλίωσης εκείνοι τρώνε αχινόσουπες κι ύστερα αντί να κάνουν εμετό από αηδία ξερνάνε βαρύγδουπα ediotorials
καταφέρονται εναντίον της ανωνυμογραφίας με ψευδώνυμα άρθρα
σερβίρουν ξαναζεσταμένους χυλούς και το ονομάζουν πρωτοπορεία
βγάζουν ωραία χριστουγιεννιάτικα εξώφυλλα μέσα στη ντάλα άνοιξη
γράφουν για την παρακμή των Εξαρχείων αγανακτόντας για τον βανδαλισμό αυτοκινήτων από τα κακά παιδιά του αθηναικού γκέτο
πάνε στου Ψυρρή (απαράαδεκτο) και ψάχνουν για μπαράκια με στυλ (αδιανόητο)
το παίζουν προχωρημένοι ενώ είναι απλά βαρυστομαχιασμένοι ( ε τσιπούρα και αχινόσουπα είναι λίγο σαν σούσι με φασολάδα)
μιλάνε για τέχνη κι αφήνουν τον τομέα αυτό σε κάτι άσχετα κορίτσια με ανίερες επαφές στο υπουργείο βαρβαρότητας
"ζουν" σε μια φούσκα
όπου η μόνο πραγματικότητα εξαντλείται σε μεζεδοπωλεία, design χασαποταβέρνες και φτηνούς εντυπωσιασμούς
όπου γράφουν για τον Sid και κάνουν παρέα με την άντζελα
όπου το δήθεν γίνεται στυλ και το στυλ πάει περίπατο
bliax
η δύναμη των ιστολογίων
Blogging Becomes Major Media Force, Expert Says
από την ηλεκτρονική εφημερίδα του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών
εντάξει, εδώ απέχουμε ακόμα από το να γίνουν τα ιστολόγια "δύναμη" στιν χώρο της ενημέρωσης, αλλά αυτό είναι φυσικό
με τη χαμηλή διείσδυση του Ιντερνετ, το τεράστιο κόστος, τις μικρές ταχύτητες και μια πολιτεία για την οποία η έννοια εκσυγχρονισμός εξαντλείται σε προτάσεις για την αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης είναι απόλυτα φυσικό τα blogs να είναι ακόμα στο περιθώριο των εξελίξεων
κι όμως είμαι σχεδόν βέβαιος πως τα πράγματα σιγά - σιγά αλλάζουν
θα δούμε ...
από την ηλεκτρονική εφημερίδα του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών
εντάξει, εδώ απέχουμε ακόμα από το να γίνουν τα ιστολόγια "δύναμη" στιν χώρο της ενημέρωσης, αλλά αυτό είναι φυσικό
με τη χαμηλή διείσδυση του Ιντερνετ, το τεράστιο κόστος, τις μικρές ταχύτητες και μια πολιτεία για την οποία η έννοια εκσυγχρονισμός εξαντλείται σε προτάσεις για την αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης είναι απόλυτα φυσικό τα blogs να είναι ακόμα στο περιθώριο των εξελίξεων
κι όμως είμαι σχεδόν βέβαιος πως τα πράγματα σιγά - σιγά αλλάζουν
θα δούμε ...
Τετάρτη, Μαρτίου 29, 2006
πρωτογενές υλικό
αφιερωμένο εξαιρετικά στο αγαπημένο μου λολιτάκι για την νίκη που επισήμανε ο allou fun marx
τι μου θύμισε ο averel
το 1999 είχα γράψει αυτό το κείμενο
το αναδημοσιεύω σήμερα μιας και το θυμήθηκα με τη βοήθεια του averel
Γιατί δεν αντέχω τις διακοπές
Για να είμαι ειλικρινής είμαι εναντίον των διακοπών. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή θεριεύει μέσα μου μια κρίση αντιπάθειας γι' αυτή τη βάρβαρη και μικροαστική συνήθεια, γι' αυτό το εποχικό φαινόμενο, το οποίο ευθύνεται για μια από τις μεγαλύτερες οικολογικές καταστροφές που έχουν πλήξει ποτέ τον πλανήτη μας και η οποία ονομάζεται «μαζικός τουρισμός».
Κατ' αρχήν με εξοργίζει αυτή η ψευδαίσθηση φυγής που σου δίνουν οι διακοπές. Μου φαίνεται θλιβερό το γεγονός ότι έχουμε αποδεχτεί χωρίς διαμαρτυρίες αυτή την πραγματικότητα, δηλαδή να περιμένουμε ολόκληρο τον χρόνο για να σταματήσουμε να εργαζόμαστε και να αρχίσουμε για λίγο να ζούμε σαν ελεύθεροι άνθρωποι. Δεν ασπάζομαι ουδόλως την προτεσταντική αντίληψη ότι πρέπει κάποιος να δουλεύει σώνει και ντε. Δεν συμφωνώ με την ιδέα των διακοπών, γιατί δεν συμφωνώ με την ιδέα της εργασίας.
Με πλημμυρίζει απόγνωση η συνειδητοποίηση ότι δουλεύουμε σαν σκλάβοι 11 μήνες και μας πετάνε ένα κοκαλάκι ελεύθερου χρόνου για να μην ξεσηκωθούμε σαν τον Σπάρτακο. Και αντί να αρπάξουμε αυτή την ευκαιρία για να κάνουμε κάτι διαφορετικό, να ξεκουραστούμε έστω, τη σπαταλάμε γυρίζοντας από νησί σε ερημονήσι, κουβαλώντας μαζί μας βουνά από αποσκευές και προκαταλήψεις για να καταστρέψουμε ό,τι βρεθεί στον δρόμο μας και για να αφήσουμε τα σκουπίδια μας στις ωραιότερες ακτές να εκτίθενται στα στοιχεία της φύσης ως το τέλος του κόσμου. Με λίγα λόγια, έπειτα από έναν χρόνο σκληρής εργασίας που καταστρέφει τη φύση, πηγαίνουμε οι ίδιοι προσωπικά στη φύση για να σιγουρέψουμε την καταστροφή της. Σαν καραβάνια από βαρβάρους ριχνόμαστε σε κοσμικά νησιά και απόμακρες παραλίες, σε μικρά χωριά και θέρετρα επωνύμων, με την ίδια πάντα αγριότητα, αποφασισμένοι να μην αφήσουμε τίποτε όπως το βρήκαμε. Σκουπίδια, περιτυλίγματα, αποτσίγαρα, υπολείμματα τροφών, άδεια μπουκάλια νερού και αντιηλιακών, πλαστικές σακούλες και πάνες μωρών είναι μερικά μόνο από τα ενθύμια που με ελαφρά τη καρδία «ξεχνάμε» πίσω μας.
Βλέπω τους συμπολίτες μου να στριμώχνονται σε καράβια, να περιμένουν μάταια τις καθυστερημένες πτήσεις της Ολυμπιακής, να σκοτώνονται στις εθνικές με τα τρελά φορτηγά και όλα αυτά για να... κάνουν διακοπές. Με την οικοσκευή στο αυτοκίνητο, κουβαλώντας τεράστιες βαλίτσες φορτωμένες ρούχα, καλλυντικά και αντιηλιακά, λες και φεύγουν μετανάστες για τη Γερμανία, εκδράμουν σε κάθε γωνιά αυτής της άτυχης χώρας για να την ασχημύνουν κάθε καλοκαίρι λίγο περισσότερο.
Η παραφροσύνη της υπόθεσης είναι ότι δεν διακόπτουν απολύτως τίποτε. Απλώς μεταφέρουν την καθημερινότητά τους σε εξωτικό περιβάλλον. Καπνίζουν λίγο περισσότερο, διαβάζουν εφημερίδες, βλέπουν τηλεόραση, παίζουν στο Χρηματιστήριο, τηλεφωνούν στους φίλους που βρίσκονται στη διπλανή παραλία. Επάνω από αυτό το θλιβερό κοκτέιλ βάζουν ως εξωτική ομπρελίτσα τη σκέψη ότι μαζί με όλα αυτά κάνουν και βουτιές και μεθάνε από τη φρενίτιδα των διακοπών. Το γεγονός ότι με κάθε βουτιά μολύνουν με πετρελαιοκηλίδες υψηλού δείκτη προστασίας τα γαλανά νερά τους αφήνει παγερά αδιάφορους.
Οι πιο προνομιούχοι οικονομικά είναι αυτοί που κάνουν το μεγαλύτερο κακό και βασικά την περισσότερη φασαρία με τα σκάφη και τα τζετ σκι αυτή την πληγή του τελευταίου καιρού τα οποία εκτός από θορυβώδη είναι και λίαν επικίνδυνα.
Ανίκανοι να αποχωριστούν τα λάβαρα του κοινωνικού status κυκλοφορούν με τα κινητά στο χέρι, ξαπλώνουν επάνω σε πλαστικά φλούο στρώματα και πίνουν μπίρες και φραπέδες, νεοβάρβαροι και νεοσκαφάτοι, θλιβεροί αστοί χωρίς κανέναν σεβασμό για τίποτε και κανέναν γύρω τους. Με τα τζιπ τους μολύνουν με τη μυρωδιά καταλύτη ακόμη και τις πιο δυσπρόσιτες παραλίες, μόνο και μόνο για να κατέβουν από αυτά τα μηχανικά τέρατα ποζάτοι και καταϊδρωμένοι με την ψευδαίσθηση ότι οι γύρω τους ζηλεύουν, όταν το μόνο που συμβαίνει είναι ότι οι γύρω τους τους απεχθάνονται.
Βασική φιλοσοφία της συμπεριφοράς τους είναι το νεοελληνικό υπαρξιακό ερώτημα «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Το γεγονός ότι κανένας δεν θέλει να αποκτήσει αυτή την άχρηστη πληροφορία τους φαίνεται αδιανόητο. Αφού δείξουν σε όλους «ποιοι είναι αυτοί» αρχίζουν και παίζουν ρακέτες επάνω στα αβγά της καρέτα-καρέτα, πίνουν, καπνίζουν και εκτίθενται στις υπεριώδεις ακτινοβολίες για να καταλήξουν στο τέλος να τρώνε κατεψυγμένα του Ατλαντικού σε νησιώτικα ταβερνάκια.
Οι χειρότεροι από όλους είναι αυτοί που ανακαλύπτουν και αποκαλύπτουν στους υπολοίπους τις μυστικές γωνιές. Σε αυτούς οφείλεται το γεγονός ότι αυτό το καλοκαίρι υποφέρουν τα Κύθηρα. Βέβαια λίγο πριν από το τέλος του κόσμου ένα ταξίδι στα Κύθηρα σχεδόν επιβάλλεται, αλλά δεν νομίζω ότι αυτό ήταν στο σκεπτικό όσων εξέδραμαν εφέτος στο όμορφο αυτό νησί.
Μου φαίνεται αδιανόητη η ιδέα να μείνω έστω και ένα βράδυ σε ένα μεγάλο ξενοδοχείο, σε ένα από αυτά τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης για νευρωσικούς αστούς. Ακόμη πιο εξωφρενικό ακούγεται να πάω σε ένα ενοικιαζόμενο δωμάτιο, σε ένα από αυτά τα κυκλαδίτικα κελιά της αρπαχτής, όπου αλλάζουν τα σεντόνια όταν πας και τα αλλάζουν ξανά όταν φεύγεις, έστω και αν μείνεις 15 ημέρες.
Το πιο εφιαλτικό από όλα είναι να βρεθώ σε ένα από τα κοσμικά θέρετρα, σε μια από αυτές τις πύλες της υπαρξιακής κολάσεως, παρέα με τις μάζες, τους διασήμους, τους κουρασμένους και τους αλαζόνες που νομίζουν ότι η πεμπτουσία του σικ είναι να απλώνεις την επώνυμη πετσέτα σου δίπλα σε επώνυμους κομμωτές.
Αφήνω τελευταία την ψυχολογική ρύπανση του νυφοπάζαρου της παραλίας, όπου αγόρια με φουσκωμένους μυς και ημίγυμνα κορίτσια περιφέρουν τα καλογυμνασμένα κορμιά τους σε ένα ανελέητο πέρα-δώθε που θυμίζει τις παλιές εποχές, όταν η Ναύπακτος ονομαζόταν Μικρό Αλγέρι εξαιτίας του φημισμένου της σκλαβοπάζαρου.
Κυρίως δεν αντέχω την επιστροφή από τις διακοπές και το στρες και τη μελαγχολία και την κατάθλιψη που σε πιάνουν όταν επιστρέφεις στην καθημερινότητα και ανακαλύπτεις ότι τίποτε δεν έχει αλλάξει και κυρίως εσύ.
Κάθε καλοκαίρι επιβεβαιώνεται μέσα μου η πεποίθηση ότι δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από τους τουρίστες και ότι τις διακοπές είναι καλύτερες να τις θυμάσαι παρά να τις ζεις.
το αναδημοσιεύω σήμερα μιας και το θυμήθηκα με τη βοήθεια του averel
Γιατί δεν αντέχω τις διακοπές
Για να είμαι ειλικρινής είμαι εναντίον των διακοπών. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή θεριεύει μέσα μου μια κρίση αντιπάθειας γι' αυτή τη βάρβαρη και μικροαστική συνήθεια, γι' αυτό το εποχικό φαινόμενο, το οποίο ευθύνεται για μια από τις μεγαλύτερες οικολογικές καταστροφές που έχουν πλήξει ποτέ τον πλανήτη μας και η οποία ονομάζεται «μαζικός τουρισμός».
Κατ' αρχήν με εξοργίζει αυτή η ψευδαίσθηση φυγής που σου δίνουν οι διακοπές. Μου φαίνεται θλιβερό το γεγονός ότι έχουμε αποδεχτεί χωρίς διαμαρτυρίες αυτή την πραγματικότητα, δηλαδή να περιμένουμε ολόκληρο τον χρόνο για να σταματήσουμε να εργαζόμαστε και να αρχίσουμε για λίγο να ζούμε σαν ελεύθεροι άνθρωποι. Δεν ασπάζομαι ουδόλως την προτεσταντική αντίληψη ότι πρέπει κάποιος να δουλεύει σώνει και ντε. Δεν συμφωνώ με την ιδέα των διακοπών, γιατί δεν συμφωνώ με την ιδέα της εργασίας.
Με πλημμυρίζει απόγνωση η συνειδητοποίηση ότι δουλεύουμε σαν σκλάβοι 11 μήνες και μας πετάνε ένα κοκαλάκι ελεύθερου χρόνου για να μην ξεσηκωθούμε σαν τον Σπάρτακο. Και αντί να αρπάξουμε αυτή την ευκαιρία για να κάνουμε κάτι διαφορετικό, να ξεκουραστούμε έστω, τη σπαταλάμε γυρίζοντας από νησί σε ερημονήσι, κουβαλώντας μαζί μας βουνά από αποσκευές και προκαταλήψεις για να καταστρέψουμε ό,τι βρεθεί στον δρόμο μας και για να αφήσουμε τα σκουπίδια μας στις ωραιότερες ακτές να εκτίθενται στα στοιχεία της φύσης ως το τέλος του κόσμου. Με λίγα λόγια, έπειτα από έναν χρόνο σκληρής εργασίας που καταστρέφει τη φύση, πηγαίνουμε οι ίδιοι προσωπικά στη φύση για να σιγουρέψουμε την καταστροφή της. Σαν καραβάνια από βαρβάρους ριχνόμαστε σε κοσμικά νησιά και απόμακρες παραλίες, σε μικρά χωριά και θέρετρα επωνύμων, με την ίδια πάντα αγριότητα, αποφασισμένοι να μην αφήσουμε τίποτε όπως το βρήκαμε. Σκουπίδια, περιτυλίγματα, αποτσίγαρα, υπολείμματα τροφών, άδεια μπουκάλια νερού και αντιηλιακών, πλαστικές σακούλες και πάνες μωρών είναι μερικά μόνο από τα ενθύμια που με ελαφρά τη καρδία «ξεχνάμε» πίσω μας.
Βλέπω τους συμπολίτες μου να στριμώχνονται σε καράβια, να περιμένουν μάταια τις καθυστερημένες πτήσεις της Ολυμπιακής, να σκοτώνονται στις εθνικές με τα τρελά φορτηγά και όλα αυτά για να... κάνουν διακοπές. Με την οικοσκευή στο αυτοκίνητο, κουβαλώντας τεράστιες βαλίτσες φορτωμένες ρούχα, καλλυντικά και αντιηλιακά, λες και φεύγουν μετανάστες για τη Γερμανία, εκδράμουν σε κάθε γωνιά αυτής της άτυχης χώρας για να την ασχημύνουν κάθε καλοκαίρι λίγο περισσότερο.
Η παραφροσύνη της υπόθεσης είναι ότι δεν διακόπτουν απολύτως τίποτε. Απλώς μεταφέρουν την καθημερινότητά τους σε εξωτικό περιβάλλον. Καπνίζουν λίγο περισσότερο, διαβάζουν εφημερίδες, βλέπουν τηλεόραση, παίζουν στο Χρηματιστήριο, τηλεφωνούν στους φίλους που βρίσκονται στη διπλανή παραλία. Επάνω από αυτό το θλιβερό κοκτέιλ βάζουν ως εξωτική ομπρελίτσα τη σκέψη ότι μαζί με όλα αυτά κάνουν και βουτιές και μεθάνε από τη φρενίτιδα των διακοπών. Το γεγονός ότι με κάθε βουτιά μολύνουν με πετρελαιοκηλίδες υψηλού δείκτη προστασίας τα γαλανά νερά τους αφήνει παγερά αδιάφορους.
Οι πιο προνομιούχοι οικονομικά είναι αυτοί που κάνουν το μεγαλύτερο κακό και βασικά την περισσότερη φασαρία με τα σκάφη και τα τζετ σκι αυτή την πληγή του τελευταίου καιρού τα οποία εκτός από θορυβώδη είναι και λίαν επικίνδυνα.
Ανίκανοι να αποχωριστούν τα λάβαρα του κοινωνικού status κυκλοφορούν με τα κινητά στο χέρι, ξαπλώνουν επάνω σε πλαστικά φλούο στρώματα και πίνουν μπίρες και φραπέδες, νεοβάρβαροι και νεοσκαφάτοι, θλιβεροί αστοί χωρίς κανέναν σεβασμό για τίποτε και κανέναν γύρω τους. Με τα τζιπ τους μολύνουν με τη μυρωδιά καταλύτη ακόμη και τις πιο δυσπρόσιτες παραλίες, μόνο και μόνο για να κατέβουν από αυτά τα μηχανικά τέρατα ποζάτοι και καταϊδρωμένοι με την ψευδαίσθηση ότι οι γύρω τους ζηλεύουν, όταν το μόνο που συμβαίνει είναι ότι οι γύρω τους τους απεχθάνονται.
Βασική φιλοσοφία της συμπεριφοράς τους είναι το νεοελληνικό υπαρξιακό ερώτημα «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Το γεγονός ότι κανένας δεν θέλει να αποκτήσει αυτή την άχρηστη πληροφορία τους φαίνεται αδιανόητο. Αφού δείξουν σε όλους «ποιοι είναι αυτοί» αρχίζουν και παίζουν ρακέτες επάνω στα αβγά της καρέτα-καρέτα, πίνουν, καπνίζουν και εκτίθενται στις υπεριώδεις ακτινοβολίες για να καταλήξουν στο τέλος να τρώνε κατεψυγμένα του Ατλαντικού σε νησιώτικα ταβερνάκια.
Οι χειρότεροι από όλους είναι αυτοί που ανακαλύπτουν και αποκαλύπτουν στους υπολοίπους τις μυστικές γωνιές. Σε αυτούς οφείλεται το γεγονός ότι αυτό το καλοκαίρι υποφέρουν τα Κύθηρα. Βέβαια λίγο πριν από το τέλος του κόσμου ένα ταξίδι στα Κύθηρα σχεδόν επιβάλλεται, αλλά δεν νομίζω ότι αυτό ήταν στο σκεπτικό όσων εξέδραμαν εφέτος στο όμορφο αυτό νησί.
Μου φαίνεται αδιανόητη η ιδέα να μείνω έστω και ένα βράδυ σε ένα μεγάλο ξενοδοχείο, σε ένα από αυτά τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης για νευρωσικούς αστούς. Ακόμη πιο εξωφρενικό ακούγεται να πάω σε ένα ενοικιαζόμενο δωμάτιο, σε ένα από αυτά τα κυκλαδίτικα κελιά της αρπαχτής, όπου αλλάζουν τα σεντόνια όταν πας και τα αλλάζουν ξανά όταν φεύγεις, έστω και αν μείνεις 15 ημέρες.
Το πιο εφιαλτικό από όλα είναι να βρεθώ σε ένα από τα κοσμικά θέρετρα, σε μια από αυτές τις πύλες της υπαρξιακής κολάσεως, παρέα με τις μάζες, τους διασήμους, τους κουρασμένους και τους αλαζόνες που νομίζουν ότι η πεμπτουσία του σικ είναι να απλώνεις την επώνυμη πετσέτα σου δίπλα σε επώνυμους κομμωτές.
Αφήνω τελευταία την ψυχολογική ρύπανση του νυφοπάζαρου της παραλίας, όπου αγόρια με φουσκωμένους μυς και ημίγυμνα κορίτσια περιφέρουν τα καλογυμνασμένα κορμιά τους σε ένα ανελέητο πέρα-δώθε που θυμίζει τις παλιές εποχές, όταν η Ναύπακτος ονομαζόταν Μικρό Αλγέρι εξαιτίας του φημισμένου της σκλαβοπάζαρου.
Κυρίως δεν αντέχω την επιστροφή από τις διακοπές και το στρες και τη μελαγχολία και την κατάθλιψη που σε πιάνουν όταν επιστρέφεις στην καθημερινότητα και ανακαλύπτεις ότι τίποτε δεν έχει αλλάξει και κυρίως εσύ.
Κάθε καλοκαίρι επιβεβαιώνεται μέσα μου η πεποίθηση ότι δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από τους τουρίστες και ότι τις διακοπές είναι καλύτερες να τις θυμάσαι παρά να τις ζεις.
το κείμενο για τα blogs από το Esquire
(αναδημοσιεύεται με την άδεια του συντάκτη)
Το καθεστώς των blogs
Νέα Οικονομία∙
Μηχανισμοί χειραγώγησης∙
Νέα Δημοσιογραφία
Ημερολόγια από πληγωμένα σπουργιτάκια∙
Νέες Τάσεις
Νοσταλγικά Δοκίμια
Τα ελληνικά blog έχουν απ’ όλα.
Από τον Ηλία Νικολαίδη
Το 1976 ο κοινωνιολόγος Ρίτσαρντ Ντόκινς, επινόησε μια μονάδα μέτρησης των πληροφοριών που μεταφέρονται από τον έναν ανθρώπινο νου στον άλλο. Μετά επέλεξε, προβοκάροντας κάπως τις αντιδράσεις, να την ονομάσει "μιμίδιο" (όπως γονίδιο) από το ελληνικό ρήμα «μιμούμαι». Και έτσι, κάτω από την ταμπέλα αυτή κατάφεραν να στριμωχτούν ανθρώπινες σκέψεις, ιδέες, θεωρίες, πρακτικές, συνήθειες, μελωδίες, διαθέσεις.
Τρεις δεκαετίες μετά και ενώ το περιοδικό "New York" χαρακτηρίζει τα μπλογκ «New New Media» καταλήγοντας ότι έχουν ήδη αποκτήσει τη θέση τους ανάμεσα στα παραδοσιακά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (και το -διόλου ευκαταφρόνητο- κομμάτι τους από τη διαφημιστική πίττα), εμείς επιλέξαμε να ασχοληθούμε με την ελληνική μπλογκόσφαιρα, όπως αποκαλούν τα μπλογκ τους οι ντόπιοι bloggers και να αποπειραθούμε να υπολογίσουμε στα πόσα μιμίδια ανέρχεται τελικά η δύναμή της στο διαβόητα αχανές τοπίο της σύγχρονης Ελληνικής πραγματικότητας.
Ωστόσο, προτού φτάσουμε εκεί, ας αρχίσουμε από τα βασικά. Blog ονομάζουμε ένα διαδικτυακό site το οποίο ανανεώνεται τακτικά και τα περιεχόμενά του εμφανίζονται με χρονολογική σειρά. Ένα μπλογκ μπορεί να ασχολείται με κάποιο συγκεκριμένο θέμα τα (πες πολιτική, μουσική, σινεμά, φαγητό) ή απλά να λειτουργεί σαν το προσωπικό ημερολόγιο του κατόχου του, όπου αυτός γράφει οτιδήποτε συγκλονίζει τον προσωπικό του μικρόκοσμο -όλα αυτά με εξαιρετικά μικρό ή μηδαμινό κόστος. «To blog σου δίνει τη δυνατότητα να κυκλοφορήσεις μια πληροφορία γρήγορα και χωρίς περιορισμούς που εχουν να κάνουν με κόστος, κέντρα εξουσίας κοκ.», επισημαίνει ο Παναγιώτης Βρυώνης, προγραμματιστής, Chief Developer στην OgilvyOne, blogger και δημιουργός του monitor (monitor.vrypan.net), ενός δικτυακού τόπου που συγκεντρώνει σε πραγματικό χρόνο όλες τις νέες καταχωρήσεις κοντά οχτακοσίων ελληνικών μπλογκ.
Δεν είναι η πρώτη φορά που κάτι τόσο απλό και προφανές, όσο το blogging αποκτά διαστάσεις βιομηχανίας. «Τα blogs είναι μια χιονόμπαλα που όταν ξεκινήσει να κυλάει, θα παρασύρει τα πάντα», προβλέπει ο Titanas (http://www.pestaola.gr/). Και κάτι τέτοιο φαίνεται να συμβαίνει ήδη στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, όπου πέρα από τους εκατομμύρια ανώνυμους bloggers υπάρχουν καθηγητές πανεπιστημίων, celebrities, μεγαλοστελέχη επιχειρήσεων, στρατιώτες στο Ιράκ (αν και τελευταία τους απαγορεύτηκε το blogging), πολιτικοί κλπ. που καθημερινά εκθέτουν τις σκέψεις τους μέσα από προσεκτικά διατεταγμένα μηδενικά και άσσους. "H ιδέα να ξεκινήσω το blog μου ήρθε αφού είχα παρακολουθήσει διάφορα blog της Guardian", σημειώνει ο Χρήστος Μιχαηλίδης, δημοσιογράφος της Ελευθεροτυπίας και blogger (christosmichaelides.blogspot.com).
Όπως έχει δημιουργηθεί και άλλη μια κατηγορία, οι blogebrities, άνθρωποι που έγιναν γνωστοί στην κοινή γνώμη μέσα από το μπλογκ τους. Και εάν θεωρείτε ότι η φήμη και η δημοτικότητα στον ωκεανό του διαδικτύου δεν είναι εξαργυρώσιμες, κανείς θα μπορούσε εύκολα να σας αποστομώσει αναφέροντας δύο λέξεις: Peter Rojas. Ο 28χρονος αυτός πρόσφατα μεταβίβασε τα επιτυχημένα μπλογκ που διατηρούσε στην Time Warner, αφού πρώτα βέβαια η δεύτερη φιλοδώρησε τον τραπεζικό του λογαριασμό με 25 εκατομμύρια δολλάρια.
«Bοηθά και η Αγγλική γλώσσα. Κι εγώ διαβάζω Αμερικάνικα μπλογκ. Διαβάζουν οι Αμερικάνοι ελληνικά μπλογκ; Δεν υπάρχει περίπτωση!», σημειώνει ο M. Hulot, συντάκτης της LifO και blogger (mhulotsnothingdays.blogspot.com) προσπαθώντας να εξηγήσει την έσχατη έκρηξη των μπλογκ στον παράδοξο κόσμο των πενήντα πολιτειών. Σίγουρα η γλώσσα είναι ένα εμπόδιο και είναι, εκτός απρόοπτων, αξεπέραστο. Ομως δεν είναι το μοναδικό: Χαμηλή διείσδυση του ίντερνετ στα ελληνικά νοικοκυριά, ακριβό broadband και γενικότερα η γνωστή τεχνοφοβική αύρα που δροσίζει εδώ και χρόνια τον τόπο τούτο κάνουν τα πράγματα για τους επίδοξους εγχώριους Rojas ακόμα πιο δύσκολα. «Πριν λίγο καιρό μίλησα με μια μεγάλη διαφημιστική εταιρεία και μου είπαν πως ενδιαφέρονται να προωθήσουν κάποιους πελάτες μέσω του μπλογκ μου, αλλά όπως μου είπε και αυτός με τον οποίο μίλησα ‘οι πελάτες δεν ξέρουν τι είναι blog’», λέει ο Titanas.
Όσο νωρίς, ωστόσο, και εάν είναι για να μπορέσουμε να διακρίνουμε την πορεία που πρόκειται να διαγράψουν τα ελληνικά μπλογκ, η αλήθεια είναι ότι δεν βρίσκονται παρατημένα στον -κατά τη Μέση Ελληνίδα Νοικοκυρά- υπόγειο και geeky κόσμο του διαδικτύου. "Έχουν κάνει κάποια αίσθηση: Οι εφημερίδες, τα περιοδικά, τα free έντυπα ασχολούνται αρκετά με τους bloggers, ίσως περισσότερο από όσο τους αναλογεί -όχι ποιοτικά, ποσοτικά", διευκρινίζει ο Δημήτρης Γαλάνης, δημοσιογράφος και blogger (manifestogr.blogspot.com). Ίσως αυτό βέβαια να οφείλεται στο γεγονός ότι τα ελληνικά μπλογκ λειτουργούν εν μέρει και σαν ένα καφενείο -με τους τσακωμούς, τις ίντριγκες, τις φιλίες που κάτι τέτοιο συνεπάγεται.
Σε αυτή τη διάσταση συνέβαλε και το monitor. "Όταν βάζεις τους μπλόγκερς όλους κάπου μαζί -έστω και virtually- αρχίζουν και αλληλεπιδρούν", εξηγεί ο δημιουργός του, Παναγιώτης Βρυώνης. Και κάπως έτσι, ενώ εκτός των συνόρων το blogging θεωρείται η εξέλιξη της δημοσιογραφίας, στην Ελλάδα βρισκόμαστε ακόμη στο στάδιο του "μικρού Γαλατικού χωριού": Κάπως απομονωμένο και πιο ιδιαίτερο από τον μέσο όρο. Τα μπλογκ έστησαν το δικό τους μικρό ιγκλού στην ελληνική πραγματικότητα που αμυδρά θυμίζει τους μεγάλους οργανισμούς - τροχοβίλες του εξωτερικού με τα τεράστια διαφημιστικά έσοδα που έκαναν ευτυχή κάθε τρελαμένο γκουρού του μάρκετινγκ που έχει βαρεθεί να τρέχει λαχανιασμένος πίσω από τα εκάστοτε trends.
«Τα blogs είναι όμως ένα αρκετά ενδιαφέρον διαδικτιακό χωριό στο οποίο μπορείς να μάθεις, να συζητήσεις, να γελάσεις και να συγκινηθείς », αντιπαραθέτει η μπλόγκερ Κωνσταντίνα (psilikatzoy.blogspot.com). Και αυτό είναι αλήθεια. Χωρίς να υπάρχει κάποια επίσημη στατιστική, ρίχνοντας μια ματιά στο monitor βρίσκει κανείς ελάχιστα θεματικά μπλογκ. Τα περισσότερα λειτουργούν ως διαδικτυακά ημερολόγια και η θεματολογία τους κινείται από τη φιλοσοφία του "έφαγα εχθές κάτι χουρμάδες και με πείραξαν" μέχρι βαθυστόχαστες γεωπολιτικές αναλύσεις -χωρίς αυτό να έχει σχέση με την ποιότητά τους.
Και, όπως σε κάθε χωριό, από αυτό που έχει για δήμαρχο το Χάρη Ρώμα μέχρι αυτά των πάντα παραπονεμένων Αβοριγίνων στη μακρινή Αυστραλία, παρατηρείται εσωστρέφεια. Ρίχνοντας μια ματιά στα σχόλια κάτω από τις περισσότερες καταχωρίσεις ελληνικών μπλογκ, βλέπει κανείς άλλους έλληνες μπλόγκερ να σχολιάζουν αυτά που γράφει ο ιδιοκτήτης του μπλογκ.
Συγκεκριμένα αξιόπιστα στοιχεία, ωστόσο, για το ποια είναι η ακριβής απήχηση των ελληνικών μπλογκ στο περίπλοκο ψηφιδωτό της ελληνικής πραγματικότητας δεν υπάρχουν και, πιθανότατα, θα συνεχίσουν να μην υπάρχουν μέχρι κάποιος που θέλει να ασχοληθεί σοβαρά με το ακατέργαστο δυναμικό που καθημερινά ανταλλάσσει εκατομμύρια… μιμίδια δια μέσου επιφανειών ψυχρού κοβαλτίου και οπτικών ινών να έχει στη διάθεσή του τα μέσα να κάνει κάτι τέτοιο -δηλαδή να έχει πολλά λεφτά να επενδύσει. Αυτό για τα ελληνικά πράγματα, μοιάζει στην καλύτερη περίπτωση ουτοπικό.
Ωστόσο, ακόμα και με τα ήδη υπάρχοντα στοιχεία μπορούμε να υποθέσουμε αρκετά. Ο Παναγιώτης Βρυώνης εκτιμά πως "οι λίγοι blogger ή αναγνώστες ενός blog είναι πολύ πιθανό να είναι άνθρωποι που στο περιβάλλον τους -επαγγελματικό, οικογενειακό, κλπ.- επηρεάζουν τους γύρω τους". Ο Avatar, μέλος των e-Roosters, μιας ομάδας ανθρώπων που εκθέτει στο ίντερνετ τους πολιτικοκοινωνικούς της προβληματισμούς και διατηρεί ένα εξαιρετικά ενεργό θεματικό blog (http://e-roosters.blogspot.com) επιβεβαιώνει με τρόπο εξόχως αναπάντεχο τον παραπάνω συλλογισμό: "Πολιτικοί μας έχουν ζητήσει να γράψουμε κάποιο άρθρο για το 'τάδε' θέμα γιατί θέλουν να δουν τη δική μας οπτική". Αν λοιπόν, οι bloggers είναι ικανοί να μεταδώσουν μιμίδια, στη χειρότερη περίπτωση, σε υποψήφιους κυβερνήτες της χώρας, τότε σίγουρα έχουμε να κάνουμε με κάτι κάθε άλλο παρά ασήμαντο. Αν λάβουμε δε υπ’ όψη ότι σύμφωνα με τα στοιχεία του monitor, τα post που εμφανίζονται στα ελληνικά μπλογκ ανά μήνα έχουν σχεδόν τετραπλασιαστεί από τον περασμένο Μάιο, μπορεί κανείς να καταλάβει χωρίς να έχει ζορίσει και πολύ το μυαλό του πως η εξέλιξη των ελληνικών μπλογκ στο άμεσο μέλλον διαγράφεται, αν μη τι άλλο, ενδιαφέρουσα.
Μια καλή ερώτηση θα ήταν εάν παρά το γεγονός ότι τα ελληνικά μπλογκ αυξάνονται γεωμετρικά, θα υπάρξουν κάποια που θα καταφέρουν να γίνουν αρκετά μαζικά ώστε να μετατραπούν από ασχολίες ελεύθερου χρόνου ανάμεσα στο τζόγκινγκ και τη χαρτοπαιξία σε κερδοφόρες επιχειρήσεις. «Ούτε κατά διάνοια θα μπορούσα να φανταστώ ότι στην Ελλάδα ένας μπλόγκερ θα το κάνει αυτό επάγγελμα», εκτιμά ο M. Hulot. Σε κάτι τέτοιο φαίνεται να συγκλίνουν όλες οι πλευρές, τουλάχιστον με δεδομένο ότι ούτε κάποια ευρωπαϊκή προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα κερδοφόρο Blog έχει ευοδωθεί μέχρι στιγμής. «Υπάρχουν όμως και άλλοι τρόποι για να γίνει ένα blog κερδοφόρο. Πολλοι γράφουν σε περιοδικά, σε site και εκδίδουν βιβλία. Μια όμορφη γραφή δεν μένει απαρατήρητη», εκτιμά η Κωνσταντίνα.
Στα sixties, o Λουντβιγκ Έρχαρτ έγινε καγκελλάριος της Δ. Γερμανίας αφού έγραψε το βιβλίο "Ευημερία για Όλους" όπου εξηγούσε πως θα κάνει τη χώρα του πλούσια. Αν όλοι οι blogger, ήθελαν να στηρίξουν μαζικά το μέσο που χρησιμοποιούν θα έγραφαν ένα βιβλίο -ή προτιμότερα θα άνοιγαν ένα blog- με τίτλο "Μίμιδια για Όλους". Βλέπετε είναι η πρώτη φορά που ένα μέσο απολύτως αποκομμένο από κάθε είδους λογοκρισία (εσωτερική, εξωτερική, εκούσια ή ακούσια) καταφέρνει να γίνει αρκετά δημοφιλές και πολυφωνικό ώστε να καταντά σχεδόν χαώδες. Πολλοί υποστηρίζουν πως αυτή είναι η "Νέα Δημοσιογραφία" ή η "Νέα Οικονομία" άλλοι προχωρούν ακόμα παραπέρα και υποστηρίζουν πως η "δημοκρατία του Ίντερνετ" έφτασε. Καλό θα είναι, όμως, να αφήσουμε τα μεγάλα λόγια σε εκείνους που θέλουν να κερδίσουν επισκέπτες, αναγνώστες, ψήφους ή και τα τρία. Ας επιδείξουμε νηφαλιότητα (παρ' όλο που ζούμε στη χώρα του Θύμιου Καρακατσάνη) και ας σταθούμε δίπλα στο νεότευκτο μωρό που ονομάζεται "ελληνική μπλογκόσφαιρα". Είναι πολύ πιθανό στο μέλλον να μας καταπλήξει. Είναι όμως εξίσου πιθανό να καταλήξει (καταντήσει;) όπως τα ξαδερφάκια του οι εφημερίδες, τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα. Αυτό που αναμένουμε πλέον για να μετρήσουμε (σε μιμίδια, μην ξεχνιόμαστε) τη δύναμη που τελικά έχουν τα μπλογκ είναι μια «χειροπιαστή» δοκιμασία. Πολλοί υποστηρίζουν πως μια καλή ευκαιρία είναι οι επερχόμενες βουλευτικές εκλογές. Το Πασόκ ήδη έχει το δικό του blog ενώ επιφανή στελέχη της ΝΔ εμφανίζονται συχνά-πυκνά ως «γκεστ σταρ» ξοδεύοντας το bandwidth ήδη υπαρχόντων blog. «Στις επόμενες βουλευτικές εκλογές θα υπάρχει σαφής πολιτικοποίηση και χρήση των blogs ως μέσο επηρεασμού της κοινής γνώμης», εκτιμά ο Παναγιώτης Βρυώνης. Βεβαίως, μην περιμένετε να κερδίσει το ένα ή το άλλο κόμμα επειδή ο pitsirikos υποστήριξε το Πασόκ ή το pestaola.gr τη Νέα Δημοκρατία. Θα έχουμε, όμως μια σαφη καταγραφή των τάσεων. Θα ξέρουμε πού πάνε τέλος πάντων τόσα μιμίδια.
(δημοσιεύω το κείμενο χωρίς σχόλια δικά μου ... υπάρχουν σημεία στα οποία διαφωνώ, αλλά το παρόν κείμενο καθρεφτίζει μια πιο πραγματική εικόνα των blogs από αυτή που παρουσίασαν πριν από λίγο καιρό δυο bloggers ... που δεν μας είπανε ποτέ ποια ήταν τα blog τους για να μην "ανεβάσουν την επισκεψιμότητά τους")
το κείμενο συμπληρώνει μια αρκετά εκτενής λίστα με διάφορα blogs
τέλος στο κείμενο μου αποδίδεται μια δήλωση την οποία δεν θυμάμαι να έκανα
και πιστέψτε με έχω μνήμη ρόζ ελέφαντα
"Η μόνη πραγματικότητα την οποία επηρρεάζουν τα μπλογκ στην Ελλάδα είναι η ελληνική μπλογκόσφαιρα"
μου κάνει εντύπωση πως αυτή η δήλωση βρέθηκε σε ένα ως επί το πλείστον σοβαρό κείμενο
Το καθεστώς των blogs
Νέα Οικονομία∙
Μηχανισμοί χειραγώγησης∙
Νέα Δημοσιογραφία
Ημερολόγια από πληγωμένα σπουργιτάκια∙
Νέες Τάσεις
Νοσταλγικά Δοκίμια
Τα ελληνικά blog έχουν απ’ όλα.
Από τον Ηλία Νικολαίδη
Το 1976 ο κοινωνιολόγος Ρίτσαρντ Ντόκινς, επινόησε μια μονάδα μέτρησης των πληροφοριών που μεταφέρονται από τον έναν ανθρώπινο νου στον άλλο. Μετά επέλεξε, προβοκάροντας κάπως τις αντιδράσεις, να την ονομάσει "μιμίδιο" (όπως γονίδιο) από το ελληνικό ρήμα «μιμούμαι». Και έτσι, κάτω από την ταμπέλα αυτή κατάφεραν να στριμωχτούν ανθρώπινες σκέψεις, ιδέες, θεωρίες, πρακτικές, συνήθειες, μελωδίες, διαθέσεις.
Τρεις δεκαετίες μετά και ενώ το περιοδικό "New York" χαρακτηρίζει τα μπλογκ «New New Media» καταλήγοντας ότι έχουν ήδη αποκτήσει τη θέση τους ανάμεσα στα παραδοσιακά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (και το -διόλου ευκαταφρόνητο- κομμάτι τους από τη διαφημιστική πίττα), εμείς επιλέξαμε να ασχοληθούμε με την ελληνική μπλογκόσφαιρα, όπως αποκαλούν τα μπλογκ τους οι ντόπιοι bloggers και να αποπειραθούμε να υπολογίσουμε στα πόσα μιμίδια ανέρχεται τελικά η δύναμή της στο διαβόητα αχανές τοπίο της σύγχρονης Ελληνικής πραγματικότητας.
Ωστόσο, προτού φτάσουμε εκεί, ας αρχίσουμε από τα βασικά. Blog ονομάζουμε ένα διαδικτυακό site το οποίο ανανεώνεται τακτικά και τα περιεχόμενά του εμφανίζονται με χρονολογική σειρά. Ένα μπλογκ μπορεί να ασχολείται με κάποιο συγκεκριμένο θέμα τα (πες πολιτική, μουσική, σινεμά, φαγητό) ή απλά να λειτουργεί σαν το προσωπικό ημερολόγιο του κατόχου του, όπου αυτός γράφει οτιδήποτε συγκλονίζει τον προσωπικό του μικρόκοσμο -όλα αυτά με εξαιρετικά μικρό ή μηδαμινό κόστος. «To blog σου δίνει τη δυνατότητα να κυκλοφορήσεις μια πληροφορία γρήγορα και χωρίς περιορισμούς που εχουν να κάνουν με κόστος, κέντρα εξουσίας κοκ.», επισημαίνει ο Παναγιώτης Βρυώνης, προγραμματιστής, Chief Developer στην OgilvyOne, blogger και δημιουργός του monitor (monitor.vrypan.net), ενός δικτυακού τόπου που συγκεντρώνει σε πραγματικό χρόνο όλες τις νέες καταχωρήσεις κοντά οχτακοσίων ελληνικών μπλογκ.
Δεν είναι η πρώτη φορά που κάτι τόσο απλό και προφανές, όσο το blogging αποκτά διαστάσεις βιομηχανίας. «Τα blogs είναι μια χιονόμπαλα που όταν ξεκινήσει να κυλάει, θα παρασύρει τα πάντα», προβλέπει ο Titanas (http://www.pestaola.gr/). Και κάτι τέτοιο φαίνεται να συμβαίνει ήδη στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, όπου πέρα από τους εκατομμύρια ανώνυμους bloggers υπάρχουν καθηγητές πανεπιστημίων, celebrities, μεγαλοστελέχη επιχειρήσεων, στρατιώτες στο Ιράκ (αν και τελευταία τους απαγορεύτηκε το blogging), πολιτικοί κλπ. που καθημερινά εκθέτουν τις σκέψεις τους μέσα από προσεκτικά διατεταγμένα μηδενικά και άσσους. "H ιδέα να ξεκινήσω το blog μου ήρθε αφού είχα παρακολουθήσει διάφορα blog της Guardian", σημειώνει ο Χρήστος Μιχαηλίδης, δημοσιογράφος της Ελευθεροτυπίας και blogger (christosmichaelides.blogspot.com).
Όπως έχει δημιουργηθεί και άλλη μια κατηγορία, οι blogebrities, άνθρωποι που έγιναν γνωστοί στην κοινή γνώμη μέσα από το μπλογκ τους. Και εάν θεωρείτε ότι η φήμη και η δημοτικότητα στον ωκεανό του διαδικτύου δεν είναι εξαργυρώσιμες, κανείς θα μπορούσε εύκολα να σας αποστομώσει αναφέροντας δύο λέξεις: Peter Rojas. Ο 28χρονος αυτός πρόσφατα μεταβίβασε τα επιτυχημένα μπλογκ που διατηρούσε στην Time Warner, αφού πρώτα βέβαια η δεύτερη φιλοδώρησε τον τραπεζικό του λογαριασμό με 25 εκατομμύρια δολλάρια.
«Bοηθά και η Αγγλική γλώσσα. Κι εγώ διαβάζω Αμερικάνικα μπλογκ. Διαβάζουν οι Αμερικάνοι ελληνικά μπλογκ; Δεν υπάρχει περίπτωση!», σημειώνει ο M. Hulot, συντάκτης της LifO και blogger (mhulotsnothingdays.blogspot.com) προσπαθώντας να εξηγήσει την έσχατη έκρηξη των μπλογκ στον παράδοξο κόσμο των πενήντα πολιτειών. Σίγουρα η γλώσσα είναι ένα εμπόδιο και είναι, εκτός απρόοπτων, αξεπέραστο. Ομως δεν είναι το μοναδικό: Χαμηλή διείσδυση του ίντερνετ στα ελληνικά νοικοκυριά, ακριβό broadband και γενικότερα η γνωστή τεχνοφοβική αύρα που δροσίζει εδώ και χρόνια τον τόπο τούτο κάνουν τα πράγματα για τους επίδοξους εγχώριους Rojas ακόμα πιο δύσκολα. «Πριν λίγο καιρό μίλησα με μια μεγάλη διαφημιστική εταιρεία και μου είπαν πως ενδιαφέρονται να προωθήσουν κάποιους πελάτες μέσω του μπλογκ μου, αλλά όπως μου είπε και αυτός με τον οποίο μίλησα ‘οι πελάτες δεν ξέρουν τι είναι blog’», λέει ο Titanas.
Όσο νωρίς, ωστόσο, και εάν είναι για να μπορέσουμε να διακρίνουμε την πορεία που πρόκειται να διαγράψουν τα ελληνικά μπλογκ, η αλήθεια είναι ότι δεν βρίσκονται παρατημένα στον -κατά τη Μέση Ελληνίδα Νοικοκυρά- υπόγειο και geeky κόσμο του διαδικτύου. "Έχουν κάνει κάποια αίσθηση: Οι εφημερίδες, τα περιοδικά, τα free έντυπα ασχολούνται αρκετά με τους bloggers, ίσως περισσότερο από όσο τους αναλογεί -όχι ποιοτικά, ποσοτικά", διευκρινίζει ο Δημήτρης Γαλάνης, δημοσιογράφος και blogger (manifestogr.blogspot.com). Ίσως αυτό βέβαια να οφείλεται στο γεγονός ότι τα ελληνικά μπλογκ λειτουργούν εν μέρει και σαν ένα καφενείο -με τους τσακωμούς, τις ίντριγκες, τις φιλίες που κάτι τέτοιο συνεπάγεται.
Σε αυτή τη διάσταση συνέβαλε και το monitor. "Όταν βάζεις τους μπλόγκερς όλους κάπου μαζί -έστω και virtually- αρχίζουν και αλληλεπιδρούν", εξηγεί ο δημιουργός του, Παναγιώτης Βρυώνης. Και κάπως έτσι, ενώ εκτός των συνόρων το blogging θεωρείται η εξέλιξη της δημοσιογραφίας, στην Ελλάδα βρισκόμαστε ακόμη στο στάδιο του "μικρού Γαλατικού χωριού": Κάπως απομονωμένο και πιο ιδιαίτερο από τον μέσο όρο. Τα μπλογκ έστησαν το δικό τους μικρό ιγκλού στην ελληνική πραγματικότητα που αμυδρά θυμίζει τους μεγάλους οργανισμούς - τροχοβίλες του εξωτερικού με τα τεράστια διαφημιστικά έσοδα που έκαναν ευτυχή κάθε τρελαμένο γκουρού του μάρκετινγκ που έχει βαρεθεί να τρέχει λαχανιασμένος πίσω από τα εκάστοτε trends.
«Τα blogs είναι όμως ένα αρκετά ενδιαφέρον διαδικτιακό χωριό στο οποίο μπορείς να μάθεις, να συζητήσεις, να γελάσεις και να συγκινηθείς », αντιπαραθέτει η μπλόγκερ Κωνσταντίνα (psilikatzoy.blogspot.com). Και αυτό είναι αλήθεια. Χωρίς να υπάρχει κάποια επίσημη στατιστική, ρίχνοντας μια ματιά στο monitor βρίσκει κανείς ελάχιστα θεματικά μπλογκ. Τα περισσότερα λειτουργούν ως διαδικτυακά ημερολόγια και η θεματολογία τους κινείται από τη φιλοσοφία του "έφαγα εχθές κάτι χουρμάδες και με πείραξαν" μέχρι βαθυστόχαστες γεωπολιτικές αναλύσεις -χωρίς αυτό να έχει σχέση με την ποιότητά τους.
Και, όπως σε κάθε χωριό, από αυτό που έχει για δήμαρχο το Χάρη Ρώμα μέχρι αυτά των πάντα παραπονεμένων Αβοριγίνων στη μακρινή Αυστραλία, παρατηρείται εσωστρέφεια. Ρίχνοντας μια ματιά στα σχόλια κάτω από τις περισσότερες καταχωρίσεις ελληνικών μπλογκ, βλέπει κανείς άλλους έλληνες μπλόγκερ να σχολιάζουν αυτά που γράφει ο ιδιοκτήτης του μπλογκ.
Συγκεκριμένα αξιόπιστα στοιχεία, ωστόσο, για το ποια είναι η ακριβής απήχηση των ελληνικών μπλογκ στο περίπλοκο ψηφιδωτό της ελληνικής πραγματικότητας δεν υπάρχουν και, πιθανότατα, θα συνεχίσουν να μην υπάρχουν μέχρι κάποιος που θέλει να ασχοληθεί σοβαρά με το ακατέργαστο δυναμικό που καθημερινά ανταλλάσσει εκατομμύρια… μιμίδια δια μέσου επιφανειών ψυχρού κοβαλτίου και οπτικών ινών να έχει στη διάθεσή του τα μέσα να κάνει κάτι τέτοιο -δηλαδή να έχει πολλά λεφτά να επενδύσει. Αυτό για τα ελληνικά πράγματα, μοιάζει στην καλύτερη περίπτωση ουτοπικό.
Ωστόσο, ακόμα και με τα ήδη υπάρχοντα στοιχεία μπορούμε να υποθέσουμε αρκετά. Ο Παναγιώτης Βρυώνης εκτιμά πως "οι λίγοι blogger ή αναγνώστες ενός blog είναι πολύ πιθανό να είναι άνθρωποι που στο περιβάλλον τους -επαγγελματικό, οικογενειακό, κλπ.- επηρεάζουν τους γύρω τους". Ο Avatar, μέλος των e-Roosters, μιας ομάδας ανθρώπων που εκθέτει στο ίντερνετ τους πολιτικοκοινωνικούς της προβληματισμούς και διατηρεί ένα εξαιρετικά ενεργό θεματικό blog (http://e-roosters.blogspot.com) επιβεβαιώνει με τρόπο εξόχως αναπάντεχο τον παραπάνω συλλογισμό: "Πολιτικοί μας έχουν ζητήσει να γράψουμε κάποιο άρθρο για το 'τάδε' θέμα γιατί θέλουν να δουν τη δική μας οπτική". Αν λοιπόν, οι bloggers είναι ικανοί να μεταδώσουν μιμίδια, στη χειρότερη περίπτωση, σε υποψήφιους κυβερνήτες της χώρας, τότε σίγουρα έχουμε να κάνουμε με κάτι κάθε άλλο παρά ασήμαντο. Αν λάβουμε δε υπ’ όψη ότι σύμφωνα με τα στοιχεία του monitor, τα post που εμφανίζονται στα ελληνικά μπλογκ ανά μήνα έχουν σχεδόν τετραπλασιαστεί από τον περασμένο Μάιο, μπορεί κανείς να καταλάβει χωρίς να έχει ζορίσει και πολύ το μυαλό του πως η εξέλιξη των ελληνικών μπλογκ στο άμεσο μέλλον διαγράφεται, αν μη τι άλλο, ενδιαφέρουσα.
Μια καλή ερώτηση θα ήταν εάν παρά το γεγονός ότι τα ελληνικά μπλογκ αυξάνονται γεωμετρικά, θα υπάρξουν κάποια που θα καταφέρουν να γίνουν αρκετά μαζικά ώστε να μετατραπούν από ασχολίες ελεύθερου χρόνου ανάμεσα στο τζόγκινγκ και τη χαρτοπαιξία σε κερδοφόρες επιχειρήσεις. «Ούτε κατά διάνοια θα μπορούσα να φανταστώ ότι στην Ελλάδα ένας μπλόγκερ θα το κάνει αυτό επάγγελμα», εκτιμά ο M. Hulot. Σε κάτι τέτοιο φαίνεται να συγκλίνουν όλες οι πλευρές, τουλάχιστον με δεδομένο ότι ούτε κάποια ευρωπαϊκή προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα κερδοφόρο Blog έχει ευοδωθεί μέχρι στιγμής. «Υπάρχουν όμως και άλλοι τρόποι για να γίνει ένα blog κερδοφόρο. Πολλοι γράφουν σε περιοδικά, σε site και εκδίδουν βιβλία. Μια όμορφη γραφή δεν μένει απαρατήρητη», εκτιμά η Κωνσταντίνα.
Στα sixties, o Λουντβιγκ Έρχαρτ έγινε καγκελλάριος της Δ. Γερμανίας αφού έγραψε το βιβλίο "Ευημερία για Όλους" όπου εξηγούσε πως θα κάνει τη χώρα του πλούσια. Αν όλοι οι blogger, ήθελαν να στηρίξουν μαζικά το μέσο που χρησιμοποιούν θα έγραφαν ένα βιβλίο -ή προτιμότερα θα άνοιγαν ένα blog- με τίτλο "Μίμιδια για Όλους". Βλέπετε είναι η πρώτη φορά που ένα μέσο απολύτως αποκομμένο από κάθε είδους λογοκρισία (εσωτερική, εξωτερική, εκούσια ή ακούσια) καταφέρνει να γίνει αρκετά δημοφιλές και πολυφωνικό ώστε να καταντά σχεδόν χαώδες. Πολλοί υποστηρίζουν πως αυτή είναι η "Νέα Δημοσιογραφία" ή η "Νέα Οικονομία" άλλοι προχωρούν ακόμα παραπέρα και υποστηρίζουν πως η "δημοκρατία του Ίντερνετ" έφτασε. Καλό θα είναι, όμως, να αφήσουμε τα μεγάλα λόγια σε εκείνους που θέλουν να κερδίσουν επισκέπτες, αναγνώστες, ψήφους ή και τα τρία. Ας επιδείξουμε νηφαλιότητα (παρ' όλο που ζούμε στη χώρα του Θύμιου Καρακατσάνη) και ας σταθούμε δίπλα στο νεότευκτο μωρό που ονομάζεται "ελληνική μπλογκόσφαιρα". Είναι πολύ πιθανό στο μέλλον να μας καταπλήξει. Είναι όμως εξίσου πιθανό να καταλήξει (καταντήσει;) όπως τα ξαδερφάκια του οι εφημερίδες, τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα. Αυτό που αναμένουμε πλέον για να μετρήσουμε (σε μιμίδια, μην ξεχνιόμαστε) τη δύναμη που τελικά έχουν τα μπλογκ είναι μια «χειροπιαστή» δοκιμασία. Πολλοί υποστηρίζουν πως μια καλή ευκαιρία είναι οι επερχόμενες βουλευτικές εκλογές. Το Πασόκ ήδη έχει το δικό του blog ενώ επιφανή στελέχη της ΝΔ εμφανίζονται συχνά-πυκνά ως «γκεστ σταρ» ξοδεύοντας το bandwidth ήδη υπαρχόντων blog. «Στις επόμενες βουλευτικές εκλογές θα υπάρχει σαφής πολιτικοποίηση και χρήση των blogs ως μέσο επηρεασμού της κοινής γνώμης», εκτιμά ο Παναγιώτης Βρυώνης. Βεβαίως, μην περιμένετε να κερδίσει το ένα ή το άλλο κόμμα επειδή ο pitsirikos υποστήριξε το Πασόκ ή το pestaola.gr τη Νέα Δημοκρατία. Θα έχουμε, όμως μια σαφη καταγραφή των τάσεων. Θα ξέρουμε πού πάνε τέλος πάντων τόσα μιμίδια.
(δημοσιεύω το κείμενο χωρίς σχόλια δικά μου ... υπάρχουν σημεία στα οποία διαφωνώ, αλλά το παρόν κείμενο καθρεφτίζει μια πιο πραγματική εικόνα των blogs από αυτή που παρουσίασαν πριν από λίγο καιρό δυο bloggers ... που δεν μας είπανε ποτέ ποια ήταν τα blog τους για να μην "ανεβάσουν την επισκεψιμότητά τους")
το κείμενο συμπληρώνει μια αρκετά εκτενής λίστα με διάφορα blogs
τέλος στο κείμενο μου αποδίδεται μια δήλωση την οποία δεν θυμάμαι να έκανα
και πιστέψτε με έχω μνήμη ρόζ ελέφαντα
"Η μόνη πραγματικότητα την οποία επηρρεάζουν τα μπλογκ στην Ελλάδα είναι η ελληνική μπλογκόσφαιρα"
μου κάνει εντύπωση πως αυτή η δήλωση βρέθηκε σε ένα ως επί το πλείστον σοβαρό κείμενο
update : (ο συντάκτης του κειμένου διατηρεί και ο ίδιος blog αλλά και αυτός δεν θέλει να αποκαλύψει ποιο είναι )
update 2 : τις απόψεις του για το κείμενο εκφράζει και ο Ανεμος/ Ναυτίλος στο δικό του blog
Τρίτη, Μαρτίου 28, 2006
Ι LOVE EDIE ... DONT YOU?
Andy Warhol with Edie Sedgwick and Chuck Wein in New York, 1965.
Η Edie ήταν η μούσα του Αντι Γουόρχολ. Από πλούσια οικογένεια (ένας από τους παπούδες της είχε ανακαλύψει το ασανσέρ) ήταν όμορφη και κακομαθημένη. Ναρκομανής και υπέροχη πρωταγωνίστησε σε μερικές από τις ταινίες του Αντι και σε μερικά από τα πιο άγρια πάρτυ των 60ς.
Η Edie ήταν τυχερή. Πέθανε νέα, σε ηλικία μόλις 28 ετών, γι αυτό και παρέμεινε συγκλονιστική.
Αιτία θανάτου : αναρόφηση εμετού στον ύπνο της.
Η Σιένα Μίλερ θα την υποδυθεί σύντομα στη μεγάλη οθόνη.
silence ...
this is an ending
time to say good-bye
acceptance
release
the last gasp for some
the threshold of a new beginning for others
what wasn't really destined to happen anyway
must be let go as a dream
what was meant to be
will be now
it's not just about passively accepting
it's about opening up
and being receptive
to what comes our way
and following the current
and the tide of inevitability
if you've got any love, compassion and forgiveness in you
call upon it now
time to say good-bye
acceptance
release
the last gasp for some
the threshold of a new beginning for others
what wasn't really destined to happen anyway
must be let go as a dream
what was meant to be
will be now
it's not just about passively accepting
it's about opening up
and being receptive
to what comes our way
and following the current
and the tide of inevitability
if you've got any love, compassion and forgiveness in you
call upon it now
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)