...
αυτό;
...
Τρίτη, Νοεμβρίου 20, 2007
ας ξεχάσουμε για λίγο ότι ο πλανήτης ...
...
βαδίζει προς την ολοκληρωτική καταστροφή
εκείνο που με απασχολεί είναι : ο Μπομπ ο Σφουγκαράκης είναι ομοφυλόφιλος ή όχι?
...
βαδίζει προς την ολοκληρωτική καταστροφή
εκείνο που με απασχολεί είναι : ο Μπομπ ο Σφουγκαράκης είναι ομοφυλόφιλος ή όχι?
...
Δευτέρα, Νοεμβρίου 19, 2007
όταν σας το έλεγα δεν με πιστεύατε
΄
δείτε τώρα τι μπορεί να βγάλει μια μεγάλη κυρία της ποπ από το μαλλί της και τι το κάνει
amy, live sniffing in Zurich the other night
δείτε τώρα τι μπορεί να βγάλει μια μεγάλη κυρία της ποπ από το μαλλί της και τι το κάνει
amy, live sniffing in Zurich the other night
το ξέρω πως ακούγομαι σαν τον Μάξιμο
...
αλλά με αυτά που διαβάζω αρχίζω να συμφωνώ όλο και πιο πολύ μαζί του πως ο κόσμος φτάνει στο τέλος του
τον κάναμε σαν τα μούτρα μας και σε λίγο δεν θα τον αναγνωρίζουμε προειδοποιεί ο οηε ... τον πλανήτη that is
εν τω μεταξύ το 1/3 των ζώων και των φυτών πρόκειται σύντομα να εξαφανιστεί για πάντα ...
...
αλλά με αυτά που διαβάζω αρχίζω να συμφωνώ όλο και πιο πολύ μαζί του πως ο κόσμος φτάνει στο τέλος του
τον κάναμε σαν τα μούτρα μας και σε λίγο δεν θα τον αναγνωρίζουμε προειδοποιεί ο οηε ... τον πλανήτη that is
εν τω μεταξύ το 1/3 των ζώων και των φυτών πρόκειται σύντομα να εξαφανιστεί για πάντα ...
...
με τόσους φωστήρες της ψυχολογίας
...
που έχουν μαζευτεί στα μαύρα της χώματα, η ελληνική μπλογκόσφαιρα θα πρέπει να είναι το μοναδικό ψυχιατρείο στον κόσμο όπου οι ασθενείς είναι ταυτόχρονα και ψυχίατροι
...
Παρασκευή, Νοεμβρίου 16, 2007
πάντως j95 πρέπει να σου το πω
...
η απόφασή σου να επικαλύψεις με το πέπλο του επιπλέον φίλτρου πρόσβασης ένα ποστ και τη συζήτηση που προκάλεσε αποτελεί μια αβάσταχτη ήττα της ελευθερίας του παραλόγου στην οποία πίστευα μέχρι σήμερα πως είμασταν και οι δύο ταγμένοι
πρόκειται για μία μαύρη μέρα στη δική μου προσωπική μπλογκόσφαιρα στην οποία ήσουν πάντα ένας φάρος ψυχραιμίας και ένας γενναίος αγωνιστής των ανοιχτών συστημάτων
για 24 ώρες η σημαία εδώ στο αρχηγείο του manifestogr θα πνέει μεσίστια, ενώ οι εργαζόμενοι στο ιστολόγιο θα κρατήσουν 2 δευτερόλεπτα σιγή ιχθύος
...
η απόφασή σου να επικαλύψεις με το πέπλο του επιπλέον φίλτρου πρόσβασης ένα ποστ και τη συζήτηση που προκάλεσε αποτελεί μια αβάσταχτη ήττα της ελευθερίας του παραλόγου στην οποία πίστευα μέχρι σήμερα πως είμασταν και οι δύο ταγμένοι
πρόκειται για μία μαύρη μέρα στη δική μου προσωπική μπλογκόσφαιρα στην οποία ήσουν πάντα ένας φάρος ψυχραιμίας και ένας γενναίος αγωνιστής των ανοιχτών συστημάτων
για 24 ώρες η σημαία εδώ στο αρχηγείο του manifestogr θα πνέει μεσίστια, ενώ οι εργαζόμενοι στο ιστολόγιο θα κρατήσουν 2 δευτερόλεπτα σιγή ιχθύος
...
Μια βόλτα στην Αθήνα ...
...
Ούτε κι εγώ θυμάμαι πως βρέθηκα να περπατάω πίσω από την πλατεία Θεάτρου. Ξαφνικά άκουσα σχεδόν δίπλα μου μια αντρική φωνή : «Σφίξε με» έλεγε κάποιος. Γύρισα να κοιτάξω κι είδα δυο νέους, ο ένας να σφίγγει το μπράτσο του άλλου που ήταν έτοιμος να κάνει μια ένεση ηρωίνης. Λίγο πιο πάνω είδα κι άλλους από αυτούς τους πιστούς στη Φαρμακολογία του Οπίου να αγοράζουν τη δόση τους από μαύρους, χωρίς κανείς να κάνει το παραμικρό για να κρύψει αυτές τις δοσοληψίες.
Από τα μεγάφωνα ενός αυτοκινήτου που πέρασε δίπλα μου άκουγα το νέο σουξέ του Καρβέλα που έσκουζε : «τίποτα άλλο δεν μετράει μόνο τα λεφτά και το γα----σι» ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.
Κοντά στη διασταύρωση της Ευριπίδου με την Αθηνάς καμιά δεκαριά μαύρα κορίτσια, πολλά από τα οποία δεν πρέπει να ήταν μεγαλύτερα από 15 χρονών έκαναν πιάτσα. Κάθε φορά που ένα αυτοκίνητο έκοβε ταχύτητα έπεφταν επάνω του, σαν μαύρες τεράστιες πεταλούδες τραβηγμένες από το φως των 50 ευρώ που διέκριναν στο πορτοφόλι των πιθανών πελατών.
Κι εγώ περνούσα δίπλα, όχι και τόσο ωραίος, όχι και τόσο νέος και, όπως και οι υπόλοιποι περαστικοί, εντελώς αδιάφορος για όλα αυτά, ενώ σκεφτόμουν : «αν αυτό δεν είναι η κόλαση τότε δεν ξέρω τι είναι».
...
Ούτε κι εγώ θυμάμαι πως βρέθηκα να περπατάω πίσω από την πλατεία Θεάτρου. Ξαφνικά άκουσα σχεδόν δίπλα μου μια αντρική φωνή : «Σφίξε με» έλεγε κάποιος. Γύρισα να κοιτάξω κι είδα δυο νέους, ο ένας να σφίγγει το μπράτσο του άλλου που ήταν έτοιμος να κάνει μια ένεση ηρωίνης. Λίγο πιο πάνω είδα κι άλλους από αυτούς τους πιστούς στη Φαρμακολογία του Οπίου να αγοράζουν τη δόση τους από μαύρους, χωρίς κανείς να κάνει το παραμικρό για να κρύψει αυτές τις δοσοληψίες.
Από τα μεγάφωνα ενός αυτοκινήτου που πέρασε δίπλα μου άκουγα το νέο σουξέ του Καρβέλα που έσκουζε : «τίποτα άλλο δεν μετράει μόνο τα λεφτά και το γα----σι» ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.
Κοντά στη διασταύρωση της Ευριπίδου με την Αθηνάς καμιά δεκαριά μαύρα κορίτσια, πολλά από τα οποία δεν πρέπει να ήταν μεγαλύτερα από 15 χρονών έκαναν πιάτσα. Κάθε φορά που ένα αυτοκίνητο έκοβε ταχύτητα έπεφταν επάνω του, σαν μαύρες τεράστιες πεταλούδες τραβηγμένες από το φως των 50 ευρώ που διέκριναν στο πορτοφόλι των πιθανών πελατών.
Κι εγώ περνούσα δίπλα, όχι και τόσο ωραίος, όχι και τόσο νέος και, όπως και οι υπόλοιποι περαστικοί, εντελώς αδιάφορος για όλα αυτά, ενώ σκεφτόμουν : «αν αυτό δεν είναι η κόλαση τότε δεν ξέρω τι είναι».
...
Πέμπτη, Νοεμβρίου 15, 2007
btw είμαι βέβαιος
[δημοσιεύω αυτή την πρόσφατη φωτογραφία μου για να γνωρίζουν όσοι συναντούν οποιονδήποτε άλλον πως δεν συναντούν τον αυθεντικό μανιφέστο]
ότι η Πελοπόνησος είναι Ρωσσική, το manifestogr έχει τα γραφεία του στους 66 δρόμους της Νέας Υόρκης, ο αρτουά είναι ένας πολύ ωραίος άντρας και αν δεν ήταν παντρεμένος θα του την είχα πέσει, η Ελλάδα ανήκει στους Αλβανούς, το Κόσοβο είναι ιταλικό, ο κ καλτσόβρακος στην πραγματικότητα ΔΕΝ υπάρχει και είναι απλά μια διαδικτυακή περσόνα της χ ψιλικατζούς
αλλά ...
προς αποφυγήν παρεξηγήσεων θα ήθελα να ξεκαθαρίσω
ΔΕΝ πήγα ποτέ σε καμία καφετέρια
ΔΕΝ συζήτησα ποτέ τίποτα με κανέναν
ΔΕΝ γνωρίζω προσωπικά κανέναν blogger
ΔΕΝ έχω γνωρίσει ποτέ κανέναν δια ζώσης
ΔΕΝ ανασαίνω τα τελευταία 20 χρόνια
εγώ ΔΕΝ είμαι εγώ
ΔΕΝ υπήρξα ποτέ
και ούτε πρόκειται
...
πριν από λίγο καιρό
έγραφα
για το cd που κυκλοφόρησε ο φίλος μου Νίκος Πατρελάκης με τίτλο echo
έγραφα τότε ότι ο δίσκος είναι καταπληκτικός
τον άκουσα καλύτερα και το παίρνω πίσω
ο δίσκος είναι αριστούργημα
για το cd που κυκλοφόρησε ο φίλος μου Νίκος Πατρελάκης με τίτλο echo
έγραφα τότε ότι ο δίσκος είναι καταπληκτικός
τον άκουσα καλύτερα και το παίρνω πίσω
ο δίσκος είναι αριστούργημα
στις 23 Νοεμβρίου ο Νίκος θα παίζει ζωντανά στο fuzz
be there ...
ήμουν κι εγώ στο ... Ρέθυμνο
εντάξει με κότερα δεν κυκλοφορώ
είπα να πάω κι εγώ μια βόλτα στο Ρέθυμνο
btw αυτή η φρίκη που λέγεται αλ τσαντίρι νιουζ είναι τόσο προσβλητική για οποιαδήποτε αισθητική που δεν μου κάνει καμία εντύπωση ότι τινάζει τα μηχανάκια της agb στον αέρα
η υποκρισία, τα εκβιαστικά δάκρυα η χαρούλα ... όλα οκ στον βωμό της τηλεθέασης
αλλά τα υπόλοιπα θα μπορούσαν να λείπουν
υπερβολές ...
βαρέθηκα όλες αυτές τις υπερβολικές αναφορές στα ωραία Ζωνιανά
είμαι σίγουρος ότι μπορεί κανείς να βρει περισσότερα ναρκωτικά στο μαλλί της amy winehouse απ ότι στα Ζωνιανά
...
να αραιώνουμε σιγά - σιγά
Σήμερα ο πλανήτης καταναλώνει 86 εκατ. βαρέλια πετρέλαιο την ημέρα. Με τους ρυθμούς ανάπτυξης της Κίνας και το νέο αυτοκίνητο των 100.000 ρουπιών που αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα στην Ινδία, υπολογίζεται ότι σε 10 χρόνια θα καταναλώνουμε 386 εκατ βαρέλια την ημέρα.
[…]
Αν υποθέσουμε ότι έχει μείνει τίποτα όρθιο σε 10 χρόνια υπολογίζω ότι η ζωή στον πλανήτη θα είναι μία κόλαση [όχι ότι δεν είναι ήδη σε μεγάλο μέρος του]
Είμαι υπέρ όσων υποστηρίζουν ότι το ανθρώπινο είδος για να επιβιώσει [μαζί με τον πλανήτη] πρέπει να βρει τρόπους να μειώσει τον παγκόσμιο πληθυσμό στο 1 δις.
...
Δευτέρα, Νοεμβρίου 12, 2007
Παρασκευή, Νοεμβρίου 09, 2007
οι άνθρωποι είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή
...
να πιστέψουν αυτό που φοβούνται κι όχι αυτό που θα ευχόντουσαν
...
να πιστέψουν αυτό που φοβούνται κι όχι αυτό που θα ευχόντουσαν
...
αποφάσισα τα Χριστούγεννα να πάω διακοπές
στα Ζωνιανά ...
αυτό το ειδυλιακό μέρος της όμορφης, λεβεντογέννας Κρήτης δεν το είχα ανακαλύψει μέχρι τα πρόσφατα γεγονότα ... μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ο ρομαντικός αυθορμητισμός των κατοίκων ... ήταν σαν να διάβαζα τον Ζορμπά και να έβλεπα ταυτόχρονα τον Σημαδεμένο ... μου άρεσε επίσης η μητέρα που κυνηγούσε τους αστυνομικούς με μια σκούπα, καθώς και η συνήθεια τον ζωνιανωτών να καίνε τις φυτείες τους στα τζάκια τους επιδεικνύοντας μια πολύ ειαίσθητη οικολογική συνείδηση ... λόγια δεν υπάρχουν για να περιγράψω τον θαυμασμό μου γι αυτόν τον παραδεισένιο μακρινό τόπο όπου όλα είναι τόσο αθώα, τόσο κοντά στη φύση, τόσο όμορφα, που μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια ...
...
αυτό το ειδυλιακό μέρος της όμορφης, λεβεντογέννας Κρήτης δεν το είχα ανακαλύψει μέχρι τα πρόσφατα γεγονότα ... μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ο ρομαντικός αυθορμητισμός των κατοίκων ... ήταν σαν να διάβαζα τον Ζορμπά και να έβλεπα ταυτόχρονα τον Σημαδεμένο ... μου άρεσε επίσης η μητέρα που κυνηγούσε τους αστυνομικούς με μια σκούπα, καθώς και η συνήθεια τον ζωνιανωτών να καίνε τις φυτείες τους στα τζάκια τους επιδεικνύοντας μια πολύ ειαίσθητη οικολογική συνείδηση ... λόγια δεν υπάρχουν για να περιγράψω τον θαυμασμό μου γι αυτόν τον παραδεισένιο μακρινό τόπο όπου όλα είναι τόσο αθώα, τόσο κοντά στη φύση, τόσο όμορφα, που μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια ...
...
Τετάρτη, Νοεμβρίου 07, 2007
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)