Κατ αρχήν σήμερα έχει τα γενέθλιά του οπότε χρόνια του πολλά και καλά
Τον πρωτογνώρισα όταν εκείνος ήταν 20 κι εγώ 19 δηλαδή κάπου στα βάθη του προηγούμενου αιώνα
Είχε μόλις απολυθεί από φαντάρος και μέναμε μαζί σε ένα κοινόβιο στην πλατεία Κουμουνδούρου, σ’ ένα παλιό νεοκλασσικό ερείπιο, με σοβάδες που έπεφταν από τους τοίχους, σκοτεινές σοφίτες και ξύλινα, μισο σάπια πατώματα που αργά το βράδυ έτριζαν από τα βήματα του «Γιώργου».
Ετσι είχαμε βαφτίσει το φάντασμα του σπιτιού, που κυκλοφορούσε τα βράδυα στους διαδρόμους και πάγωνε το αίμα μας.
Το σπίτι το αποκαλούσαμε «Ο Πύργος».
Ο Χάρης ήταν [και είναι] όμορφος. Είχε από τότε γκρίζα μαλλιά κι είχε μονίμως ένα πολύ σοβαρό και σχεδόν βασανισμένο ύφος, λες κι η ομορφιά του ήταν κάτι που του προκαλούσε πόνο.
Ο Χάρης ήταν ο πρώτος ίσως από τους φίλους μου που με μύησε στα μυστικά της ενασχόλησης με την τέχνη.
Φωτογραφίζαμε ο ένας τον άλλον με ασπρόμαυρα [πάντα] φιλμ [πιο φτηνά και πιο «καλλιτεχνικά»] κι ύστερα τυπώναμε τις φωτογραφίες σε πρωτόγονα εμφανιστήρια που μόνο ένας Θεός ξέρει πως είχαμε καταφέρει να έχουμε στη διάθεσή μας με την αφραγκία που μας έδερνε
Ηταν τρομερό fashion victim, αλλά μόνο με την έννοια της ανατροπής της μόδας. Δηλαδή το να είναι ντυμένος σαν τους άλλους ήταν για τον Χάρη τρομερό έγκλημα. Αυτός μου έμαθε τις Αμερικάνικες αγορές όπου με ελάχιστα χρήματα μπορούσαμε να αγοράσουμε συγκλονιστικά κουρέλια και μεταχειρισμένα 501 [εκείνη την εποχή ελάχιστοι φόραγαν 501] που τότε τα λέγανε «σωλήνες».
Ηταν επίσης [ακόμα είναι] και τρομερό music victim που περνούσε ατέλειωτες ώρες σε προχωρημένα δισκάδικα [όσα ελάχιστα υπήρχαν εκείνη την εποχή] ψάχνοντας για δίσκους που μόνο εκείνος θα είχε στη δισκοθήκη του
[το τι προχωρημένη electronica έχω ακούσει εξ αιτίας του Χάρη ούτε μπορεί να διανοηθεί κανείς]
Ενα από τα πρώτα καλοκαίρια που κάναμε παρέα τον κάλεσα στο Αιτωλικό.
Εκείνος, άνεργος και με μπόλικο χρόνο στη διάθεσή του δέχτηκε αμέσως. Ετσι μια μέρα πήραμε το λεωφορείο και κατεβήκαμε στο χωριό.
Το πρώτο βράδυ που φτάσαμε αποφασίσαμε να κρατήσουμε χαμηλούς τους τόνους και γι αυτό φορέσαμε τα στρατιωτικά μας . Ηταν μια φάση που περνάγαμε με στρατιωτικές αναφορές. Δεν ξέρω πως την είχαμε δει, αλλά είχαμε αποφασίσει πως ήταν πολύ μοντέρνο να κυκλοφορούμε σαν αμερικάνοι στρατιώτες τη δεκαετία του 50, με πολύ κοντά κουρεμένα μαλλιά, στρατιωτικά πουκάμισα με γραβάτες που βάζαμε μέσα στο δεύτερο κουμπί και doc martens μπότες
[σχεδόν skinhead look, αλλά με μια δόση γκλαμ, κυρίως από το τζελ στο μαλλί, λίγο βγαλμένο από το Από εδώ ως την Αιωνιότητα ... ναι, έχω υπάρξει φρικτό fashion victim στη ζωή μου]
Ο Χάρης αποφάσισε να φορέσει κι ένα μικρό, μικρό, μικρό διαμαντάκι – σκουλαρίκι στο αυτί, απ αυτά που φαίνονταν ελάχιστα.
Το κακό είναι πως η μόδα σκουλαρίκια για τ αγόρια έγινε αποδεκτή στο Αιτωλικό 15 χρόνια αργότερα.
...
Εκείνο το βράδυ βγήκαμε στο χωριό, «συγκλονίσαμε τα πλήθη» χορεύοντας υπό τους ήχους του ashes to ashes [το οποίο είχε μόλις κυκλοφορήσει, αλλά ο Χάρης είχε πάρει μαζί του και είχε ζητήσει από τον dj της ντίσκο να παίξει] κι επιστρέψαμε σπίτι.
Πριν προλάβουμε να μπούμε μέσα χτύπησε το τηλέφωνο. Ηταν ο πατέρας μου που με πολύ σοβαρή φωνή μου είπε πως η μητέρα μου είχε πάθει κάτι και την είχαν μεταφέρει επειγόντως στο νοσοκομείο και πως έπρεπε να επιστρέψω στην Αθήνα το συντομότερο δυνατόν ... δηλαδή με το πρώτο πρωινό λεωφορείο.
Ετσι κι έκανα.
Οταν έφτασα σπίτι βρήκα τη μητέρα μου να με περιμένει με ύφος χαροκαμένης
- Πως μπόρεσες ; μου είπε.
- Τι; τη ρώτησα. Δεν είσαι στο νοσοκομείο;
- Οχι, αλλά θα πάω, μου λέει
- Γιατί βρε μαμά της λέω. Τι έγινε;
- Τολμάς και με ρωτάς τι έγινε; μου λέει καθώς σηκώνεται όρθια σαν Μπουμπουλίνα. Πως τόλμησες να κυκλοφορείς με σκουλαρίκια; Στον δρόμο; Στο Αιτωλικό; Τι σούκανα και μου δίνεις αυτά τα φαρμάκια. Πές μου τι σούκανα και θες να με σκοτώσεις. Τον πατέρα σου δεν τον σκέφτηκες; Τους μπαρμπάδες σου και τις θείες σου που μένουν εκεί κάτω και δεν τολμάνε σήμερα να βγουν στον δρόμο να αντικρίσουν τους συγχωριανούς δεν τους λυπάσαι; Τη γιαγιά σου που σε λατρεύει, δεν την σκέφτηκες; Πως μπόρεσες, πως μπόρεσες, ρωτούσε ενώ είχε ήδη ξεσπάσει σε λυγμούς.
Κλπ κλπ ... you get the picture
[Χάρη τι μούκανες σκεφτόμουν από μέσα μου]
Οταν του είπα στο τηλέφωνο τι είχε γίνει εκείνος με κατακεραύνωσε λέγοντας :
«έτσι είναι, η μόδα θέλει θυσίες !!!»
χρόνια πολλά Χάρη ...
