H βασική αίσθηση που μου έμεινε μετά από δύο μέρες που γύρναγα σαν την άδικη κατάρα στις αχανείς αθλητικές εγκαταστάσεις του πρώην αεροδρομίου για να παρακολουθήσω κάποιες από τις εργασίες του 4ου Κοινωνικού Forum που διοργανώνεται στην Αθήνα αυτές της ημέρες, είναι αυτή του χάους.
Λίθοι, πλίνθοι, κέραμοι ...
890 - 1000 οργανώσεις από διάφορα σημεία του κόσμου.
Κονκάρδες και t shirt με επαναστατικά συνθήματα. Τόσο πολλά και σε τέτοια αφθονία που έχεις την εντύπωση πως η επανάσταση θα γίνει, αν γίνει, όταν κάποιος φορέσει τη λάθος κονκάρδα πάνω στο λάθος t shirt.
H ομπρέλα του forum είναι πολύ μεγάλη με αποτέλεσμα να βομβαρδίζεσαι από χιλιάδες μηνύματα, χωρίς κοινό παρονομαστή.
Παλαιστίνιοι και βιολογικά παξιμάδια. Η αυτοδιάθεση της Δυτικής Σαχάρας. Σημαίες και πανώ σε εκατοντάδες χρώματα και γλώσσες. Γονείς με μωρά παιδιά. Τούρκοι, Γάλλοι, Ιταλοί. Η επίθεση στο Ιράν. ΟΧΙ, στον πόλεμο του Ιράκ. Βετεράνοι του Ιράκ εναντίον του πολέμου. Απολυμένοι υπάλληλοι της ΟΤΟΕ με plasma tv όπου παίζει βίντεο με τα αιτήματά τους. Γυναίκες μετανάστριες. Εκθέσεις τέχνης. Βάσκοι αυτονομιστές. Ενιαία Οργάνωση Αφρικανών Γυναικών. Ομοσμπονδία Αλβανικών Συλλόγων στην Αθήνα. Συναυλία αλληλεγγύης. Οικοκρήτη. Πάρε την πόλη στα χέρια σου. Πρωτοβουλία Γένοβα ......
Το μήνυμα είναι τόσο αποσπασματικό που χάνει στο τέλος μεγάλο μέρος από το νόημά του.
Υπάρχει μια διάχυτη δήλωση τι ΔΕΝ θέλουμε, αλλά όχι συγκεκριμένες προτάσεις για το τι θα μπορούσε να αντικαταστήσει αυτά που δεν θέλουμε.
Πολλοί μιλάνε για ένα κίνημα, αλλά πρόκειται για κίνημα ή ένα στρογγυλό τραπέζι γύρω από το οποία θα κάτσουμε και θα κουβεντιάζουμε για πάντα, τα πάντα;
Κάθε 50 μέτρα οι προτάσεις αλληλοαναιρούνται. Ο Γάλλος συνδικαλιστής Ζοζέφ Μποβέ λέει όχι στο fair trade για τα αγροτικά προιόντα και λίγο πιο κάτω η Greenpeace δηλώνει πως το fair trade είναι απαραίτητο για την ανάπτυξη των χωρών του Τρίτου Κόσμου. Κι αυτό επεναλαμβάνεται σε πολλά θέματα συζήτησης.
Παρ' όλη την έντονη πολιτικοποίηση υπάρχει μια υποβόσκουσα απουσία πολιτικής συζήτησης. Λες και οι άνθρωποι αυτοί προσπαθούν να λύσουν πολιτικά προβλήματα, παρακάμπτοντας ταυτόχρονα την πολιτική.
Υπάρχει σίγουρα μια διάχυτη δυσαρέσκεια, αλλά θολή και χωρίς ορατά κανάλια στα οποία θα μπορούσε να διοχετευτεί και να συσπειρώσει μεγάλες κοινωνικές ομάδες.
Η αυριανή πορεία θα έχει τουλάχιστον ένα κεντρικό σύνθημα : Οχι στον πόλεμο στο Ιράκ και στην επικείμενη επίθεση στο Ιράκ.
Μήπως τελικά το μόνο κοινό σημείο είναι η αντίθεση στον πόλεμο κι αν ναι μπορεί αυτό να ενώσει τον κόσμο σε ένα κίνημα?