FUKUSHIMA ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

Lake Sohara Fukushima

What They're Covering Up at Fukushima

By HIROSE TAKASHI

Introduced by Douglas Lummis

Okinawa

Hirose Takashi has written a whole shelf full of books, mostly on the nuclear power industry and the military-industrial complex. Probably his best known book is Nuclear Power Plants for Tokyo in which he took the logic of the nuke promoters to its logical conclusion: if you are so sure that they're safe, why not build them in the center of the city, instead of hundreds of miles away where you lose half the electricity in the wires?

He did the TV interview that is partly translated below somewhat against his present impulses. I talked to him on the telephone today (March 22 , 2011) and he told me that while it made sense to oppose nuclear power back then, now that the disaster has begun he would just as soon remain silent, but the lies they are telling on the radio and TV are so gross that he cannot remain silent.

I have translated only about the first third of the interview (you can see the whole thing in Japanese on you-tube), the part that pertains particularly to what is happening at the Fukushima plants. In the latter part he talked about how dangerous radiation is in general, and also about the continuing danger of earthquakes.

After reading his account, you will wonder, why do they keep on sprinkling water on the reactors, rather than accept the sarcophagus solution [ie., entombing the reactors in concrete. Editors.] I think there are a couple of answers. One, those reactors were expensive, and they just can't bear the idea of that huge a financial loss. But more importantly, accepting the sarcophagus solution means admitting that they were wrong, and that they couldn't fix the things. On the one hand that's too much guilt for a human being to bear. On the other, it means the defeat of the nuclear energy idea, an idea they hold to with almost religious devotion. And it means not just the loss of those six (or ten) reactors, it means shutting down all the others as well, a financial catastrophe. If they can only get them cooled down and running again they can say, See, nuclear power isn't so dangerous after all. Fukushima is a drama with the whole world watching, that can end in the defeat or (in their frail, I think groundless, hope) victory for the nuclear industry. Hirose's account can help us to understand what the drama is about. Douglas Lummis

Hirose Takashi: The Fukushima Nuclear Power Plant Accident and the State of the Media

Broadcast by Asahi NewStar, 17 March, 20:00

Interviewers: Yo and Maeda Mari

Yo: Today many people saw water being sprayed on the reactors from the air and from the ground, but is this effective?

Hirose: . . . If you want to cool a reactor down with water, you have to circulate the water inside and carry the heat away, otherwise it has no meaning. So the only solution is to reconnect the electricity. Otherwise it’s like pouring water on lava.

Yo: Reconnect the electricity – that’s to restart the cooling system?

Hirose: Yes. The accident was caused by the fact that the tsunami flooded the emergency generators and carried away their fuel tanks. If that isn’t fixed, there’s no way to recover from this accident.

Yo: Tepco [Tokyo Electric Power Company, owner/operator of the nuclear plants] says they expect to bring in a high voltage line this evening.

Hirose: Yes, there’s a little bit of hope there. But what’s worrisome is that a nuclear reactor is not like what the schematic pictures show (shows a graphic picture of a reactor, like those used on TV). This is just a cartoon. Here’s what it looks like underneath a reactor container (shows a photograph). This is the butt end of the reactor. Take a look. It’s a forest of switch levers and wires and pipes. On television these pseudo-scholars come on and give us simple explanations, but they know nothing, those college professors. Only the engineers know. This is where water has been poured in. This maze of pipes is enough to make you dizzy. Its structure is too wildly complex for us to understand. For a week now they have been pouring water through there. And it’s salt water, right? You pour salt water on a hot kiln and what do you think happens? You get salt. The salt will get into all these valves and cause them to freeze. They won’t move. This will be happening everywhere. So I can’t believe that it’s just a simple matter of you reconnecting the electricity and the water will begin to circulate. I think any engineer with a little imagination can understand this. You take a system as unbelievably complex as this and then actually dump water on it from a helicopter – maybe they have some idea of how this could work, but I can’t understand it.

Yo: It will take 1300 tons of water to fill the pools that contain the spent fuel rods in reactors 3 and 4. This morning 30 tons. Then the Self Defense Forces are to hose in another 30 tons from five trucks. That’s nowhere near enough, they have to keep it up. Is this squirting of water from hoses going to change the situation?

Hirose: In principle, it can’t. Because even when a reactor is in good shape, it requires constant control to keep the temperature down to where it is barely safe. Now it’s a complete mess inside, and when I think of the 50 remaining operators, it brings tears to my eyes. I assume they have been exposed to very large amounts of radiation, and that they have accepted that they face death by staying there. And how long can they last? I mean, physically. That’s what the situation has come to now. When I see these accounts on television, I want to tell them, “If that’s what you say, then go there and do it yourself!” Really, they talk this nonsense, trying to reassure everyone, trying to avoid panic. What we need now is a proper panic. Because the situation has come to the point where the danger is real.

If I were Prime Minister Kan, I would order them to do what the Soviet Union did when the Chernobyl reactor blew up, the sarcophagus solution, bury the whole thing under cement, put every cement company in Japan to work, and dump cement over it from the sky. Because you have to assume the worst case. Why? Because in Fukushima there is the Daiichi Plant with six reactors and the Daini Plant with four for a total of ten reactors. If even one of them develops the worst case, then the workers there must either evacuate the site or stay on and collapse. So if, for example, one of the reactors at Daiichi goes down, the other five are only a matter of time. We can’t know in what order they will go, but certainly all of them will go. And if that happens, Daini isn’t so far away, so probably the reactors there will also go down. Because I assume that workers will not be able to stay there.

I’m speaking of the worst case, but the probability is not low. This is the danger that the world is watching. Only in Japan is it being hidden. As you know, of the six reactors at Daiichi, four are in a crisis state. So even if at one everything goes well and water circulation is restored, the other three could still go down. Four are in crisis, and for all four to be 100 per cent repaired, I hate to say it, but I am pessimistic. If so, then to save the people, we have to think about some way to reduce the radiation leakage to the lowest level possible. Not by spraying water from hoses, like sprinkling water on a desert. We have to think of all six going down, and the possibility of that happening is not low. Everyone knows how long it takes a typhoon to pass over Japan; it generally takes about a week. That is, with a wind speed of two meters per second, it could take about five days for all of Japan to be covered with radiation. We’re not talking about distances of 20 kilometers or 30 kilometers or 100 kilometers. It means of course Tokyo, Osaka. That’s how fast a radioactive cloud could spread. Of course it would depend on the weather; we can’t know in advance how the radiation would be distributed. It would be nice if the wind would blow toward the sea, but it doesn’t always do that. Two days ago, on the 15th, it was blowing toward Tokyo. That’s how it is. . . .

Yo: Every day the local government is measuring the radioactivity. All the television stations are saying that while radiation is rising, it is still not high enough to be a danger to health. They compare it to a stomach x-ray, or if it goes up, to a CT scan. What is the truth of the matter?

Hirose: For example, yesterday. Around Fukushima Daiichi Station they measured 400 millisieverts – that’s per hour. With this measurement (Chief Cabinet Secretary) Edano admitted for the first time that there was a danger to health, but he didn’t explain what this means. All of the information media are at fault here I think. They are saying stupid things like, why, we are exposed to radiation all the time in our daily life, we get radiation from outer space. But that’s one millisievert per year. A year has 365 days, a day has 24 hours; multiply 365 by 24, you get 8760. Multiply the 400 millisieverts by that, you get 3,500,000 the normal dose. You call that safe? And what media have reported this? None. They compare it to a CT scan, which is over in an instant; that has nothing to do with it. The reason radioactivity can be measured is that radioactive material is escaping. What is dangerous is when that material enters your body and irradiates it from inside. These industry-mouthpiece scholars come on TV and what to they say? They say as you move away the radiation is reduced in inverse ratio to the square of the distance. I want to say the reverse. Internal irradiation happens when radioactive material is ingested into the body. What happens? Say there is a nuclear particle one meter away from you. You breathe it in, it sticks inside your body; the distance between you and it is now at the micron level. One meter is 1000 millimeters, one micron is one thousandth of a millimeter. That’s a thousand times a thousand squared. That’s the real meaning of “inverse ratio of the square of the distance.” Radiation exposure is increased by a factor of a trillion. Inhaling even the tiniest particle, that’s the danger.

Yo: So making comparisons with X-rays and CT scans has no meaning. Because you can breathe in radioactive material.

Hirose: That’s right. When it enters your body, there’s no telling where it will go. The biggest danger is women, especially pregnant women, and little children. Now they’re talking about iodine and cesium, but that’s only part of it, they’re not using the proper detection instruments. What they call monitoring means only measuring the amount of radiation in the air. Their instruments don’t eat. What they measure has no connection with the amount of radioactive material. . . .

Yo: So damage from radioactive rays and damage from radioactive material are not the same.

Hirose: If you ask, are any radioactive rays from the Fukushima Nuclear Station here in this studio, the answer will be no. But radioactive particles are carried here by the air. When the core begins to melt down, elements inside like iodine turn to gas. It rises to the top, so if there is any crevice it escapes outside.

Yo: Is there any way to detect this?

Hirose: I was told by a newspaper reporter that now Tepco is not in shape even to do regular monitoring. They just take an occasional measurement, and that becomes the basis of Edano’s statements. You have to take constant measurements, but they are not able to do that. And you need to investigate just what is escaping, and how much. That requires very sophisticated measuring instruments. You can’t do it just by keeping a monitoring post. It’s no good just to measure the level of radiation in the air. Whiz in by car, take a measurement, it’s high, it’s low – that’s not the point. We need to know what kind of radioactive materials are escaping, and where they are going – they don’t have a system in place for doing that now.

το είδες?

lovely

Η επιστροφή του Matthew

το νέο αριστούργημα του Frank Gehry στη Νέα Υόρκη

more :

New York by Gehry at 8 Spruce Street

η ιστορία επαναλαμβάνεται

Tokyo Postcard

History Repeats
by Kenzaburo Oe

March 28, 2011


By chance, the day before the earthquake, I wrote an article, which was published a few days later, in the morning edition of the Asahi Shimbun. The article was about a fisherman of my generation who had been exposed to radiation in 1954, during the hydrogen-bomb testing at Bikini Atoll. I first heard about him when I was nineteen. Later, he devoted his life to denouncing the myth of nuclear deterrence and the arrogance of those who advocated it. Was it a kind of sombre foreboding that led me to evoke that fisherman on the eve of the catastrophe? He has also fought against nuclear power plants and the risk that they pose. I have long contemplated the idea of looking at recent Japanese history through the prism of three groups of people: those who died in the bombings of Hiroshima and Nagasaki, those who were exposed to the Bikini tests, and the victims of accidents at nuclear facilities. If you consider Japanese history through these stories, the tragedy is self-evident. Today, we can confirm that the risk of nuclear reactors has become a reality. However this unfolding disaster ends—and with all the respect I feel for the human effort deployed to contain it—its significance is not the least bit ambiguous: Japanese history has entered a new phase, and once again we must look at things through the eyes of the victims of nuclear power, of the men and the women who have proved their courage through suffering. The lesson that we learn from the current disaster will depend on whether those who survive it resolve not to repeat their mistakes.

This disaster unites, in a dramatic way, two phenomena: Japan’s vulnerability to earthquakes and the risk presented by nuclear energy. The first is a reality that this country has had to face since the dawn of time. The second, which may turn out to be even more catastrophic than the earthquake and the tsunami, is the work of man. What did Japan learn from the tragedy of Hiroshima? One of the great figures of contemporary Japanese thought, Shuichi Kato, who died in 2008, speaking of atomic bombs and nuclear reactors, recalled a line from “The Pillow Book,” written a thousand years ago by a woman, Sei Shonagon, in which the author evokes “something that seems very far away but is, in fact, very close.” Nuclear disaster seems a distant hypothesis, improbable; the prospect of it is, however, always with us. The Japanese should not be thinking of nuclear energy in terms of industrial productivity; they should not draw from the tragedy of Hiroshima a “recipe” for growth. Like earthquakes, tsunamis, and other natural calamities, the experience of Hiroshima should be etched into human memory: it was even more dramatic a catastrophe than those natural disasters precisely because it was man-made. To repeat the error by exhibiting, through the construction of nuclear reactors, the same disrespect for human life is the worst possible betrayal of the memory of Hiroshima’s victims.

I was ten years old when Japan was defeated. The following year, the new Constitution was proclaimed. For years afterward, I kept asking myself whether the pacifism written into our Constitution, which included the renunciation of the use of force, and, later, the Three Non-Nuclear Principles (don’t possess, manufacture, or introduce into Japanese territory nuclear weapons) were an accurate representation of the fundamental ideals of postwar Japan. As it happens, Japan has progressively reconstituted its military force, and secret accords made in the nineteen-sixties allowed the United States to introduce nuclear weapons into the archipelago, thereby rendering those three official principles meaningless. The ideals of postwar humanity, however, have not been entirely forgotten. The dead, watching over us, oblige us to respect those ideals, and their memory prevents us from minimizing the pernicious nature of nuclear weaponry in the name of political realism. We are opposed. Therein lies the ambiguity of contemporary Japan: it is a pacifist nation sheltering under the American nuclear umbrella. One hopes that the accident at the Fukushima facility will allow the Japanese to reconnect with the victims of Hiroshima and Nagasaki, to recognize the danger of nuclear power, and to put an end to the illusion of the efficacy of deterrence that is advocated by nuclear powers.

When I was at an age that is commonly considered mature, I wrote a novel called “Teach Us to Outgrow Our Madness.” Now, in the final stage of life, I am writing a “last novel.” If I manage to outgrow this current madness, the book that I write will open with the last line of Dante’s Inferno: “And then we came out to see once more the stars.”

Το πιο γελοίο με τον Πάγκαλο

είναι ότι πιστεύει ή κάνει ότι πιστεύει ότι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ τα έχει μαζί του

δηλαδή τα υπόλοιπα κόμματα ΝΔ, ΚΚΕ, ΛΑΟΣ, Οικολόγοι ακόμα και το ΠΑΣΟΚ τον χειροκροτούν και μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ τον γιαουρτώνει και τον αποδοκιμάζει

με λίγα λόγια το διαζύγιο του Πάγκαλου με την πραγματικότητα είναι οριστικό και αμετάκλητο

...

ΤΡΑΒΑ ΕΜΠΡΟΣ ΔΙΣ ΚΑΤΕΧΑΚΗ

δεν είναι κακό να σε αντιγράφουν

Την περασμένη εβδομάδα στα media του Βήματος διάβαζα :

Εναντίον της Αριάνας Χάφινγκτον στρέφεται ο διευθυντής της εφημερίδας New York Times Μπιλ Κέλερ σε χθεσινό δημοσίευμα. «Συνάθροιση ειδήσεων πολλές φορές σημαίνει να παίρνεις τα ρεπορτάζ και τα κείμενα που έχουν γράψει άλλοι και να τα παρουσιάζεις στην ιστοσελίδα σου στερώντας έσοδα από τους δημιουργούς» γράφει ο Κέλερ.

Συνεχίζει γράφοντας ότι η βασίλισσα των συναθροιστών είναι η Αριάνα Χάφινγκτον η οποία «ανακάλυψε ότι αν πάρεις κουτσομπολιά για διασημότητες, χαριτωμένα βίντεο με νεογέννητα γατάκια, κείμενα από απλήρωτους μπλόγκερς , ειδήσεις από άλλα μέσα ενημέρωσης και τα συνδυάσεις με αριστερίζουσες πινελιές θα έχεις εκατομμύρια επισκέπτες».

Από την πλευρά της η Χάφινκγτον που δεν αφήνει καμία πρόκληση αναπάντητη έγραψε στην ιστοσελίδα της ότι ούτε λίγο, ούτε πολύ ο Κέλερ είναι οργισμένος γιατί το άθροισμα των επισκεπτών της ιστοσελίδας της, μαζί με τους επισκέπτες της America On Line είναι μεγαλύτερο από τους επισκέπτες των New York Times. Επίσης αναφέρει ότι αρκετοί αρθρογράφοι των New York Times, όπως ο Φρανκ Ριτς και ο Πωλ Κρούγκμαν έχουν επανειλημμένα επαινέσει τα ρεπορτάζ του Huffington Post.

Ηθικό δίδαγμα : μη τα βάζεις με την Αριάνα ακόμα κι αν είσαι ο διευθυντής μιας από τις μεγαλύτερες εφημερίδες στον κόσμο.

προχθές διάβασα σε μια στήλη ενός δωρεάν εντύπου

Η πώληση του μπλογκ της Αριάννα Χάφινγκτον έναντι 315 εκατομμυρίων δολαρίων προκάλεσε την ασυνήθιστη μήνι του διευθυντή της «New York Times» (η οποία διατηρεί έναν από του κορυφαίους ιστότοπους του πλανήτη και σίγουρα την πιο ωραία και πρωτοποριακή εφαρμογή για ipad). Ο πολύς Μπιλ Κέλερ, χαρακτηρίζοντας την Αριάννα βασίλισσα του copy/paste, έγραψε: «Συνάθροιση ειδήσεων πολλές φορές σημαίνει να παίρνεις τα ρεπορτάζ και τα κείμενα που έχουν γράψει άλλοι και να τα παρουσιάζεις στην ιστοσελίδα σου, στερώντας έσοδα από τους δημιουργούς... Aν πάρεις κουτσομπολιά για διασημότητες, χαριτωμένα βίντεο με νεογέννητα γατάκια, κείμενα από απλήρωτους μπλόγκερ, ειδήσεις από άλλα μέσα ενημέρωσης και τα συνδυάσεις με αριστερίζουσες πινελιές θα έχεις εκατομμύρια επισκέπτες». Τι του απάντησε η δαιμόνια Αριάννα (με άψογη επιχειρηματολογία, τύπου Τρωκτικό; Ότι τα λέει αυτά επειδή τρώει τη σκόνη της από άποψη επισκεψιμότητας!

οποιαδήποτε ομοιότητα εντελώς συμπτωματική να υποθέσω

αχ άλλοι είναι οι βασιλιάδες του copy/paste και μετά κατηγορούν την Αριάνα

when enough is enough

το καράβι στη στεριά δε λογίζεται?

...

Robert Scheer on the Future of Nuclear Power

"No Nukes Is Good Nukes" -- An important lesson that should be reinforced by the ongoing disaster in Japan is to worry more about the elimination of those nuclear weapons designed to explode, and another is to be concerned about the prospect of sabotage of nuclear power plants.

γιατί ο Ρασούλης ήταν μεγάλος ποιητής

Θαυμάζοντας τα κύματα 2

Τα στοιχεία του κύματος

Τα κύματα έχουν ύψος, μήκος, περίοδο και ταχύητα. Υψος αποκαλούμε την κατακόρυφη απόσταση ανάμεσα στο κοίλο και την κορυφή ενός κύματος και μήκος την οριζόντια απόσταση ανάμεσα σε δύο διαδοχικές κορυφές μήκος του κύματος. Αυτό που οι επιστήμονες αποκαλούν "περίοδο" είναι ο χρόνος που χρειάζονται δύο διαδοχικές κορυφές να περάσουν από το ίδιο σημείο. Η ταχύτητα με την οποία μετακινείται η κορυφή του είναι η ταχύτητα του κύματος.

Το εντυπωσιακό είναι πως κανένα από αυτά τα μεγέθη δεν είναι στατικά, αλλά οι αλλαγές τους έχουν σταθερές αναλογίες με τις αλλαγές στην ταχύτητα του ανέμου, το βάθος της θάλασσας, την έκταση πάνω από την οποία πνέει και για πόσο χρονικό διάστημα. Το νερό που περιέχει το κύμα δεν ταξιδεύει μαζί του στον κόσμο. Κάθε υδάτινο μόριο διαγράφει μια ελειπτική τροχιά για να ξαναγυρίσει λίγο πολύ στο σημείο απ όπου ξεκίνησε. Το γεγονός αυτό είναι ευτυχές για την ανθρωπότητα γιατί διαφορετικά η ναυσηπλοία θα ήταν αδύνατη.

Πραγματικά υψηλά κύματα δεν μπορούν να δημιουργηθούν μέσα σ ένα μικρό κόλπο ή μια κλειστή θάλασσα.

Φανταστείτε ότι ύστερα από μια περίοδο νηνεμίας αρχίζει και δημιουργείται μια καταιγίδα στον Ατλαντικό σε απόσταση χιλίων περίπου μιλίων από την ακτή του Νιού Τζέρσευ. Οι άνεμοι που την μεταφέρουν πνέουν προς όλες τις κατευθύνσεις και πολύ συχνά αλλάζουν κατεύθυνση, αλλά σε γενικές γραμμές πνέουν προς τη στεριά. Το υδάτινο στρώμα που έρχεται σε επαφή με τους ανέμους ανταποκρίνεται στις εναλλασόμενες πιέσεις. Δεν είναι πια μια ήρεμη επιφάνεια αλλά αλλάζει μορφή και φουρτουνιάζει και γεμίζει κύματα που διαδέχονται το ένα το άλλο χωρίς τελειωμό. Τα κύματα ταξιδεύουν προς την ακτή και ο άνεμος που τα δημιούργησε ελέγχει τη μοίρα τους. Καθώς η καταιγίδα συνεχίζει να μαίνεται, τα κύματα συνεχίζουν να κυλάνε, παίρνουν ενέργεια από τον άνεμο και το ύψος τους αυξάνεται. Μέχρι σ ένα οριακό σημείο θα συνεχίσουν να κάνουν το ίδιο, αλλά όταν το ύψος τους φτάσει στο 1/7 του μήκους τους σωριάζονται και δημιουργούν λευκούς αφρούς. Πολύ συχνά οι ισχυροί άνεμοι "αποκεφαλίζουν" τα κύματα. Σε μια τέτοια θύελλα τα υψηλότερα κύματα δημιουργούνται αφού έχει κωπάσει ο αέρας.

Καθώς τα κύματα απομακρύνονται από το σημείο της καταιγίδας το ύψος τους μειώνεται και το μήκος τους μεγαλώνει και τότε δημιουργείται αυτό που οι ειδικοί αποκαλούν αποθαλασσιά, η οποία ταξιδεύει με μέσο όρο 15 μίλια την ώρα. Κοντά στις ακτές ένα σχέδιο μακρών, κανονικών κυμάτων αντικαθιστά την αναταραχή της ανοιχτής θάλασσας. Αλλά καθώς αυτά τα κύματα φτάνουν τα ρηχά συμβαίνει μια παράξενη μεταμόρφωση. Για πρώτη φορά τα κύματα νοιώθουν την αντίσταση του βυθού. Η ταχύτητά τους μειώνεται και καθώς τα επερχόμενα κύματα τα σπρώχνουν από πίσω, το ύψος τους αυξάνεται και η μορφή τους γίνεται όλο και πιο απότομη. Στη συνέχεια με την εισροή νέων υδάτινων μαζών στο κοίλο τους τα κύματα καταρέουν και γίνονται αφρός χτυπώντας μανιασμένα τα βράχια.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα κύματα ζουν μια περιπετειώδη ζωή. Πόσο θα ζήσουν, πόσο μακρυά θα ταξιδέψουν, με ποιό τρόπο και που θα σβήσουν τελικά εξαρτώνται από τις συνθήκες που θα συναντήσουν στο πέρασμά τους. Ο,τιδήποτε τα εμποδίζει ή τους μειώνει την ταχύτητα είναι εχθρός τους. Δυνάμεις στο εσωτερικό της θάλασσας μπορούν επίσης να επηρεάσουν δραστικά τα κύματα.

Μερικά από τα πιο τρομακτικά κύματα των ωκεανών δημιουργούνται όταν παλιροϊκά, υποβρύχια ρεύματα διασχίζουν ή κινούνται αντίθετα με την κατεύθυνση των κυμάτων στην επιφάνεια. Αυτές οι αντιμαχόμενες δυνάμεις είναι υπεύθυνες για τη δημιουργία των περίφημων σκωτσέζικων "roosts" (φωλιές), όπως αυτό που εμφανίζεται στα ανοιχτά του Σάμπεργκ Χεντ στο νοτιότερο σημείο των νησιών Σέτλαντ.

Οταν πνέουν βορειοανατολικοί άνεμοι η θάλασσα είναι ήρεμη . Ομως όταν ισχυροί βορειοδυτικοί άνεμοι αντιπαλεύουν τα παλιροϊκά ρεύματα αρχίζουν να δημιουργούνται τα πιο επικύνδυνα κύματα. Σ αυτή την περίπτωση η τιτάνια μάχη ανάμεσα στα κύματα και την παλίροια απλώνεται σε μια περιοχή που μπορεί να έχει και τρία χίλια μήκος όταν οι παλίροιες ρέουν με τη μέγιστη ταχύτητα. Η τρομακτική αναταραχή των υδάτων αρχίζει στα ανοιχτά του Σάμπεργκ Χεντ κι ύστερα στρέφεται προς τα ανοιχτά για να ηρεμήσει μόνο με το φρενάρισμα της παλίροιας.

"Σ αυτή την ανταριασμένη, φουρτουνιασμένη θαλασσα τα σκάφη γίνονται ανεξέλεγκτα, πολλά από αυτά βουλιάζουν, ενώ άλλα παγιδεύονται σ αυτή την κόλαση μερικές φορές για μέρες ολόκληρες" αναφέρει ο Πιλότος των Βρετανικών Νησιών.

Η δύναμη που δημιουργεί ένα κύμα μπορεί επίσης και να το καταστρέψει. Στην ανοιχτή θάλασσα αν συναντήσουν αντίθετους ανέμους καταρέουν γρήγορα. Αντίθετα ένας φιλικός άνεμος τους δίνει ύψος. Βραχώδεις ακτές, αμμουδερές παραλίες, νησιά και κοραλιογενή φράγματα παίζουν επίσης μοιραίο ρόλο στη ζωή των κυμάτων. Οι μεγάλες αποθαλασσιές που καταλήγουν στις ακτές της Πορτογαλίας σπάνια τις χτυπάνε με όλη τους τη δύναμη. Υποβρύχια όρη και παλιροϊκά κύματα που κυλάνε γύρω τους και πολλές φορές τα διασχίζουν κλέβουν μεγάλη ενέρεγεια από τις αποθαλασσιές. Διάφορα νησιά στις εισόδους κόλπων μπορούν να αποροφήσουν τόσο πολύ από την ενέργεια των κυμάτων ώστε ο υπόλοιπος κόλπος να μην έχει καθόλου κύμα. Οι πάγοι, τα χιόνια και οι βροχές είναι επίσης εχθροί των κυμάτων και κάτω από τις σωστές συνθήκες θα μπορούσαν να τα αποδυναμώσουν σημαντικά πριν φτάσουν στην ακτή. Ανάμεσα σε επιπλέοντα κομάτια πάγου η θάλασσα είναι πάντα ήρεμη ακόμα και στη μέση μιας καταιγίδας. Οι παγοκρύσταλοι που δημιουργούνται αποδυναμώνουν επίσης τα κύματα αυξάνοντας τις τριβές ανάμεσα στα υδάτινα μόρια. Ακόμα και οι χιονονιφάδες έχουν το ίδιο αποτέλεσμα σε μικρότερο βαθμό. Το χαλάζι ηρεμεί μια φουρτουνιασμένη θάλασσα και οι καταρακτώδεις βροχές κάνουν την επιφάνειά της λία σαν του λαδιού. Στην αρχαιότητα οι βουτηχτάδες κουβαλάγανε λάδι μέσα στο στόμα τους και το απελευθέρωναν κάτω από την επιφάνεια όταν η φουρτούνα έκανε δύσκολη τη δουλειά τους. Το λάδι έχει την ιδιότητα να καλμάρει τη θάλασσα γι αυτό και η χρήση λαδιών σε επείγουσες περιστάσεις αναφέρεται στους κώδικες ναυσηπλοίας των περισότερων ναυτικών κρατών.

Στον Ανταρκτικό ωκεανό, όπου τα κύματα δεν έχουν πολλά εμπόδια να αντιμετωπίσουν, οι αποθαλασσιές που δημιουργούνται από τους δυτικούς ανέμους ταξιδεύουν γύρω από ολόκληρο τον κόσμο. Εδώ είναι που γεννιούνται τα μακρύτερα κύματα. Θα μπορούσε να υποθέσει κάποιος ότι εδώ απαντώνται και τα υψηλότερα κύματα, αλλά τα γιγάντια κύματα που έχουν καταγραφεί εδώ δεν είναι υψηλότερα από τους γίγαντες άλλων θαλασσών.

Σε γενικές γραμμές κύματα με ύψος μεγαλύτερο από 8 μέτρα είναι σπάνια. Μερικές φορές μια καταιγίδα μπορεί να δημιουργήσει κύματα που φτάνουν και σε διπλάσιο ύψος και αν ο αέρας φυσάει για αρκετή ώρα προς την ίδια κατεύθυνση μπορεί να γίνουν και υψηλότερα. Οι απόψεις για το μέγιστο ύψος των κυμάτων δυίστανται. Τα περισότερα ναυτικά εγχειρίδια μιλάνε για 20 μέτρα, αλλα οι ναυτικοί επιμένουν να μιλάνε για ακόμα υψηλότερα κύματα.

Πριν από έναν αιώνα ο Γάλλος εξερευνητής Jules Dumont d' Urville ανέφερε ότι συνάντησε κύματα στα αναοιχτά του ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας που είχαν ύψος τριάντα μέτρα, αλλά οι επιστήμονες αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό το γεγονός αυτό. Παρ όλα αυτά υπάρχει μια καταγραφή ενός γιγάντιου κύματος η οποία φαίνεται πιο αξιόπιστη. Τον Φεβρουάριο του 1993, το πλοίο USS Ramago ταξιδεύοντας από τη Μανίλα στο Σαν Ντιέγκο έπεσε σε μια καταιγίδα που κράτησε για επτά μέρες. Στις 6 Φεβρουαρίου η καταιγίδα έφτασε στο ζενίθ της. Ανεμοι που έπνεαν με 68 κόμβους την ώρα σήκωναν κύματα που έμοιαζαν με βουνά. Εκείνο το πρωί οι αξιωματικοί του πλοίου που βρίσκονταν στην γέφυρα κατέγραψαν ένα κύμα που το ύψος του έφτανε τα 37 μέτρα .

Τα κύματα που βάζουν φωτιά στη φαντασία των ανθρώπων είναι τα αποκαλούμενα παλιροϊκά κύματα, ένας όρος που αποδίδεται σε δύο τύπους κυμάτων, τα οποία ουδεμία σχέση έχουν με τις παλίροιες.

Το πρώτο είναι τα κύματα που προκαλούνται από σεισμούς στα βάθη των θαλασσών. Το δεύτερο είναι τεράστια κύματα - γιγάντιες υδάτινες μάζες που κυλάνε πάνω από το ανώτερο στρώμα των νερών σπρωγμένες από τυφώνες.

Τα περισότερα από τα σεισμικά κύματα, τα γνωστά τσουνάμι, γεννιούνται στις σκοτεινές τάφρους του πυθμένα των ωκεανών.

Η τάφρος είναι μια περιοχή την οποία χαρακτηρίζει έντονη ηφαιστειακή και σεσμική δραστηριότητα, μια περιοχή όπου τιτάνιες δυνάμεις έχουν δημιουργήσει μερικά από τα βαθύτερα χάσματα του πλανήτη.

Οι σεισμοί και οι εκρήξεις ηφαιστείων στις τάφρους που βρίσκονται στα ανοιχτά της Ιαπωνίας και των Αλεούτιων Νήσων έχουν προκαλέσει τεράστιες υλικές καταστροφές κι έχουν κοστίσει τη ζωή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων.

Η ιστορία των ανθρώπων έχει συχνές αναφορές στις καταστροφές που προκάλεσαν τεράστια και ξαφνικά κύματα σε παραθαλάσσιες περιοχές.

Η απομάκρυνση της θάλασσας από την ακτή, αυτή η ξαφνική άμπωτις, είναι συνήθως η πρώτη ένδειξη ότι ένα σεισμικό κύμα πλησιάζει. Την πρωταπριλιά του 1946 οι Χαβανέζοι που βρίσκονταν στις ακτές του νησιού ξαφνιάστηκαν από την ξαφνική σιωπή που αντικατέστησε το μουρμουρητό των κυμάτων. Φυσικά δεν γνώριζαν ότι η απομάκρυνση της θαλασσογραμμής από την ακτή ήταν η αντίδραση της θάλασσας σ έναν σεισμό που είχε γίνει στα ανοιχτά των Αλεούτιων Νήσων δύο χιλιάδες τριακόσια μίλια μακρυά. Δεν γνώριζαν επίσης ότι σε λίγα λεπτά το ύψος των υδάτων θα αυξανόταν κατακόρυφα και θα έφτανε να είναι δέκα μέτρα υψηλότερο από την υψηλότερη παλίροια. Τα κύματα χρειάστηκαν μόνο πέντε ώρες για να φτάσουν από το επίκεντρο του σεισμού στη Χαβάη, ταξιδεύοντας με ταχύτητα 470 μίλια την ώρα.


Τα μεγαλύτερα κύματα

Τα μεγαλύτερα και αυτά που προκαλούν το μεγαλύτερο δέος κύματα είναι αόρατα. Ταξιδεύουν συνέχεια, με ορμή στα κρυμένα βάθη των θαλασσών. Για πολλά χρόνια ήταν γνωστό ότι τα σκάφη που έπαιρναν μέρος σε εξερευνητικές αποστολές στην Αρκτική συχνά σχεδόν παγιδεύονταν και έπλεαν με μεγάλη δυσκολία, διασχίζοντας "νεκρά ύδατα", ένα φαινόμενο που σήμερα γνωρίζουμε ότι οφείλεται σε υποβρύχια κύματα που σχηματίζονται στα όρια ενός επιφανειακού στρώματος ελαφρών και κρύων υδάτων από τους πόλους και ενός άλλου στρώματος πιο αλμηρού νερού που βρίσκεται από κάτω. Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα Σκανδιναυοί υδρογράφοι είχαν παρατηρήσει την ύπαρξη υποβρυχίων κυμάτων, αλλά χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια πριν η επιστήμονες αποκτήσουν τα εργαλεία για να τα μελετήσουν.

Τα εσωτερικά κύματα είναι κύματα που δημιουργούνται μεταξύ διεπιφανειών. Φανταστείτε ένα στρώμα λαδιού που επιπλέει σ ένα ποτήρι νερό. Το επίπεδο όπου τα δύο υγρά εφάπτονται αποκαλείται διεπιφάνεια. Οπως δημιουργούνται κύματα στο σημείο όπου εφάπτεται ο αέρας με τη θάλασσα έτσι δημιουργούνται και κύματα στο σημείο όπου εφάπτονται δύο στρώματα θαλάσσιου νερού διαφορετικής πυκνότητας.

Η πυκνότητα του νερού εξαρτάται από τη θερμοκρασία του και την περιεκτικότητά του σε αλάτι.

Ιδίως το καλοκαίρι το επιφανειακό νερό είναι πιο θερμό και κατά συνέπεια πιο ελαφρύ. Οσο πιο βαθιά πάμε, τόσο πιο ψυχρά νερά βρίσκουμε. Εκεί που το ένα στρώμα κυλάει πάνω στο άλλο, στη διεπιφάνεια αυτή μπορούν και μεταδίδονται κύματα ανάλογα με εκείνα που δημιουργούνται στην επιφάνεια της θάλασσας.

Τα κύματα αυτά χαρακτηρίζονται από πολύ πιο αργές περιόδους που φτάνουν από μερικά λεπτά μέχρι 20 ώρες και πολύ μεγαλύτερα μήκη από τα επιφανειακά. Ενα άλλο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό τους είναι ότι δεν διαδίδονται μόνο κατά μήκος αλλά και κατακόρυφα. Δηλαδή μπορεί να δημιουργηθεί ένα κύμα σε βάθος δέκα μέτρα και να μεταδοθεί μέχρι και στα πεντακόσια μέτρα βάθος.

Η σπουδαιότητά τους, εκτός από τις αμυντικές εφαρμογές που μπορεί να έχει αφού έχει αποδειχθεί ότι παίζουν ρόλο στη διάδοση του ήχου υποβρυχίως, έγκειται ότι σ αυτά οφείλεται ένα μεγάλο μέρος της ανάμιξης της θάλασσας. Δηλαδή αυτά τα κύματα σπάνε όπως σπανε τα επιφανεικά, και δημιουργο'ύνται μπουρπουλίθρες που σημαίνει ότι μικρά κομάτια άερα και έτσι τείνει να καταστρέφει τα διαχωριστικ΄λα στρώματα του νερού με αποτέλσμα να αναμειγνύονται τα νερά.

Είναι ο κύριος μηχανισμός της ανάμιξης της θάλασσας.

Τα κύματα αυτά πολλές φορές σπάνε πάνω στα ρεύματα . Οι υδάτινες μάζες είναι αφάνταστα πιο μεγάλες από αυτές που μετακινούνται από τα επιφανειακά κύματα, ενώ μερικά από τα υποβρύχια κύματα φτάνουν σε ύψος μέχρι και εκατό μέτρα.

Δημιουργούνται σε όλες τις θάλασσες, είναι σχεδόν πανταχού παρόντα και η μόνη περίπτωση που δεν έχουμε εσωτερικά κύματα είναι όταν η θάλασσα είναι πλήρως αναμεμιγμένη. συνήθως μετά από μεγάλη καταιγίγα η πολύ κρύο καιρό όπου το επιφανειακό νερό κρυώνει και αποκτά την ίδια πυκνότητα με αυτό σε μεγαλύτερο βάθος.

Θαυμάζοντας τα κύματα

Τα κύματα μπορεί να είναι νωχελικά, αλλά μπορεί να είναι και ανταριασμένα, άγρια, αδυσώπητα. Μπορούν να σπείρουν τον θάνατο και την καταστροφή σε απόσταση πολλών χιλιάδων χιλιομέτρων, όπως έγινε με την πρόσφατη τραγωδία στην Ιαπωνία. Μπορούν να σπάσουν λιμενοβραχίονες, να κόψουν στη μέση κολοσσιαία τάνκερ, να δημιουργήσουν υποθαλάσσιες σπηλιές ή μπορούν απλά να αλλάξουν το σχήμα της στεριάς χτυπώντας με ορμή βραχώδεις ακτές και δαντελωτά ακρογυάλια.


Έχετε σίγουρα περπατήσει αρκετές φορές δίπλα στη θάλασσα, αφήνοντας τα κύματα να γλύφουν νωχελικά τα πόδια σας. Αλλά πόσες φορές έχετε σκεφθεί πως οι κυματισμοί που δροσίζουν τα βήματά σας έρχονται από μακρυά, μπορεί και από τα σκοτεινά βάθη του ωκεανού στην άλλη πλευρά του πλανήτη;

Εδώ και αρκετές δεκαετίες οι επιστήμονες χρησιμοποιούν όργανα που ονομάζονται καταγραφείς κυμάτων και βρίσκονται τοποθετημένα στους σκοτεινούς πυθμένες των θαλασσών. Τα όργανα αυτά καταγράφουν και αποκαλύπτουν στους μετεωρολόγους την ιστορία των κυμάτων που περνάνε από πάνω τους λεπτό το λεπτό, ώρα με την ώρα, καθώς και τα μηνύματα που μεταφέρουν από μακρυνά μέρη. Τους λένε για παράδειγμα που δημιουργήθηκαν τα κύματα, ποιά ήταν η δύναμή του ανέμου που τα δημιούργησε, με πόση ταχύτητα έπνεε και πόσο σύντομα, αν χρειαστεί, θα πρέπει να εκδώσουν ένα δελτίο αναγγελίας θυέλλης.

Τα περισότερα κύματα που χτυπάνε ανταριασμένα τις δυτικές ακτές της Βρετανίας γεννιούνται στον φουρτουνιασμένο Βόρειο Ατλαντικό, ανατολικά της Νέας Γής και νότια της Γροιλανδίας. Κάποια άλλα κύματα έχουν ξεκινήσει από την ακριβώς αντίθετη πλευρά του ωκεανού κι έχουν περάσει από τις Δυτικές Ινδίες και την ακτή της Φλόριντα. Μερικά από αυτά ξεκίνησαν το ταξίδι τους στο νοτιότερο σημείο του κόσμου και ακολούθησαν μια μεγάλη κυκλική πορεία από το Ακρωτήριο Χόρν μέχρι τη Βρετανία, διανύοντας μια απόσταση μεγαλύτερη από 8 χιλιάδες χιλιόμετρα. Στην ακτή της Καλιφόρνιας οι καταγραφείς κυμάτων καταγράφουν κύματα που ταξιδεύουν ανάλογες αποστάσεις. Μερικά από τα κύματα που σκάνε στις παραλίες της Καλιφόρνιας το καλοκαίρι γεννήθηκαν στη ζώνη των δυτικών ανέμων στο Νότιο Ημισφαίριο.

Οι καταγραφείς αυτοί χρησιμοποιούνται από το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά εδώ και εκατομμύρια χρόνια τα κύματα που προηγούνται των καταιγίδων κουβαλάνε πληροφορίες για τις καταιγίδες που έρχονται. Ομως μόνο σχετικά πρόσφατα έχουμε καταφέρει να αποκρυπτογραφήσουμε τις πληροφορίες αυτές και όχι εντελώς.

Από τη στιγμή που γεννήθηκε η Γη οι κινούμενες μάζες αέρος τις οποίες αποκαλούμε ανέμους πνέουν στην επιφάνειά της με διάφορες κατευθύνσεις. Τα κύματα παράγονται από την επίδραση των ανέμων πάνω στις υδάτινες μάζες των θαλασσών. Υπάρχουν εξαιρέσεις όπως τα παλιροικά κύματα που προκαλούνται από υποθαλάσσιους σεισμούς ,σαν το τσουνάμι που χτύπησε πριν λίγο καιρό την Νοτιοανατολική Ασία και κόστισε τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων. Ομως αυτά που γνωρίζουμε σαν κύματα είναι δημιουργήματα του ανέμου.

Τα κύματα στην ανοιχτή θάλασσα δημιουργούν ένα χαοτικό σχέδιο :ατέλειωτες υδάτινες κορυφές που προσπερνάνε, περικλείουν και ενσωματώνονται με άλλες κορυφές και δημιουργούν σύνολα κυμάτων το καθένα με διαφορετικούς τόπους και τρόπους γέννησης, διαφορετικές ταχύτητες και κατευθύνσεις. Μερικά από αυτά είναι γραφτό να ταξιδέψουν χιλιάδες χιλιόμετρα, άλλα να διασχίσουν μισό ωκεανό και άλλα έναν μικρό κόλπο πριν ξεψυχήσουν με τον χαρακτηριστικό τους βουητό σε μια ακτή ή μια παραλία.


[συνεχίζεται]

τι ασφαλής και καθαρή ενέργεια

Alexander Cockburn
Earthquakes, Waves and Nuke-Speak

The explosion at a Japanese nuclear plant in the early hours of Saturday looks, on the footage, huge and calamitous. An “expert”, interviewed on the BBC, tactfully described it as “energetic”. Here are excerpts from the Associated Press story from Japan, on the wires at about 2. am Saturday, PST. Rarely has my father Claud’s admonition “never to believe anything till it’s officially denied been given such powerful buttress. Comforting phrases and words in italic.

‘WAKI, Japan (AP) -- An explosion at a nuclear power station Saturday destroyed a building housing the reactor amid fears that it was close to a disastrous meltdown... A nuclear expert said a meltdown may not pose widespread danger….

‘"We are now trying to analyze what is behind the explosion," said government spokesman Yukio Edano, stressing that people should quickly evacuate a six-mile (10-kilometer) radius. "We ask everyone to take action to secure safety."

‘…A "meltdown" is not a technical term. Rather, it is an informal way of referring to a very serious collapse of a power plant's systems and its ability to manage temperatures. It is not immediately clear if a meltdown would cause serious radiation risk, and if it did how far the risk would extend.

‘Yaroslov Shtrombakh, a Russian nuclear expert, said a Chernobyl-style meltdown was unlikely.

‘"It's not a fast reaction like at Chernobyl," he said. "I think that everything will be contained within the grounds, and there will be no big catastrophe."

‘The reactor in trouble has already leaked some radiation: Operators have detected eight times the normal radiation levels outside the facility and 1,000 times normal inside Unit 1's control room.

‘Ryohei Shiomi, a nuclear official, said that each hour the plant was releasing the amount of radiation a person normal absorbs in a year.

‘He has said that even if there were a meltdown, it wouldn't affect people outside a six-mile (10-kilometer) radius - Most of the 51,000 residents living within the danger area had been evacuated, he said.’

[...]

BRAZIL FOR EVER

ναι

Εκ μέρους της Πρωτοβουλίας «Αλληλεγγύη», ο κ. Πέτρος Γιώτης, δήλωσε ότι «η απόφαση της κυβέρνησης ικανοποιεί το μεγαλύτερο μέρος των αιτημάτων των 300 μεταναστών απεργών πείνας και αποδεικνύει ότι χαμένος αγώνας είναι αυτός, που δεν δίνεται. Αποδεικνύει ακόμα ότι η κυβέρνηση του Μνημονίου δεν είναι ανίκητη και ότι ο αγώνας των 300 ανοίγει ένα νέο δρόμο ελπίδας. Γι' αυτή τη νίκη πρέπει να είναι περήφανη και η ελληνική εργατική τάξη».

i like

ΑΚΟΥ ΚΑΛΑ

για την άνοιξη που μπήκε χωρίς να την πάρουμε είδηση

...

η επιστροφή του καλλιτέχνη

δια χειρός κ. καλτσόβρακου

πάρε με στο τηλέφωνο

February 22, 2011, 4:21 pm

Cellphone Use Tied to Changes in Brain Activity

By TARA PARKER-POPE

Researchers from the National Institutes of Health have found that less than an hour of cellphone use can speed up brain activity in the area closest to the phone antenna, raising new questions about the health effects of low levels of radiation emitted from cellphones.

The researchers, led by Dr. Nora D. Volkow, director of the National Institute on Drug Abuse, urged caution in interpreting the findings because it is not known whether the changes, which were seen in brain scans, have any meaningful effect on a person’s overall health.

But the study, published Wednesday in The Journal of the American Medical Association, is among the first and largest to document that the weak radio-frequency signals from cellphones have the potential to alter brain activity.

---

---

“The study is important because it documents that the human brain is sensitive to the electromagnetic radiation that is emitted by cellphones,” Dr. Volkow said. “It also highlights the importance of doing studies to address the question of whether there are — or are not — long-lasting consequences of repeated stimulation, of getting exposed over five, 10 or 15 years.”

Although preliminary, the findings are certain to reignite a debate about the safety of cellphones. A few observational studies have suggested a link between heavy cellphone use and rare brain tumors, but the bulk of the available scientific evidence shows no added risk. Major medical groups have said that cellphones are safe, but some top doctors, including the former director of the University of Pittsburgh Cancer Center and prominent neurosurgeons, have urged the use of headsets as a precaution.

Dr. Volkow said that the latest research is preliminary and does not address questions about cancer or other heath issues, but it does raise new questions about potential areas of research to better understand the health implications of increased brain activity resulting from cellphone use.

“Unfortunately this particular study does not enlighten us in terms of whether this is detrimental or if it could even be beneficial,” Dr. Volkow said. “It just tells us that even though these are weak signals, the human brain is activated by them.”

Most major medical groups, including the American Cancer Society, the National Cancer Institute and the Food and Drug Administration, have said the existing data on cellphones and health has been reassuring, particularly a major European study released last year by the World Health Organization that found no increased risk of rare brain tumors among cellphone users.

When asked to comment on the latest study, the leading industry trade group, CTIA – The Wireless Association, released a statement emphasizing recent studies that have shown no elevated cancer risk associated with cellphone use.

“The peer-reviewed scientific evidence has overwhelmingly indicated that wireless devices, within the limits established by the F.C.C., do not pose a public health risk or cause any adverse health effects,” said John Walls, vice president of public affairs for the trade group, adding that leading global health groups “all have concurred that wireless devices are not a public health risk.”

But the new research differed from the large observational studies that have been conducted to study cellphone use. In Dr. Volkow’s study, the researchers used brain scans to directly measure how the electromagnetic radiation emitted from cellphones affected brain activity..

The randomized study, conducted in 2009, asked 47 participants to undergo positron emission tomography — or PET — scans, which measure brain glucose metabolism, a marker of brain activity. Each study subject was fitted with a cellphone on each ear and then underwent two 50-minute scans.

During one scan, the cellphones were turned off, but during the other scan, the phone on the right ear was activated to receive a call from a recorded message, although the sound was turned off to avoid auditory stimulation.

Whether the phone was on or off did not affect the overall metabolism of the brain, but the scans did show a 7 percent increase in activity in the part of the brain closest to the antenna when the right phone was turned on. The finding was highly statistically significant, the researchers said. They said the activity was unlikely to be associated with heat from the phone because it occurred near the antenna rather than where the phone touched the head.

In the past, any concerns about the health effects of cellphones have been largely dismissed because the radiofrequency waves emitted from the devices are believed to be benign. Cellphones emit nonionizing radiation, waves of energy that are too weak to break chemical bonds or to set off the DNA damage known to cause cancers. Scientists have said repeatedly that there is no known biological mechanism to explain how nonionizing radiation might lead to cancer or other health problems.

But the new study opens up an entirely new potential area of research. Although an increase in brain glucose metabolism happens during normal brain function, the question is whether repeated artificial stimulation as a result of exposure to electromagnetic radiation might have a detrimental effect.

Although speculative, one theory about how an artificial increase in brain glucose metabolism could be harmful is that it could potentially lead to the creation of molecules called free radicals, which in excess can damage healthy cells. Or it may be that repeated stimulation by electromagnetic radiation could set off an inflammatory response, which studies suggest is associated with a number of heath problems, including cancer.

Among cancer researchers and others interested in the health effects of cellphones, the study, listed in the medical journal under the heading “Preliminary Communications,” was met with enthusiasm because of the credibility of the researchers behind it and the careful methods used.

“It’s a high-quality team, well regarded, and if nothing else they’re showing that radiation is doing something in the brain,” said Louis Slesin, editor of Microwave News, a newsletter on the health effects of electromagnetic radiation. “The dogma in the cellphone community says that it doesn’t do anything. What she’s shown is that it does do something, and the next thing to find out is what it’s doing and whether it’s causing harm.”

Dr. Ronald B. Herberman, former director of the Pittsburgh Cancer Institute and now chief medical officer for the Intrexon Corporation, a biotechnology company in Germantown, Md., said, “I think it’s a very well-designed study, and they have clearly shown that there is biologic activity being induced in the nerve cells in the region where the antenna is the closest.” Dr. Herberman said skeptics about the risks of cellphones have focused on the fact that the type of radiation they emit is too weak to break chemical bonds and cannot plausibly be implicated in cancer. However, the new research suggests a potentially different pathway for cancer and other health problems to develop.

“I think it’s an important new direction to go in for biologists to start delving deeper into sorting out what might be going on,” Dr. Herberman said.

In an editorial accompanying the Journal article, Henry C. Lai, a University of Washington professor of bioengineering who has long raised concerns about cellphone safety, said he hoped the data would broaden the focus of cellphone research and health.

“The bottom line is that it adds to the concern that cellphone use could be a health hazard,” said Dr. Lai. “Everybody is worried about brain cancer, and the jury is still out on that question. There are actually quite a lot of studies showing cellphone radiation associated with other events, like sleep disturbances. But people have not been paying a lot of attention to these other types of studies.”

Dr. Volkow said future research may even show that the electromagnetic waves emitted from cellphones could be used to stimulate the brain for therapeutic reasons. She said the research should not set off alarms about cellphone use because simple precautions like using a headset or earpiece can alleviate any concern.

“It does not in any way preclude or decrease my cellphone utilization,” she said.

R.I.P Liz

it is never too late

to become what you might have been ...

...

σώπα

Χέλμουτ Σμιτ
«Πίσω από τη διάσωση της Ελλάδας βρίσκονται τα συμφέροντα των τραπεζών»

...

hey hon ;)

τον τελευταίο καιρό δεν είμαι καθόλου καλά

για προσωπικούς λόγους που δεν μπορώ να εξηγήσω εδώ ...

σε γενικές γραμμές με έχει πιάσει μια απογοήτευση άνευ προηγουμένου για όλους και όλα

...

a kiss is just a kiss

δήθεν αντιδράσεις κατόπιν υπογραφής

Σιγή ιχθύος από την τρόικα για την αντίδραση της κυβέρνησης

Στελέχη της τρόικας παραδέχονται ότι πρόκειται για μια κρίσιμη καμπή στην μέχρι σήμερα πορεία του προγράμματος και μεταδίδουν ότι δεν ανέμεναν τέτοια αντίδραση από τη στιγμή που το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων ύψους 50 δισεκατομμυρίων ευρώ συμφωνήθηκε με την κυβέρνηση και ενσωματώθηκε στο κείμενο του επικαιροποιημένου μνημονίου, που θα δοθεί στη δημοσιότητα εντός των επόμενων ημερών χωρίς να υπάρξει οποιαδήποτε διαφωνία κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης.

Εκτιμούν, τέλος, ότι η κυβέρνηση δεν είχε εκπονήσει σχέδιο αντιμετώπισης των πολιτικών αντιδράσεων που θα πυροδοτούσε η ανακοίνωση ενός τόσο μεγάλου προγράμματος και γι’ αυτό επιχείρησε αργά τη νύχτα να διασκεδάσει τις εντυπώσεις με μια ανακοίνωση η οποία ωστόσο δεν αμφισβητεί στο ελάχιστο ότι συμφώνησε πλήρως στο πρόγραμμα αυτό προτού οι εκπρόσωποι της τρόικας προβούν σε οποιαδήποτε ανακοίνωση.

ab fab

...

ΘΕΑ

...

υπέροχο

On December 30, 2010, amateur astrophotographer Chris Kotsiopoulos set out to capture an entire day in a single photograph. After several days of preparation and nearly 30 hours alone in a stationary position, Kotsiopoulos produced this incredible image:

The 'day part' is composed of a dozen of shots covering the landscape from east to west and the Sun's course from sunrise to sunset. The Sun's position was recorded exactly every 15 minutes using an intervalometer, with an astrosolar filter adjusted to the camera lens. In one of the shots, when the Sun was near it's maximum altitude, I removed the filter in order to capture a more 'dramatic' shot with the Sun's glare. After the sunset, I took various shots with the camera facing west - northwest in order to achieve a more smooth transition from the 'day part' to the 'night part' of the picture. The 'night part' is also composed of a dozen of shots covering the landscape from west to east. After the 'transition' shots I mentioned above, I took a small startrail sequence, with approximately half an hour duration, and the camera facing northwest. Then at 19.13 local time, I turned the camera to north and I started taking the all-night startrail which lasted almost 11 hours. After the 11 hour startrail I turned the camera to northeast and I shot a half an hour startrail, and finally with the camera at northeast and east some 'night to day' transition shots.

Read the Kotsiopoulos' entire explanation at Greeksky.

Μου λένε ότι η ταινία είναι εκπληκτική

...

Η διπλωματία του αίματος

watch and weep

μια ανάσα δρόμος

Ιανουάριος 2011

...

watch live from cairo

http://www.presstv.ir/live/llnw/?keepThis=true&

Glenn Greenwald : Η μοναδική λογική φωνή ...

μέσα στην τρέλα που επικρατεί στις ΗΠΑ


Γκλεν Γκρίνγουολντ «Η WikiLeaks αποκαλύπτει τη διαφθορά ισχυρότατων κυβερνήσεων» - TO BHMA

www.tovima.gr

διάβασε

Manipulation

By Issandr El Amrani January 30, 2011 at 10:51 AM Share

Something very fishy is taking place — the Egyptian people are being manipulated and terrified by the withdrawal of the police yesterday, reports (some of them perhaps untrue) of widespread looting, and yesterday's (during the day) relatively low military presence in the city. I can only speak about central Cairo, I suspect the situation is much worse in the Suez Canal cities, Alexandria and the Delta, and perhaps most of all the Sinai. I spoke to my former bawaab (doorman) who is near Aswan, where is he the police is still out and there is no military, although the local NDP office was ransacked and set on fire. So the situation is different from place to place, and there is very little national-level visibility.

There is a discourse of army vs. police that is emerging. I don't fully buy it — the police was pulled out to create this situation of chaos, and it's very probable that agent provocateurs are operating among the looters, although of course there is also real criminal gangs and neighborhoods toughs operating too.

For me, Omar Suleiman being appointed VP means that he's in charge. This means the old regime is trying to salvage the situation. Chafiq's appointment as PM also confirms a military in charge. These people are part of the way Egypt was run for decades and are responsible for the current situation. I suspect more and more people, especially among the activists, are realizing this.

I hope to have more steady internet access later. For now, the questions are:

- Why was the NPD building fire not put out even though it risks spreading to the Egyptian Museum?

- Why is Egyptian state TV terrifying people with constant pictures of criminal gangs?

- Why was there such a small military deployment during the day yesterday?

- Why were all police forces pulled out, and who made that decision?

- What is the chain of command today in the military? Is Armed Forces Chief of Staff Sami Enan still in position?

- If the reports about prison breakouts are true, how come these facilities have not been secured?

- Why are we getting reports of intelligence offices burning documents, CDs and tapes?

The situation is obviously very confusing at the moment. All I can say is that I have a hard time believing that Mubarak is still in charge, and that the hard core of the regime is using extreme means to salvage its position.

watch

...

ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΟ

REPEAT AFTER ME

ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΟ

ΟΚ?

άλλοι λαοί, άλλα ήθη, άλλοι θεοί

A priest carries Nepalese living goddess Kumari Mateena Shakya towards Taleju temple on the occassion of the Changu Narayan festival in Kathmandu on January 19, 2011. Kumari, who appears in public only thirteen times in a year on special occasions, is worshipped by both the Hindus and Buddhists as a living goddess and it is also believed that she is the protector from evil and the bestower of good luck and prosperity. By Prakash Mathema/AFP/Getty Images.

από ψηλά

Ιανουάριος 2011

...

ποιος πυροβολεί το πόδι του?

Michael Hudson
Jeffrey Sommers
The Death of "Social Europe"

"Be like Latvia,” bankers and the financial press are asking governments from Greece to Ireland and now Spain as well. “Why can’t you be like Latvia and sacrifice your economy to pay the debts that you ran up during the financial bubble?” The answer is, they can’t – without an economic, demographic and political collapse that will only make matters worse.

...

So do Greece and Ireland, and now perhaps Spain and Portugal as well, understand just what they are being asked to emulate? The EU policy seems to be for wage earners and pension savers to bail out banks for their legacy of bad mortgages and other loans that cannot be paid – except by plunging their economies into poverty. How much “Latvian medicine” can these countries take? If their economies shrink and employment plunges, where will their labor emigrate?

Without public investment, how can they become competitive? The traditional path is for mixed economies to provide public infrastructure at cost or at subsidized prices. But if governments “work their way out of debt” by selling off this infrastructure to buyers (on credit whose interest charges are tax-deductible) who erect rent-extracting tollbooths, these economies will fall further behind and be even less able to pay their debts. Arrears will mount up in an exponential compound interest curve.

The EU’s creditor nations and banks are seeking to resolve the crisis in way that will not cost them much money. The best hope, it is argued, given the inability of the crisis countries to depreciate their currencies, is “internal devaluation” (wage austerity) on the Latvian model. Bankers and bondholders are to be paid out of EU/IMF bailout loans.

The problem is the austerity imposed by existing debt levels. If wages (and hence, prices) decline, the debt burden (already high by historical standards) will become even heavier. This is what the United States suffered in the late 19th century, when the price level was driven down to “restore” gold to its pre-Civil War (and hence, pre-greenback) price. Presidential candidate William Jennings Bryan decried crucifying labor on a cross of gold in 1896. It was the problem that England earlier experienced after the Treaty of Ghent ended the Napoleonic Wars in 1815. Aside from the misery and human tragedies that will multiply in its wake, fiscal and wage austerity is economically self-destructive. It will create a downward demand spiral pulling the EU as a whole into recession.

The basic problem is whether it is desirable for economies to sacrifice their growth and impose depression – and lower living standards – to benefit creditors. Rarely in history has this been the case – except in a context of intensifying class warfare. So what will Latvians, Greeks, Irish, Spaniards and other Europeans do as their labor is crucified by “internal devaluation” to shift purchasing power to pay foreign creditors?

...

ανησυχεί κανείς;

Octopuses wash up on Portugal beach

Mass whale deaths in New Zealand


...

abstract

...

αυτό που με πικραίνει πιο πολύ ...

... είναι ότι αυτός ο κόσμος δεν έχει ούτε μια τρυφερή γωνιά!

.

ανησυχητικό?

Over 100 birds were found dead along a California highway this past weekend, and thousands of dead fish were reported along Chicago's lakefront prior to that. A smaller incident of around 30 dead birds was also reported in Missouri.

According to the AP, the dead birds found along Highway 101 in California "were intact and had not been shot." Thousands of gizzard shad, a member of the herring family, were found dead in Chicago's harbors, many floating in ice, The Sun-Time reports. Even more abnormal, according to wildlife experts, was the sight of Canada geese and mallards munching on the dead fish, something not ordinarily a part of their diet.

California and Illinois join countless other states that have seen mass animal deaths in the past weeks. Thousands of dead birds and fish were reported in Arkansas within 100 miles of each other, and then days later hundreds more dead birds turned up 300 miles away in Louisiana. Reports of similar incidents continued, with dead birds turning up Kentucky and millions of dead fish appearing in Maryland's Chesapeake Bay.

The incidents haven't been isolated to the U.S., as hundreds of dead birds were discovered in Italy, and dozens of birds fell from the sky in Sweden. Massive fish kills were reported in Brazil and New Zealand, while England experienced an estimated 40,000 dead crabs washing onto its beaches.

Various wildlife officials attest that the events are unrelated, and are not uncommon. Multiple explanations have been suggested as likely causes for various incidents. Experts believe the dead birds in Italy suffered from indigestion after overeating, while fireworks have been blamed for bird deaths in Arkansas, Louisiana and Sweden. Unusually cold weather has been speculated as the culprit in many of the fish and crab deaths, with some suggesting the same for the bird incidents.

As for the latest reports of birds falling from the sky in California and dead fish washing ashore in Chicago, officials are currently uncertain as to what could be responsible.

ax apostole

Ο Απ. Γκλέτσος «τα σπάει» στον ΒΗΜΑ 99,5

arizona dreaming

Climate of Hate

By PAUL KRUGMAN

When you heard the terrible news from Arizona, were you completely surprised? Or were you, at some level, expecting something like this atrocity to happen?

Put me in the latter category. I’ve had a sick feeling in the pit of my stomach ever since the final stages of the 2008campaign. I remembered the upsurge in political hatred after Bill Clinton’s election in 1992 — an upsurge that culminated in the Oklahoma City bombing. And you could see, just by watching the crowds at McCain-Palin rallies, that it was ready to happen again. The Department of Homeland Security reached the same conclusion: in April 2009 an internal report warned that right-wing extremism was on the rise, with a growing potential for violence.

Conservatives denounced that report. But there has, in fact, been a rising tide of threats and vandalism aimed at elected officials, including both Judge John Roll, who was killed Saturday, and Representative Gabrielle Giffords. One of these days, someone was bound to take it to the next level. And now someone has.

It’s true that the shooter in Arizona appears to have been mentally troubled. But that doesn’t mean that his act can or should be treated as an isolated event, having nothing to do with the national climate.

Last spring Politico.com reported on a surge in threats against members of Congress, which were already up by 300 percent. A number of the people making those threats had a history of mental illness — but something about the current state of America has been causing far more disturbed people than before to act out their illness by threatening, or actually engaging in, political violence.

And there’s not much question what has changed. As Clarence Dupnik, the sheriff responsible for dealing with the Arizona shootings, put it, it’s “the vitriolic rhetoric that we hear day in and day out from people in the radio business and some people in the TV business.” The vast majority of those who listen to that toxic rhetoric stop short of actual violence, but some, inevitably, cross that line.

It’s important to be clear here about the nature of our sickness. It’s not a general lack of “civility,” the favorite term of pundits who want to wish away fundamental policy disagreements. Politeness may be a virtue, but there’s a big difference between bad manners and calls, explicit or implicit, for violence; insults aren’t the same as incitement.

The point is that there’s room in a democracy for people who ridicule and denounce those who disagree with them; there isn’t any place for eliminationist rhetoric, for suggestions that those on the other side of a debate must be removed from that debate by whatever means necessary.

And it’s the saturation of our political discourse — and especially our airwaves — with eliminationist rhetoric that lies behind the rising tide of violence.

Where’s that toxic rhetoric coming from? Let’s not make a false pretense of balance: it’s coming, overwhelmingly, from the right. It’s hard to imagine a Democratic member of Congress urging constituents to be “armed and dangerous” without being ostracized; but Representative Michele Bachmann, who did just that, is a rising star in the G.O.P.

And there’s a huge contrast in the media. Listen to Rachel Maddow or Keith Olbermann, and you’ll hear a lot of caustic remarks and mockery aimed at Republicans. But you won’t hear jokes about shooting government officials or beheading a journalist at The Washington Post. Listen to Glenn Beck or Bill O’Reilly, and you will.

Of course, the likes of Mr. Beck and Mr. O’Reilly are responding to popular demand. Citizens of other democracies may marvel at the American psyche, at the way efforts by mildly liberal presidents to expand health coverage are met with cries of tyranny and talk of armed resistance. Still, that’s what happens whenever a Democrat occupies the White House, and there’s a market for anyone willing to stoke that anger.

But even if hate is what many want to hear, that doesn’t excuse those who pander to that desire. They should be shunned by all decent people.

Unfortunately, that hasn’t been happening: the purveyors of hate have been treated with respect, even deference, by the G.O.P. establishment. As David Frum, the former Bush speechwriter, has put it, “Republicans originally thought that Fox worked for us and now we’re discovering we work for Fox.”

So will the Arizona massacre make our discourse less toxic? It’s really up to G.O.P. leaders. Will they accept the reality of what’s happening to America, and take a stand against eliminationist rhetoric? Or will they try to dismiss the massacre as the mere act of a deranged individual, and go on as before?

If Arizona promotes some real soul-searching, it could prove a turning point. If it doesn’t, Saturday’s atrocity will be just the beginning.

αυτές είναι συμμετοχές ...

όχι οι δικοί μας χασάπηδες και βλαχόμαγκες

.....

The cast of the eleventh season of Big Brother Brazil was announced yesterday, and it includes 26-year-old Rodrigo Carvalho as well as a few other hotties like Rodrigão. There is no word yet as to how many of the cast members this season are gay, but I suspect there is certainly more than just one. Rodrigo, btw, has posed naked for a Brazilian gay magazine over two years ago (warning: link nsfw).

watch

εύχομαι μια καλύτερη χρονιά για όλους

Αιτωλικό, Δεκέμβριος 2010

εκτός από μερικούς (πολιτικούς, τρόικες κλπ) που τους εύχομαι κακό χρόνο και μαύρο

...