At a time when magazines are disappearing from newsstands 8020 has two titles and plans to launch several more in the next few years.
The first, JPG, is an artsy bimonthly photography magazine filled with a selection of digital-camera images that are submitted each month, categorized under different themes.
A second title, Everywhere, was launched late last year. It is a travel magazine that uses reader submissions to tell quirky stories about a particular place. Issue number two, which "searches for the soul of Los Angeles" and "explore[s] the crossroads of historic Turkey," hit shelves last week at Barnes & Noble and Borders Books.
Virtually anyone can submit original content—photos to JPG and text ranging from captions to full-length stories to Everywhere. Once it's uploaded, visitors to the magazines' respective Web sites (jpgmag.com and everywheremag.com) vote on each submission.
Editors then decide which of the most popular submissions make it into the print version of the magazine. Contributors who are published in the print edition get $100 and a free annual subscription, valued at $24.99.
...
Τετάρτη, Μαρτίου 12, 2008
Σάββατο, Μαρτίου 08, 2008
the crying game
...
Fad-prone Japan has yet another obsession: public displays of emotion. Groups of pent-up salarymen are swapping karaoke for ‘‘tear therapy’’ — the chance to rent a room and watch cinematic weepies like ‘‘Love Story.’’
So powerful is this mawkish urge that entrepreneurs have even started crying clubs, where otherwise stoic guys can bond over shame-free sobbing jags for about 1,000 yen ($9.40).
The rock musician Tadayuki Inui organizes Minnade Nako Kai in Kyoto; the film buff and restaurateur Kosuke Kimura in Sendai owns Ruisen Kai (the Lachrymal Gland Club in English). England’s stiff upper lip is also quivering.
The artist Viktor Wynd holds teary events called Loss: An Evening of Exquisite Misery, inspired by Günter Grass’s sad nightclub, the Onion Cellar, in ‘‘The Tin Drum.’’
Gloomy guests swoon around in vintage clothes, listen to fado music and carry peacock feathers, half-dead flowers salvaged from cemeteries or freshly signed divorce papers. Come midnight, attendees are handed knives and onions to chop to the sound of the Mozart Requiem. Overly chirpy attendees are fined one pound per smile and two pounds per laugh.
‘‘Melancholia is not such a bad thing,’’ says Wynd, who is hoping to bring his mournful bashes to New York soon. ‘‘I don’t know why people think they’re supposed to be happy all the time.’’
...
Fad-prone Japan has yet another obsession: public displays of emotion. Groups of pent-up salarymen are swapping karaoke for ‘‘tear therapy’’ — the chance to rent a room and watch cinematic weepies like ‘‘Love Story.’’
So powerful is this mawkish urge that entrepreneurs have even started crying clubs, where otherwise stoic guys can bond over shame-free sobbing jags for about 1,000 yen ($9.40).
The rock musician Tadayuki Inui organizes Minnade Nako Kai in Kyoto; the film buff and restaurateur Kosuke Kimura in Sendai owns Ruisen Kai (the Lachrymal Gland Club in English). England’s stiff upper lip is also quivering.
The artist Viktor Wynd holds teary events called Loss: An Evening of Exquisite Misery, inspired by Günter Grass’s sad nightclub, the Onion Cellar, in ‘‘The Tin Drum.’’
Gloomy guests swoon around in vintage clothes, listen to fado music and carry peacock feathers, half-dead flowers salvaged from cemeteries or freshly signed divorce papers. Come midnight, attendees are handed knives and onions to chop to the sound of the Mozart Requiem. Overly chirpy attendees are fined one pound per smile and two pounds per laugh.
‘‘Melancholia is not such a bad thing,’’ says Wynd, who is hoping to bring his mournful bashes to New York soon. ‘‘I don’t know why people think they’re supposed to be happy all the time.’’
...
Παρασκευή, Μαρτίου 07, 2008
The War On The War On Drugs
...
The Op-Ed in Time: Declaration of War
...
και στο New Yorker
Of all our country’s ongoing wars—poverty, cancer, Iraq, Afghanistan—none is a more comprehensive disaster than the war on drugs. Unlike McCain, Obama and Clinton have at least promised to stop the feds from harassing medical marijuana patients and dispensaries in the dozen states whose laws permit marijuana to be used for medical purposes. But neither has given any indication of a willingness to rescue us from the larger disgrace of the drug war—the billions wasted, the millions harmed, the utter futility of it. On this point, hesitancy trumps hope, and expedience trumps experience.
δεν είδα ακόμα το ψύχραιμο και σοβαρό νέο free press
και ουδείς δεσμός με ενώνει με κανέναν εκτός από αυτόν που με ενώνει με τον δεσμό μου
και όπως πολύ σωστά λέει ο Mac εγώ δεν είμαι ο Μαcης
παρ' όλα αυτά όμως επειδή είμαι γενναιόδωρος άνθρωπος θα κάνω δώρο στο νέο δωρεάν έντυπο μια ιδέα για μια στήλη
επειδή δεν μπορώ να πάρω πίσω τα 5 λάθη του προηγούμενου τεύχους [αυτό το έχω χαρίσει σε άλλο free press]
προτείνω στο FAQ να καθιερώσει τα 5 σωστά του προηγούμενου τεύχους
[εντάξει θα είναι δύσκολο να βρουν, αλλά τι να κάνουμε, αυτά έχει η ψύχραιμη και σοβαρή δωρεάν δημοσιογραφία]
πάντως όπως έλεγε και μια ψυχή : Μόνο ο Λάλας ξέρει να κάνει free press
διάλογοι από το διπλανό γραφείο
- μα τι έτοιμάζεται να φάει ο Σων Κόνερυ?
- τα μυαλά του Λάλα ...
- αποφάσισε να κάνει δίαιτα?
Bravo Bülent Ersoy! Turkey's Anti War Transsexual Singer.
Singer Bulent Ersoy's courageous anti-war words on live TV have provoked a nationalist backlash and an investigation.
It took a judge from a national popstar competition, “Popstar Alaturka”, to say what many people may think secretly. Bülent Ersoy, a colourful transsexual singer, banned from performing on stage after the military coup in the 1980s, and now mostly in the magazine headlines for her outfits, young husbands and cosmetic surgery, expressed her opposition to the current cross-border operations in Northern Iraq on live TV on Sunday night (24 February).
The mainstream media supports the war hawking nationalist discourse, and it has now turned its wrath on Bülent Ersoy.
"I am not a mother but I am a human being..."
What was it she said on live TV?
“If I had given birth to a child and someone sitting at a desk had said ‘You will do this, he will do that’, and I would have buried my child, would I accept that?”
This was greeted with applause from the studio audience. Ersoy continued:
“I cannot know exactly what it means to have a child. I am not a mother and will never be able to be one. But I am a human being; and as a human being, to bury them…I may not know how these mother’s hearts are breaking, but mothers understand.”
She continued,
“This is not a war under normal conditions. It is written down and people are forced to play along. There is intrigue, and that is hard to cope with.”"The happiness of being a soldier's mother..."
Another jury member, singer Ebru Gündes, answered in a well-worn phrase, “Let Allah grant everyone the happiness of being a soldier's mother. May I have a glorious son and send him to the military,” to which Ersoy replied, “...and then you get his dead body back.” Gündes answered, “Martyrs don’t die, the country can’t be separated,” to which Ersoy said: “Always the same clichéd words, we always say the same. Children go, bloody tears, funerals…I don’t share your opinion. Why do we take part in the game? Alright, the country can’t be separated, but…Should all mothers just give birth and bury their children, is that it?”
Preliminary investigation started Following the programme, Bagcilar Chief Public Prosecutor Ali Cakir in Istanbul has started a preliminary investigation, accusing Ersoy of “alienating the public from military service.”
Should there be a trial, Ersoy faces between six months and two years imprisonment, with an increment by half because the "crime" was committed in the media.
ΘΕΑ ΘΕΑ ΘΕΑ
ΘΕΑ ΘΕΑ ΘΕΑ 2
ΜΙΚΡΟΦΩΝΟ ΜΕ ΦΤΕΡΑ ΕΧΕΤΕ ΞΑΝΑΔΕΙ?
Πέμπτη, Μαρτίου 06, 2008
μα τι τις θέλει αυτές τις λέξεις ο Αλέξης
«Εδώ στο ανεξέλεγκτο βιομηχανικό far west της χώρας, στην ευρύτερη περιοχή των
Οινοφύτων διεξάγεται ένα έγκλημα, ένα περιβαλλοντικό έγκλημα. Είναι το έγκλημα
με το εξασθενές χρώμιο, που μαζί με τα βιομηχανικά απόβλητα περνάει στον
υδροφόρο ορίζοντα. Που περνάει στις γεωργικές καλλιέργειες. Που περνάει στο
νερό που πίνουν οι άνθρωποι εδώ στην περιοχή.
[...]
Το χρώμα του νερού που βλέπετε εδώ δεν έχει να κάνει ούτε με το γαλάζιο, ούτε
με το κόκκινο, ούτε με το πράσινο. Το χρώμα του νερού είναι γκρίζο. Και είναι
γκρίζο εξαιτίας της ανεξέλεγκτης δράσης των βιομηχανιών και της βαρύτατης
αμέλειας που επέδειξε απέναντι στο πρόβλημα, όλα αυτά τα χρόνια η πολιτεία.»
...
Οινοφύτων διεξάγεται ένα έγκλημα, ένα περιβαλλοντικό έγκλημα. Είναι το έγκλημα
με το εξασθενές χρώμιο, που μαζί με τα βιομηχανικά απόβλητα περνάει στον
υδροφόρο ορίζοντα. Που περνάει στις γεωργικές καλλιέργειες. Που περνάει στο
νερό που πίνουν οι άνθρωποι εδώ στην περιοχή.
[...]
Το χρώμα του νερού που βλέπετε εδώ δεν έχει να κάνει ούτε με το γαλάζιο, ούτε
με το κόκκινο, ούτε με το πράσινο. Το χρώμα του νερού είναι γκρίζο. Και είναι
γκρίζο εξαιτίας της ανεξέλεγκτης δράσης των βιομηχανιών και της βαρύτατης
αμέλειας που επέδειξε απέναντι στο πρόβλημα, όλα αυτά τα χρόνια η πολιτεία.»
...
τον τελευταίο καιρό είμαι στα κέφια μου
γιατί είμαι και πάλι ερωτευμένος
πίστευα ότι δεν επρόκειτο να μου ξανασυμβεί, αλλά έπεφτα μάλλον έξω
τελικά έχουν δίκιο οι pet shop boys
[...]
Love comes quickly, whatever you do
You cant stop falling (ooh ooh)
Love comes quickly, whatever you do
You cant stop falling (ooh ooh)
Love comes quickly, whatever you do
You cant stop falling (ooh ooh)
πίστευα ότι δεν επρόκειτο να μου ξανασυμβεί, αλλά έπεφτα μάλλον έξω
τελικά έχουν δίκιο οι pet shop boys
[...]
Love comes quickly, whatever you do
You cant stop falling (ooh ooh)
Love comes quickly, whatever you do
You cant stop falling (ooh ooh)
Love comes quickly, whatever you do
You cant stop falling (ooh ooh)
δηλώσεις που θα μείνουν δηλώσεις
υποσχέσεις που δεν θα κρατηθούν
όρκοι που θα καταπατηθούν
δεν βαρέθηκες ?
όρκοι που θα καταπατηθούν
δεν βαρέθηκες ?
go figure ...
Ειδικότερα, όπως φαίνεται και στον σχετικό πίνακα, το 1984 ο βασικός μηνιαίος μισθός υπαλλήλου, όπως καθορίζεται από την εθνική γενική συλλογική σύμβαση, ήταν 79,27 ευρώ (27.012 δρχ. της εποχής), ενώ η βουλευτική αποζημίωση ανερχόταν σε 425,74 ευρώ (145.074 δρχ.). Σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, αλλά και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1990, ο βασικός μισθός κυμαινόταν σε ποσοστό από 16% ως 20% της βουλευτικής αποζημίωσης.
Η σχέση αυτή ανετράπη στις αρχές του 1993, όταν επί προεδρίας του αείμνηστου Αθανασίου Τσαλδάρη και με υπουργό Οικονομικών τον κ. Ι. Παλαιοκρασσά δόθηκε στη βουλευτική αποζημίωση, η οποία είχε σχεδόν «παγώσει» τα αμέσως προηγούμενα χρόνια, μια γενναία αύξηση, έπειτα από προσφυγές δικαστικών οι οποίοι διεκδίκησαν και έλαβαν αυξήσεις, μέρος των οποίων, όπως και οι βουλευτές, πήραν (και) αναδρομικώς με τη χορήγηση ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου. Εκτοτε και επί μία τετραετία ο βασικός μισθός αντιπροσώπευε το 15% της βουλευτικής αποζημίωσης, ποσοστό που περιορίστηκε σε επίπεδα κάτω του 10%, όταν από την αρχή του 1997 ετέθη σε εφαρμογή νέο μισθολόγιο για τους δικαστικούς. Ενα μισθολόγιο που επέβαλε ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Ευάγγελος Γιαννόπουλος και πάλι κατόπιν προσφυγών στα δικαστήρια που κατετέθησαν από λειτουργούς της Θέμιδος, αλλά αυτή τη φορά και από βουλευτές (κυρίως τέως). Με τον τρόπο αυτόν η αποζημίωση των βουλευτών σχεδόν διπλασιάστηκε και από 2.196,18 ευρώ (748.349 δρχ.) που ήταν ανήλθε σε 4.190,75 ευρώ (1.428.000 δρχ.), ενώ δόθηκαν εκ νέου και αναδρομικά προηγούμενων ετών.
Ο νέος προϋπολογισμός που ψηφίστηκε την περασμένη Πέμπτη και θα ισχύσει το 2007 προβλέπει συνολικές πιστώσεις 189,8 εκατ. ευρώ, από τα οποία για τις άμεσες παροχές προς τους βουλευτές θα διατεθούν 43,57 εκατ. ευρώ. Τα ποσά αυτά συγκρινόμενα με τα αντίστοιχα του 1975 δείχνουν ότι κατά τα τελευταία 32 χρόνια η αποζημίωση των βουλευτών αυξήθηκε κατά 64 φορές και οι συνολικές δαπάνες της Βουλής κατά 174 φορές.
Κωνσταντίνος Κ. Μπαντουβάς: Κάνετε μεγάλο λάθος ισχυριζόμενος ότι οι Βουλευτές αμείβονται πολύ καλά. Τουναντίον, οι αμοιβές τους είναι πολύ χαμηλές σε σχέση με τα τεράστια έξοδα που έχουν. Ελπίζω να αντιλαμβάνεστε γιατί καταξιωμένοι επαγγελματίες στο χώρο τους αντέδρασαν στην εφαρμογή του επαγγελματικού ασυμβίβαστου των Βουλευτών και προτίμησαν να εγκαταλείψουν την Βουλή και να επιστρέψουν στο επάγγελμά τους.
[...]
Είστε άδικος όταν ισχυρίζεστε ότι οι Βουλευτές φροντίζουν σε τακτά χρονικά διαστήματα να ανανεώνουν το μισθολόγιό τους. Το μισθολόγιο των Βουλευτών ακολουθεί την ίδια αύξηση που λαμβάνουν όλοι οι εργαζόμενοι που μισθοδοτούνται από το κράτος, δηλαδή τιμαριθμική αύξηση...
κάτω τα χέρια από τα λιμάνια
οι "αγνοί" του λιμανιού
διαβάζω στην Καθημερινή ότι
Επειδή ο αγαπημένος μου αδελφός είναι λιμενεργάτης γνωρίζω από πρώτο χέρι ότι αυτά που λένε - για 365 ημέρες των χρόνο, διπλές και τριπλές βάρδιες πολύ συχνά κάτω από επικίνδυνες συνθήκες, εκατοντάδες ημέρες υπερωριών - είναι αλήθεια.
αναρωτιέμαι λοιπόν :
πόσο εκτιμούν οι κκ Κεδίκογλου και Μπαντουβάς ότι έπρεπε να αμοίβεται ένας εργαζόμενος γι αυτή τη δουλειά?
και πόσο αμοίβεται ένας βουλευτής για το 1/124 αυτής της δουλειάς και πολύμηνες διακοπές το καλοκαίρι?*
[*για την συμμετοχή τους στα θερινά τμήματα της Βουλής κερδίζουν 5.000 ευρώ επιπλέον]
διαβάζω στην Καθημερινή ότι
- "οι Νεοδημοκράτες βουλευτές κκ Σ. Κεδίκογλου και Κ. Μπαντουβάς έχοντας στα χέρια τα στοιχεία των απολαβών λιμενεργατών και υπαλλήλων του λιμανιού με μηνιαίες αποδοχές από 5.841 ευρώ έως 11.864 ευρώ για τεχνικούς και διοικητικούς και ετήσια εκκαθαριστικά από 98.470 έως 141.145 ευρώ, διερευνούσαν μήπως πίσω από τη σθεναρή άρνηση ήταν η απώλεια των μεγάλων αποδοχών".
- «Δουλεύουμε 365 ημέρες τον χρόνο και 200 ημέρες υπερωρίες και λέτε ότι παίρνουμε πολλά», απάντησε ο κ. Νουχουτίδης.
Επειδή ο αγαπημένος μου αδελφός είναι λιμενεργάτης γνωρίζω από πρώτο χέρι ότι αυτά που λένε - για 365 ημέρες των χρόνο, διπλές και τριπλές βάρδιες πολύ συχνά κάτω από επικίνδυνες συνθήκες, εκατοντάδες ημέρες υπερωριών - είναι αλήθεια.
αναρωτιέμαι λοιπόν :
πόσο εκτιμούν οι κκ Κεδίκογλου και Μπαντουβάς ότι έπρεπε να αμοίβεται ένας εργαζόμενος γι αυτή τη δουλειά?
και πόσο αμοίβεται ένας βουλευτής για το 1/124 αυτής της δουλειάς και πολύμηνες διακοπές το καλοκαίρι?*
[*για την συμμετοχή τους στα θερινά τμήματα της Βουλής κερδίζουν 5.000 ευρώ επιπλέον]
είσαι υποκριτής στους επαίνους σου
...
υποκριτής στην οργή σου και δυστυχώς υποκριτής στη συγγνώμη σου
...
υποκριτής στην οργή σου και δυστυχώς υποκριτής στη συγγνώμη σου
...
παρακολουθώ εδώ και καιρό ...
όπως είχε πει κι ο μεγάλος Κωστής Παλαμάς ...
...
... "όλες οι αρρώστιες από το Μισίρι μας έρχονται" !!!
...
... "όλες οι αρρώστιες από το Μισίρι μας έρχονται" !!!
...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)