Κατερίνα χρόνια πολλά

...

just go

Στην Αθήνα από αύριο 80 χαρακτικά του Έντβαρντ Μουνκ

...

σας θυμίζουν τίποτα όλα αυτά;

Wrecked by the Rescuers

Sinking Ireland

By DEAN BAKER

When a firefighter or medical team make a rescue, the person is usually better off as a result. This is less clear when the rescuer is the European Central Bank (ECB) or the IMF. Ireland is currently experiencing a 14.1 percent unemployment rate. As a result of bailout conditions that will require more cuts in government spending and tax increases, the unemployment rate is almost certain to go higher. The Irish people are likely to wonder what their economy would look like if they had not been rescued.

The pain being inflicted on Ireland by the ECB/IMF is completely unnecessary. If the ECB committed itself to make loans available to Ireland at low interest rates, a mechanism entirely within its power, then Ireland would have no serious budget problem. Its huge projected deficits stem primarily from the combination of high interest costs on its debt and the result of operating at levels of economic output that are well below full employment; both outcomes that can be pinned largely on the ECB.

It is worth remembering that Ireland’s government was a model of fiscal probity prior to the economic meltdown. It had run large budget surpluses for the five years prior to the onset of the crisis. Ireland’s problem was certainly not out-of-control government spending, it was a reckless banking system that fueled an enormous housing bubble. The economic wizards at the ECB and the IMF either couldn’t see the bubble or didn’t think it was worth mentioning.

The failure of the ECB or IMF to take steps to rein in the bubble before the crisis has not made these international financial institutions shy about using a heavy hand in imposing conditions now. The plan is to impose stiff austerity, requiring much of Ireland’s workforce to suffer unemployment for years to come as a result of the failure of their bankers and the ECB.

While it is often claimed that these institutions are not political, only the braindead could still believe this. The decision to make Ireland’s workers, along with workers in Spain, Portugal, Latvia, and elsewhere, to pay for the recklessness of their country’s bankers is entirely a political one. There is no economic imperative that says that workers must pay, this is a political decision being imposed by the ECB and IMF.

This should be a huge warning flag for progressives and in fact anyone who believes in democracy. If the ECB puts conditions on a rescue package it will be very difficult for an elected government in Ireland to reverse these conditions. In other words, the issues that Ireland’s voters will be able to decide are likely to be trivial in importance relative to the conditions that will be imposed by the ECB.
There is no serious argument for an unaccountable central bank. While no one expects or wants parliaments to micromanage monetary policy, the ECB and other central banks should be clearly accountable to elected bodies. It would be interesting to see how they can justify their plans for subjecting Ireland and other countries to double-digit unemployment for years to come.

The other point that should be kept in mind is that even a relatively small country like Ireland has options. Specifically they could drop out of the euro and default on their debt. This is hardly a first best option, but if the alternative is an indefinite stint of double-digit unemployment then leaving the euro and default look much more attractive.

The ECB and the IMF will insist that this is the road to disaster, but their credibility on this point is near-zero. There is an obvious precedent. Back in the 2001, the IMF was pushing Argentina to pursue ever more stringent austerity measures. Like Ireland, Argentina had also been a poster child of the neo-liberal crew before it ran into difficulties.

But, the IMF can turn quickly. Its austerity program lowered GDP by almost 10 percent and pushed the unemployment rate well into the double digits. By the end of the 2001 it was politically impossible for the Argentine government to agree to more austerity. As a result, it broke the supposedly unbreakable link between its currency and the dollar and defaulted on its debt.

The immediate effect was to make the economy worse, but by the second half of the 2002 the economy was again growing. This was the start of five and a half years of solid growth, until the world economic crisis eventually took its toll in 2009.
The IMF meanwhile did everything it could to sabotage Argentina, which became known as the “A word.” It even used bogus projections that consistently under-predicted Argentina’s growth in the hope of undermining confidence.

Ireland should study the lessons of Argentina. Breaking from the euro would have consequences, but it is getting increasingly likely that the pain from the break is less than the pain of staying in. Furthermore, simply raising the issue is likely to make the ECB and IMF take a more moderate position. What the people of Ireland and every country must realize is that if they agree to play by the bankers’ rules, they will lose.

η τιμή του καφέ στην Ελλάδα πρέπει να πέσει στο 1 ευρώ

ν'ανοίξει λίγο ο ορίζοντας ...

Νοέμβριος 2010

...

ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΘΕΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙ ΑΥΤΗ

BETTYE LAVETTE

watercolor dream

Watercolor on paper, Nov. 2010

...

για ένα λεπτό ρε παιδιά ...

... μπορούμε σας παρακαλώ να κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα και να μου εξηγήσει κάποιος κάτι που για μένα είναι σημαντικό :

ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ, ΕΝΑΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ, ΕΝΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ, ΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ, ΜΙΑ ΤΡΟΙΚΑ, ΕΝΑΣ ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΠΟΣΟ ΤΕΛΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΧΡΕΟΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΗΣ ΧΩΡΑΣ

ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ Η ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΒΑΣΗ ΕΙΚΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ???

σε αφηρημένη διάθεση

watercolor and ink on paper, Nov. 2010

...

κάτι ξέρουν οι Ιρλανδοί

IRELAND ON THE BRINK...

[...]

Confused reports continued to swirl as Irish finance minister Brian Lenihan prepared to meet eurozone colleagues over dinner in Brussels on Tuesday night. Dublin has so far admitted to holding talks over "market conditions" with EU partners but insists that it is fully-funded until June and hopes to calm nerves with €6bn (£5.1bn )of budget cuts in early December.

Simon Derrick from the Bank of New York Mellon said the negotiations over Ireland's bail-out have been astonishing. "The creditors say please take the money, and the debtor says 'we don't want it'. It's very odd."

[...]

σε μια άλλη νότα

από την Ημερησία

Η πτώχευση της Ελλάδας είναι θέμα χρόνου εκτιμά ο Νουριέλ Ρουμπινί. Σε συνέντευξή του στο οικονομικό περιοδικό «Capital» ο διεθνούς φήμης οικονομολόγος-αναλυτής σημειώνει ότι την περίπτωση της Ελλάδας «τα δεδομένα μιλούν μια πολύ καθαρή γλώσσα».

Ακόμη και αν οι Έλληνες υλοποιήσουν το δρακόντειο πρόγραμμα περικοπών, «πράγμα για το οποίο πολύ αμφιβάλλω», λέει, το βάρος του χρέους σύμφωνα με την πρόγνωση του ΔΝΤ θα παραμείνει αισθητά πάνω από 100% του ΑΕΠ. Το παραμικρό εξωτερικό σοκ αρκεί για να καταστεί «ανεξέλεγκτο» το πρόβλημα του ελληνικού χρέους. «Για αυτό, το ερώτημα που τίθεται για μένα δεν είναι εάν θα πτωχεύσει η Ελλάδα, αλλά μόνο πότε», τονίζει ο κ. Ρουμπινί. Εκτιμά δε ότι ο ευρωπαϊκός μηχανισμός διάσωσης εκείνο που ενδεχομένως κάνει είναι «να καθυστερεί την κατάρρευση των ελληνικών ομολόγων - στην καλύτερη περίπτωση μέχρι το χρονικό σημείο που οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης θα είναι σε καλύτερη κατάσταση», αναφέρει ο ίδιος.

Στη συνέντευξη στο Capital ο Ν. Ρουμπινί προειδοποιεί για τους κινδύνους που συνεχίζουν να υπάρχουν για την παγκόσμια οικονομία. Για τη γερμανική οικονομία παραδέχεται «επέστρεψε στο δρόμο της ανάπτυξης», αλλά σημειώνει ότι «βρίσκεται πολύ μακράν του επιπέδου προ κρίσης» και πρόκειται για «στατιστικό εφέ», καθώς και το 2009 το επίπεδο ανάπτυξης ήταν χαμηλό. Τα προγράμματα περικοπών που εφαρμόζουν η Γερμανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες το τρέχον έτος θα είναι «τροχοπέδη» για την ανάκαμψη.

...

και τα χρυσαφένια φύλλα ...

στη Στυμφαλία λίμνη

Νοέμβριος 2010


...

αναζητώντας το φθινόπωρο

Νοέμβριος 2010


...

autoportrait

kind of ...

σήμερα μου έστειλαν ένα mail

για να με ενημερώσουν για το τελευταίο επεισόδιο στο ξεκατίνισμα ανάμεσα σε δύο μεγάλες μορφές της ανωνυμίας, των φριχτών υπαινιγμών, της δολοπλοκίας, της ασημαντότητας, του ψηφιακού ξερατού, του διαδικτυακού παλιμπαιδισμού, της υπονόμευσης εαυτών και αγνώστων, του ψεύδους, των κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων, της ψυχοπαθολογείας, της ιταμότητας και της μπίχλας ...

guess what

Ι don't give a shit

ονειροτοπία

Μεσολόγγι, Λιμνοθάλασσα, Νοέμβριος 2010

...

σκιαχτικό

Christopher Ketcham

TV Toxicosis: What the Stewart / Colbert News Clowns Are Really Up To

[...]

Some quick lab notes will suffice as a measure of the severity of the problem. Depression, angst, worry and sorrow are ameliorated for the duration of use, but only briefly, as the mild stimulant effect, the lightening of mood, the gentle euphoria, the amnesiac calm coupled with brain analgesis, wears off. Following as short an exposure as two hours – defined here as binge viewing – the subject is reduced to a pile of mental rubble. Mild to moderate depression, along with inability to concentrate or get anything substantive accomplished, follows hard upon the binge, a post-trauma often lasting several days.

Note the pervasive nature of the temptation to use. Upon seeing a television in most any public space, subject’s attention is drawn away from conversation, the drug exerting what can only be characterized as gravitational force. Eyes dart away from human interlocutors. In situations where the drug can be used recreationally in a safe enclosure, however – where the subject can relax in a chair or on a soft couch – the disorder can be documented fully. After multiple (2+) hours of use, subject’s mien and posture are negatively affected. There is a visible sagging of the jaw, the mouth hangs slightly limp. Skin tone and texture take on a sallow, damaged look. Blood drains from the face, and the flesh on the cheeks appears to loosen. Altogether, the face assumes a kind of death mask. Hair takes on a limp appearance, while the nostrils seem to get bigger. Shoulders slump, limbs are static, eyes retreat into the head and grow ringed. Mental acuity and general cognition are almost immediately, and drastically, reduced; brainwaves approach torpid, ie near comatose, activity. Subject sometimes cannot speak in answer to the simplest queries. The subject might be described at this point as approaching paralysis, though it was found on several occasions that the paralytic condition was broken almost immediately by any intimation of the curtailing of use; on at least one occasion, this researcher was attacked in a physical display of remarkable ferocity after he interrupted the experiment for dinner.

[...]

απ' τα κόκκαλα βγαλμένοι

Ζούμε σε εποχές όπου τα γεγονότα ξεπερνάνε τους ανθρώπους και τις ικανότητές τους να αντιμετωπίσουν τα γεγονότα.

Ένας άρρωστος αέρας φυσάει στο μυαλό μου και μου φέρνει ρίγος.

Η όλη κατάσταση μου θυμίζει τους δυο φουκαράδες στο Τραίνο της Μεγάλης Φυγής, το οποίο με σπασμένα τα φρένα αναπτύσσει συνεχώς ταχύτητα, με προορισμό ένα τέλος που κανείς δεν γνωρίζει, κανείς δεν μπορεί να φανταστεί. Οι δυο φουκαράδες είμαστε εσείς κι εγώ κι αυτό το κάρο κανείς δεν είναι βέβαιος από πού ξεκίνησε και που πρέπει να πάει.

Πελαγοδρομώντας σε πλαστά διλήμματα υποθηκεύουμε το αύριο με μοναδικό κέρδος την αγωνία του σήμερα.

Τυφλοί, χωρίς μονόφθαλμους να μας οδηγούν, περιπλανιόμαστε στο χείλος της αβύσσου, ανίκανοι να κάνουμε πίσω, σαν αβοήθητο κοπάδι στην άκρη του Καιάδα.

Εν τω μεταξύ οι σαλτιμπάγκοι που μας κυβερνάνε βάζουν τα τελευταία καρφιά στο φέρετρό μας, πριν το πετάξουν στη χωματερή των ονείρων μας.

[btw 1 : δεν υπάρχει έστω και ένας άντρας σε αυτή τη χώρα να πάει να χώσει μια πατσαβούρα στο απύλωτο στόμα του Μπουμπούκου?]

[btw 2 : δεν αισθάνεστε υπερήφανοι ως πολίτες για το γεγονός ότι ο Ψιψινάκης είναι πρώτος δημοτικός σύμβουλος; ]