διαβάζω με ενδιαφέρον την αφήγηση του δημοσιογράφου των New York Times David Rhode σχετικά με την αιχμαλωσία του από τους κακούς Ταλιμπάν
μεταξύ άλλων διαβάζω :
My captors harbored many delusions about Westerners. But I also saw how some of the consequences of Washington’s antiterrorism policies had galvanized the Taliban. Commanders fixated on the deaths of Afghan, Iraqi and Palestinian civilians in military airstrikes, as well as the American detention of Muslim prisoners who had been held for years without being charged.
εντάξει αυτό δεν μου κάνει εντύπωση δεδομένου ότι τις ίδιες σκέψεις κάνω κι εγώ κι ας μην είμαι Ταλιμπάν
και διαβάζω επίσης :
They vowed to follow the tenets of Islam that mandate the good treatment of prisoners. In my case, they unquestionably did. They gave me bottled water, let me walk in a small yard each day and never beat me.
αντίθετα με τους φωτισμένους δυτικούς που απαγάγουν μουσουλμάνους και τους βασανίζουν σε φυλακές όπως το Άμπου Γκράιμπ και το Γκουαντάναμο
αντίθετα με τους πολιτισμένους δυτικούς που σχεδόν πνίγουν (waterboard) τους κρατούμενους αρκετούς από αυτούς πολλάκις
που βασανίζουν σεξουαλικά και με άλλους τρόπους ανθρώπους που κρατάνε φυλακισμένους χωρίς να τους έχουν απαγγείλλει κατηγορίες και τους αρνούνται το δικαίωμα να μιλήσουν με δικηγόρους ή την οικογένειά τους
μήπως να γίνω Ταλιμπάν?
Part 1 | Part 2
Part Three
[και μη τολμήσει να μου πει κανείς για τη θέση των γυναικών στην κοινωνία των Ταλιμπάν γιατί θα γίνω έξαλος]...
