απόσπασμα
"Το μάτι θα αποκτήσει την όρασή του μόλις του πρωτόρθουν δάκρυα ... μόνο όταν πονέσει το μάτι θα γίνει μάτι που βλέπει, μόνο όταν τα δάκρυά του γίνουν όσα και τα δάκρυα του κόσμου, μόνο τότε η ξεχασμένη υγρασία θα έλθει κι από το έσχατο μόριο υπάρξεως και θα το γιομίσει αλήθεια"
(μετάφραση Γ. Κεντρώτης)
(να υποθέσω πως οι κάτοικοι της Ν. Ορλεάνης βλέπουν πλέον πιο καθαρά;)
Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 05, 2005
μα τι συμβαίνει σήμερα κι έχουν κολήσει τα πάντα?
εγώ πάντως έχω κολήσει σε μια από τις πολλές πανέμορφες παραλίες που συναντάει κανείς ταξιδεύοντας στην Ιόνιο Οδό στα δυτικά παράλια της Αιτωλοακαρνανίας
μικρέ macmanus γύρισε πίσω
αφιερωμένο σε σένα για λίγη χαρά της ζωής που λείπει από την μπλογκόσφαιρα
και ενώ ο Πόλεμος των Bloggers συνεχίζεται ανελέητος
εγώ θυμάμαι ένα καραβάκι που είχε αράξει κάπου κοντά στις εκβολές του Αχελώου
και τώρα ...
...πως κλείνεσαι ξανά στο κελί 43?
...πρώτη ημέρα πίσω στη δουλεία
...υπάρχουν και χειρότερα ... όπως η πολλοστή ημέρα στην ανεργία
...δούλος ή άνεργος?
...ίσως έχουν δίκιο αυτοί που λένε πως πατέρας της αισιοδοξίας είναι ο φόβος και μητέρα της η δυστυχία του άλλου
...πρώτη ημέρα πίσω στη δουλεία
...υπάρχουν και χειρότερα ... όπως η πολλοστή ημέρα στην ανεργία
...δούλος ή άνεργος?
...ίσως έχουν δίκιο αυτοί που λένε πως πατέρας της αισιοδοξίας είναι ο φόβος και μητέρα της η δυστυχία του άλλου
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 02, 2005
τώρα επαναπαύεσαι στον ενθουσιασμό
η δόξα της νίκης είναι δική σου
ένα κομμένο κεφάλι δίπλα στα πόδια σου χαμογελάει
ένα κομμένο κεφάλι δίπλα στα πόδια σου χαμογελάει
μ αρέσει όταν οι καλλιτέχνες ...
είναι και μεγάλοι ψυχολόγοι, σεξολόγοι, ψυχίατροι
με λίγα λόγια τρελαίνομαι όταν η τέχνη και η επιστήμη βαδίζουν χέρι -χέρι
δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από ένα σουρεαλιστικά μεταμοντέρνο ψυχογραφικό προφίλ
τύφλα νάχουν οι διαγνώσεις - λάδια και οι ψυχιατρικές ακουαρέλες
με λίγα λόγια τρελαίνομαι όταν η τέχνη και η επιστήμη βαδίζουν χέρι -χέρι
δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από ένα σουρεαλιστικά μεταμοντέρνο ψυχογραφικό προφίλ
τύφλα νάχουν οι διαγνώσεις - λάδια και οι ψυχιατρικές ακουαρέλες
Κυριακή, Αυγούστου 28, 2005
κάποιος γράφει κάπου ...
'Οταν εφτιαχνα αυτο το blog δεν ειχα καμμια αυταπατη οτι καποια στιγμη μ'αυτο το στυλ που γραφω ,και τα πραγματα που δειχνω, θα ερχομουν σε συγκρουση με ολο αυτο το κατεστημενο της αισθητικης ,που κυκλοφορει εδω και δεκαετιες σ'αυτη τη χωρα.'
Οπα ρε μεγάλε, είπαμε όλοι μας είμαστε ψώνια αλλά και λίγο μέτρο δεν βλάπτει ...
(και παρεπιμπτόντως το κατεστημένο δεν κυκλοφορεί, παραμένει στάσιμο, γι αυτό το λένο και κατεστημένο)
Οπα ρε μεγάλε, είπαμε όλοι μας είμαστε ψώνια αλλά και λίγο μέτρο δεν βλάπτει ...
(και παρεπιμπτόντως το κατεστημένο δεν κυκλοφορεί, παραμένει στάσιμο, γι αυτό το λένο και κατεστημένο)
Σάββατο, Αυγούστου 27, 2005
τα βράδυα παίζω μουσική ...
σ ένα κλαμπάκι στο Αιτωλικό
μέχρι τις 2 - 3 το πρωί παίζω τις μουσικές που μου στέλνει ο φίλος μου ο Κώστας από το DC και στη συνέχεια, αν η παρέα και η διάθεση το επιτρέπει ή το επιβάλλει παίζω και κανένα ελληνικό
έτσι ανακάλυψα το υπέροχο τραγούδι της Ελένης Δήμου που λέει :
Εγώ μωρό μου
δεν τη φοβάμαι τη ζωή
και πίστεψέμε τα χω βρει με τον εαυτό μου
όταν επιστρέψω θα το μοιραστώ μαζί σας
μέχρι τις 2 - 3 το πρωί παίζω τις μουσικές που μου στέλνει ο φίλος μου ο Κώστας από το DC και στη συνέχεια, αν η παρέα και η διάθεση το επιτρέπει ή το επιβάλλει παίζω και κανένα ελληνικό
έτσι ανακάλυψα το υπέροχο τραγούδι της Ελένης Δήμου που λέει :
Εγώ μωρό μου
δεν τη φοβάμαι τη ζωή
και πίστεψέμε τα χω βρει με τον εαυτό μου
όταν επιστρέψω θα το μοιραστώ μαζί σας
αγαπητή Κουρούνα
το φωτορεπορτάζ που σας υποσχέθηκα μόλις επιστρέψω
έχω ακόμα μια εβδομάδα διακοπών
μου λείπετε όλοι
έχω ακόμα μια εβδομάδα διακοπών
μου λείπετε όλοι
έχοντας πιει μια λιμνοθάλασσα ποτά ...
ξύπνησα σήμερα το μεσημέρι με ένα απίστευτο hangover
εκεί που τα πέρναγα τόσο ωραία έκανε την εμφάνισή του για να μου σπάσει τα νεύρα και να με τιμωρήσει για το γεγονός πως πέρναγα ωραία
προφανώς ο έρωτας της ζωής του δεν του είναι αρκετός
κι έτσι ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για έρωτα
δεν θα μπω στον κόπο να γράψω δικές μου σκέψεις
παραείμαι κουρασμένος και αποκαρδιωμένος γι αυτό
αντ αυτού θα μοιραστώ μαζί σας ένα υπέροχο απόσπασμα από το συγκλονιστικό μυθιστόρημα της Carson McCullers με τίτλο :
The Ballad of the sad Cafe
"O έρωτας είναι μια κοινή εμπειρία ανάμεσα σε δυο πρόσωπα - όμως το γεγονός πως είναι κοινή δεν σημαίνει πως είναι και για τους δυο μια όμοια έμπειρία. Υπάρχει ο εραστής και ο αγαπημένος, αλλά αυτοί οι δύο μοιάζουν να έρχονται από διαφορετικούς πλανήτες. Συχνά ο αγαπημένος δεν είναι παρά ένα κέντρισμα στην αγάπη που βρίσκεται τόσον καιρό θαμμένη μέσα στον εραστή. Τούτο λίγο - πολύ κάθε εραστής το ξέρει. Νοιώθει βαθιά μέσα του πως η αγάπη του είναι κάτι μοναχικό. Μαθαίνει να ζει σε μια καινούργια, παράξενη μοναξιά και είναι μέσα απ αυτή τη γνώση που μαθαίνει να πονά. Ωστε μοναχά ένα πράγμα απομένει στον εραστή. Να κρύβει την αγάπη του όσο γίνεται βαθύτερα και να δημιουργεί έναν κόσμο απ την αρχή - έναν κόσμο εντατικό, παράξενο και αυτάρκη. Ας σημειωθεί ότι ο εραστής δεν είναι απαραίτητο να είναι ένας νέος άνθρωπος σε ηλικία γάμου, αλλά μπορεί να είναι άντρας, γυναίκα, παιδί ή ένα οποιοδήποτε άλλο ανθρώπινο πλάσμα.
Μα και στον αγαπημένο ταιριάζει να είναι ο οποιοσδήποτε. Τα πιο αλλόκοτα πλάσματα μπορεί να γίνουν αντικείμενο αγάπης. Ενας άντρας μπορεί να έχει γεράσει κι όμως η μόνη του αγάπη να είναι μια ξένη κοπέλα που είδε ένα απόγευμα πριν καμιά εικοσαριά χρόνια. Ενας παπάς μπορεί να αγαπήσει μια αμαρτωλή. Ο αγαπημένος μπορεί να είναι μουλωχτός, χοντροκέφαλος, νάχει συνήθειες βρωμερές κι ο εραστής να τα βλέπει όλα αυτά ξεκάθαρα, όμως αυτό να μην εμποδίζει την αγάπη του σε τίποτα. Ενας καθόλα μέτριος άνθρωπος μπορεί να γίνει η αιτία μιας αγάπης άμετρης, άσωτης και ωραίας σαν τα δηλητηριασμένα κρινάκια του βάλτου. Ενας καλός άνθρωπος μπορεί να γίνει αφορμή για μια αγάπη παράφορη όσο και εξευτελιστική όπως μπορεί ένας παλιομασκαράς να γεννήσει σε μιαν άλλη ψυχή ένα τρυφερό και απλό ειδύλλιο.
Ωστε λοιπόν η αξία και η ποιότητα του έρωτα ορίζεται μόνο από εκείνον που αγαπά.
Αυτός είναι ο λόγος που οι περισσότεροι από μας θέλουν μάλλον να αγαπούν παρά να αγαπιούνται. Ο καθένας σχεδόν θα ήθελε να είναι ο εραστής. Κι η πικρή αλήθεια είναι ότι μ έναν βαθύ και μυστικό τρόπο η κατάσταση του να αγαπιέται κανείς είναι για πολλούς αβάσταχτη. Ο αγαπημένος φοβάται και μισεί τον εραστή και με όλο του το δίκιο. Γιατ'ι αυτ'ος που αγαπά προσπαθεί πάντα να ξεγυμνώνει εκείνον που αγαπιέται. Ο εραστής εκλιπαρεί κάθε δυνατή σχέση με τον αγαπημένο ακόμα κι αν ετούτη η εμπειρία μοναχά πόνο του προξενεί"
εκεί που τα πέρναγα τόσο ωραία έκανε την εμφάνισή του για να μου σπάσει τα νεύρα και να με τιμωρήσει για το γεγονός πως πέρναγα ωραία
προφανώς ο έρωτας της ζωής του δεν του είναι αρκετός
κι έτσι ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για έρωτα
δεν θα μπω στον κόπο να γράψω δικές μου σκέψεις
παραείμαι κουρασμένος και αποκαρδιωμένος γι αυτό
αντ αυτού θα μοιραστώ μαζί σας ένα υπέροχο απόσπασμα από το συγκλονιστικό μυθιστόρημα της Carson McCullers με τίτλο :
The Ballad of the sad Cafe
"O έρωτας είναι μια κοινή εμπειρία ανάμεσα σε δυο πρόσωπα - όμως το γεγονός πως είναι κοινή δεν σημαίνει πως είναι και για τους δυο μια όμοια έμπειρία. Υπάρχει ο εραστής και ο αγαπημένος, αλλά αυτοί οι δύο μοιάζουν να έρχονται από διαφορετικούς πλανήτες. Συχνά ο αγαπημένος δεν είναι παρά ένα κέντρισμα στην αγάπη που βρίσκεται τόσον καιρό θαμμένη μέσα στον εραστή. Τούτο λίγο - πολύ κάθε εραστής το ξέρει. Νοιώθει βαθιά μέσα του πως η αγάπη του είναι κάτι μοναχικό. Μαθαίνει να ζει σε μια καινούργια, παράξενη μοναξιά και είναι μέσα απ αυτή τη γνώση που μαθαίνει να πονά. Ωστε μοναχά ένα πράγμα απομένει στον εραστή. Να κρύβει την αγάπη του όσο γίνεται βαθύτερα και να δημιουργεί έναν κόσμο απ την αρχή - έναν κόσμο εντατικό, παράξενο και αυτάρκη. Ας σημειωθεί ότι ο εραστής δεν είναι απαραίτητο να είναι ένας νέος άνθρωπος σε ηλικία γάμου, αλλά μπορεί να είναι άντρας, γυναίκα, παιδί ή ένα οποιοδήποτε άλλο ανθρώπινο πλάσμα.
Μα και στον αγαπημένο ταιριάζει να είναι ο οποιοσδήποτε. Τα πιο αλλόκοτα πλάσματα μπορεί να γίνουν αντικείμενο αγάπης. Ενας άντρας μπορεί να έχει γεράσει κι όμως η μόνη του αγάπη να είναι μια ξένη κοπέλα που είδε ένα απόγευμα πριν καμιά εικοσαριά χρόνια. Ενας παπάς μπορεί να αγαπήσει μια αμαρτωλή. Ο αγαπημένος μπορεί να είναι μουλωχτός, χοντροκέφαλος, νάχει συνήθειες βρωμερές κι ο εραστής να τα βλέπει όλα αυτά ξεκάθαρα, όμως αυτό να μην εμποδίζει την αγάπη του σε τίποτα. Ενας καθόλα μέτριος άνθρωπος μπορεί να γίνει η αιτία μιας αγάπης άμετρης, άσωτης και ωραίας σαν τα δηλητηριασμένα κρινάκια του βάλτου. Ενας καλός άνθρωπος μπορεί να γίνει αφορμή για μια αγάπη παράφορη όσο και εξευτελιστική όπως μπορεί ένας παλιομασκαράς να γεννήσει σε μιαν άλλη ψυχή ένα τρυφερό και απλό ειδύλλιο.
Ωστε λοιπόν η αξία και η ποιότητα του έρωτα ορίζεται μόνο από εκείνον που αγαπά.
Αυτός είναι ο λόγος που οι περισσότεροι από μας θέλουν μάλλον να αγαπούν παρά να αγαπιούνται. Ο καθένας σχεδόν θα ήθελε να είναι ο εραστής. Κι η πικρή αλήθεια είναι ότι μ έναν βαθύ και μυστικό τρόπο η κατάσταση του να αγαπιέται κανείς είναι για πολλούς αβάσταχτη. Ο αγαπημένος φοβάται και μισεί τον εραστή και με όλο του το δίκιο. Γιατ'ι αυτ'ος που αγαπά προσπαθεί πάντα να ξεγυμνώνει εκείνον που αγαπιέται. Ο εραστής εκλιπαρεί κάθε δυνατή σχέση με τον αγαπημένο ακόμα κι αν ετούτη η εμπειρία μοναχά πόνο του προξενεί"
spyro ...
μόλις σήμερα έμαθα τα νέα από τον mac ... να σου ζήσει και να χαίρεσαι το πιο ωραίο καλοκαίρι της ζωής σου
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)