μια από τις ωραιότερες σκηνές σε μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, στο Network
πεθαίνω γγια τον μονόλογο του Γουίλιαμ Χόλντεν στο τέλος της σκηνής
"It's too late, Diane.
There's nothing left in you that I can live with.
You're a humanoid.
If I stay with you, I'll be destroyed.
You're television incarnate : Indifferent to suffering; insensitive to joy.
All of life with you is reduced to the common rubble of banality. Love, feelings, sadness, death are all the same to you as bottles of beer. And the daily business of life is a corrupt comedy. You even shatter the sensations of time and space into split seconds and instant replays. You're madness, Diane. Virulent madness. And everything you touch dies with you.
But not me. Not as long as I can feel pleasure, and pain... and love."
εντάξει, το καταλάβαμε : δημοκρατία είναι το δικαίωμα επιλογής ανάμεσα σε διαφορετικά προϊόντα
μέσα στο πλαίσιο αυτό εξηγείται η τάση της σύγχρονης υποκουλτούρας να επιβάλει μια "φιλοσοφία ματαιότητας", μια πίστη ότι δεν υπάρχει κανείς άλλος σκοπός στη ζωή από το "να περνάμε καλά" πράγμα που σημαίνει να φορτωνόμαστε δάνεια για να αγοράζουμε πράγματα που δεν μας χρειάζονται
Με τη ζοφερή αυτή προπαγάνδα να μας βομβαρδίζει από παιδιά δεν είναι τυχαίο που οι άνθρωποι αποδέχονται αυτή την έλλειψη σκοπού στη ζωή τους με ένα απλό ανασήκωμα των ώμων
όμως μια ζωή χωρίς σκοπό δεν είναι αυτό που ονειρευόμασταν και τελικά όσα Καγιέν κι αν αγοράσεις δεν αξίζει και πολλά να τη ζεις
Στην αρχή δεν ήταν λίγοι όσοι οραματίζονταν μια επανάσταση στην ελευθερία της έκφρασης και της ενημέρωσης που θα άλλαζε για πάντα το κατεστημένο μονοπώλιο των επιχειρήσεων ΜΜΕ ή τέλος πάντων θα έδινε τη δυνατότητα στον πολίτη να κάνει τη φωνή του να ακουστεί
Θα έδινε την ευκαιρία σε παραγνωρισμένα συγγραφικά ή δημοσιογραφικά ταλέντα να λάμψουν μέσα στη ζοφερή παράλληλη πραγματικότητα των παραδοσιακών μέσων
Φωτογράφοι, σκηνοθέτες, ζωγράφοι και κάθε είδους καλλιτέχνες θα είχαν την ευκαιρία να εκθέσουν τις δουλειές τους και να τις κάνουν γνωστές σε ένα πλατύτερο κοινό
Απλοί άνθρωποι θα μας συγκινούσαν με το πνεύμα, το χιούμορ, την καλή γραφή ή θα μας έδειχναν να ακολουθήσουμε μια σύνδεση που θα μας έβγαζε σε κάτι άλλο ενδιαφέρον που μας είχε διαφύγει
Μπούρδες
Αντ αυτών είμαστε πλέον μάρτυρες μιας αβάσταχτης λογοδιάρροιας, ενός πληκτρολογικού πακτωλού αναμασημένων κοινοτοπιών
Ποτέ άλλοτε τόσοι πολλοί άνθρωποι δεν είπαν τόσο λίγα με τόσα πολλά λόγια
Τα πράγματα έχουν φτάσει σε τόσο οριακό σημείο που είναι ζήτημα αν μπορεί κανείς να παρακολουθήσει με κάποιο ενδιαφέρον 5 – 6 μπλογκς
Οι εντυπωσιακές επιτυχίες κάποιων μπλογκς που απλά μιμούνται τις πρακτικές των χειρότερων από τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης είναι απόδειξη πως δεν υπάρχει τίποτα το επαναστατικό στο νέο μέσο – όχι τουλάχιστον όσο οι χρήστες του αναζητούν σε αυτό μια αντανάκλαση του ήδη υπάρχοντος βόθρου
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό ότι όταν τελικά οι μπλόγκερς, που γράφουν τόσα πολλά, αποφασίζουν να διαμαρτυρηθούν για κάτι οργανώνουν ΣΙΩΠΗΛΕΣ συγκεντρώσεις …
Το μόνο ασφαλές συμπέρασμα που μπορεί ίσως να βγάλει κανείς είναι ότι απλά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ακούγονται, όχι γιατί κάποιος φιμώνει την ελευθερία του λόγου τους, αλλά γιατί δεν έχουν τίποτα τα πούνε
"I’ve learned that there are people who will hurt you if you let them—even if you don’t let them. I prefer to cut off people who want to hurt me, rather than to continue to give them power over me to go on inflicting pain".
