είναι λίγο νωρίς ακόμα για συμπεράσματα ...

αλλά πήγαιναν γυρεύοντας ...

θυμάμαι απλά τα πρωτοσέλιδα ...

των βρετανικών εφημερίδων λίγο πριν τους Ολυμπιακούς της Αθήνας για την ασφάλεια κλπ κλπ ....

London is calling ...

and rocking at the same time ...

από σήμερα ...

παύση πληρωμών στην Απογευματινή

σούρουπο

με αφορμή ένα υπέροχο ποστ του old boy

όποιος θέλει να κάνει κάτι για τη φτώχεια αρκεί να βρει έναν φτωχό άνθρωπο στη γειτονιά του και να του δώσει μια βοήθεια, όσο μικρή κι αν είναι αυτή

τα υπόλοιπα δεν είναι παρά για να αποκοιμίζονται οι συνειδήσεις μας ...

ωραία μου στρεσαρισμένη κυρία ...

Σας ικετεύω
αποκαλύψτε μας το περιεχόμενο του hate mail σας και τους αποστολείς.

Σας εκλιπαρώ
μη μας κάνετε ενόχους για το πλέον αποτρόπαιο ίσως από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα : τον φθόνο.

Γιατί δεν σας αποκρύπτω πως φθονώ
πως είναι δυνατόν εσείς να λαμβάνετε hate mail κι εγώ, εμείς οι υπόλοιποι, να μη λαμβάνουμε mail καθόλου.

Ούτε hate ούτε love ούτε mail

Τι κάνετε εσείς τόσο σωστά κι εμείς τόσο λάθος?

Διαφωτίστε με ...

(Ελπίζω απλά να μην έχετε πέσει θύμα καμιάς επτανησιώτικης ίωσης)

και τώρα που λύσαμε το πρόβλημα της φτώχειας ...

...στις χώρες της Αφρικής θα κάνουμε τίποτα και για τη δικιά μου, τη δικιά μας φτώχεια ;;;

άπλωσε τα τρυφερά της χέρια ...

και μ έπιασε από τα μάγουλα.

"Θέλεις ξύρισμα" μου είπε με εκείνο το πολύ σοβαρό ύφος της που με κάνει πάντα να γελάω.

Υστερα μου έκανε την πιο συγκλονιστική δήλωση αγάπης που έχω ακούσει ποτέ:

"Το μεσημέρι σε έπαιζα. Ησουν το μωρό μου, το έκανα μπάνιο, το ξύρισα, το τάισα κι ύστερα το γέμισα φιλιά".

Είναι μόλις 7 ετών.

Για πρώτη και μοναδική φορά στη ζωή μου μου φαίνεται πως κάνω κάτι σωστά.

legalise it now ...

μαζί με όλα τα υπόλοιπα

χθες βράδυ ...

ο φίλος μου ο Γιώργος ήρθε σπίτι μου και μου έφερε δυο κομμάτια τρυφερόπιτα

όταν δεν δέχεσαι σχόλια στο blog σου ...

...τι σε κάνει να πιστεύεις πως μπορείς να κάνεις σχόλια σε άλλα blog?

με αφορμή ένα ποστ του George ...

(who is definately not my man) σκεφτόμουν πως η δήθεν ανοχή όσων "ανέχονται" τους ομοφυλόφιλους, αποδεικνύεται τελικά κάλπικη όταν το θέμα έρχεται στην υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλους ...

εκεί κάνει την εμφάνισή της όλη η μαύρη αντίδραση που κρύβουν οι "ανεκτικοί" πίσω από την "ανοχή" τους ...

τελικά είχε δίκιο ο μπαμπάς μου που μου έλεγε να μη γίνω ομοφυλόφιλος, ναρκομανής, ψυχοπαθής, δημόσιος υπάλληλος και blogger ...

κι εγώ άδικο που δεν τον άκουσα και έγινα όλα τα παραπάνω εκτός από δημόσιος υπάλληλος

Le Mango ou Les Deux Magots?

μετά την καταιγίδα ...

Μια μέρα ο Ιωσήφ Στάλιν, ο Andy Warhol κι εγώ ...

πίναμε Μοχίτος στο Studio 54 στην αριστερή όχθη ενώ η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ μας κοιτούσε με αποτροπιασμό επειδή κάναμε στα κρυφά μυτιές κοκαίνης κάπου στα τέλη της δεκαετίας όταν η διανόηση ήταν η πρωτοπορία και η επανάσταση δεν ήταν παρά μια μικρή λάμψη στα μάτια της ανηψιάς μου τα οποία η Ζοζεφίν Μπέικερ αποκαλούσε τα ωραιότερα μάτια του κόσμου και ο Τουλούζ Λοτρέκ ζωγράφιζε με χρώματα από αψέντι ενώ τα πάντα γύρω μας μπερδεύονταν φριχτά και κατέληγαν σ έναν θλιβερό εκκλησιαστικό εξάψαλμο

(όποιος κατάλαβε ας μου εξηγήσει κι εμένα)

η μεγάλη οφθαλμαπάτη ...

Χθες βράδυ καθόμουν μόνος στο μπαλκόνι. Η πόλη χανόταν μέσ' τον αέρα τον ακίνητο. Ενα δελφίνι - μπαλόνι είχε ξεφύγει από τα χέρια κάποιου παιδιού και πέταγε με φόντο το σούρουπο.

Δάγκωσα τα χείλια μου. Ο στιγμιαίος πόνος με ξανάφερε στο τώρα ...

Σκέφτόμουν : πως φτάσαμε αλήθεια ως εδώ; Σ' αυτή την άβυσσο, σ' αυτόν τον πάτο; Υπνοβατούντες χωρίς μέλλον, χωρίς παρόν.

Πως παγιδευτήκαμε σ' αυτό το ζοφερό κύκλωμα του παραλόγου που έχει ως μόνιμη επωδό το κτηνώδες : "έλα μωρέ, σημασία έχει να περνάμε καλά"!

Πως γίναμε αλήθεια χρεωμένα γουρούνια με λοβοτο-μπότοξ?

παιδικά ...

υπάρχει ένας πόλεμος ...

εκεί. Κι υπάρχει κι ένας πόλεμος εδώ. Κι όταν ξεχνάμε τον πόλεμο εκεί, χάνουμε τον πόλεμο εδώ.

χθές το απόγευμα ...

φεύγοντας από τη δουλειά συναντήθηκα στο ασανσέρ με μια συνάδελφο, μια υπέροχη κυρία και πως τόφερε η κουβέντα αρχίσαμε να συζητάμε για τα blogs ... ανακαλύψαμε πως είχαμε κι οι δυο διαβάσει ο ένας το blog του άλλου, αλλά δεν φανταζόμασταν πως μας χώριζαν μόνο μερικά γραφεία ... μικρός που είναι ο κόσμος ...