Η Θεσσαλονίκη κινδυνεύει απο περιβαλοντολογική καταστροφή και κάποια παιδιά το παλεύουν.
κλικ για περισσότερα
Πέμπτη, Μαρτίου 30, 2006
ζουν μέσα σε μια φούσκα
όπου η οποιαδήποτε ομοιότητα με την γύρω πραγματικότητα είναι απλά συμπτωματική
μέσα στο περιβάλλον γενικής εξαθλίωσης εκείνοι τρώνε αχινόσουπες κι ύστερα αντί να κάνουν εμετό από αηδία ξερνάνε βαρύγδουπα ediotorials
καταφέρονται εναντίον της ανωνυμογραφίας με ψευδώνυμα άρθρα
σερβίρουν ξαναζεσταμένους χυλούς και το ονομάζουν πρωτοπορεία
βγάζουν ωραία χριστουγιεννιάτικα εξώφυλλα μέσα στη ντάλα άνοιξη
γράφουν για την παρακμή των Εξαρχείων αγανακτόντας για τον βανδαλισμό αυτοκινήτων από τα κακά παιδιά του αθηναικού γκέτο
πάνε στου Ψυρρή (απαράαδεκτο) και ψάχνουν για μπαράκια με στυλ (αδιανόητο)
το παίζουν προχωρημένοι ενώ είναι απλά βαρυστομαχιασμένοι ( ε τσιπούρα και αχινόσουπα είναι λίγο σαν σούσι με φασολάδα)
μιλάνε για τέχνη κι αφήνουν τον τομέα αυτό σε κάτι άσχετα κορίτσια με ανίερες επαφές στο υπουργείο βαρβαρότητας
"ζουν" σε μια φούσκα
όπου η μόνο πραγματικότητα εξαντλείται σε μεζεδοπωλεία, design χασαποταβέρνες και φτηνούς εντυπωσιασμούς
όπου γράφουν για τον Sid και κάνουν παρέα με την άντζελα
όπου το δήθεν γίνεται στυλ και το στυλ πάει περίπατο
bliax
μέσα στο περιβάλλον γενικής εξαθλίωσης εκείνοι τρώνε αχινόσουπες κι ύστερα αντί να κάνουν εμετό από αηδία ξερνάνε βαρύγδουπα ediotorials
καταφέρονται εναντίον της ανωνυμογραφίας με ψευδώνυμα άρθρα
σερβίρουν ξαναζεσταμένους χυλούς και το ονομάζουν πρωτοπορεία
βγάζουν ωραία χριστουγιεννιάτικα εξώφυλλα μέσα στη ντάλα άνοιξη
γράφουν για την παρακμή των Εξαρχείων αγανακτόντας για τον βανδαλισμό αυτοκινήτων από τα κακά παιδιά του αθηναικού γκέτο
πάνε στου Ψυρρή (απαράαδεκτο) και ψάχνουν για μπαράκια με στυλ (αδιανόητο)
το παίζουν προχωρημένοι ενώ είναι απλά βαρυστομαχιασμένοι ( ε τσιπούρα και αχινόσουπα είναι λίγο σαν σούσι με φασολάδα)
μιλάνε για τέχνη κι αφήνουν τον τομέα αυτό σε κάτι άσχετα κορίτσια με ανίερες επαφές στο υπουργείο βαρβαρότητας
"ζουν" σε μια φούσκα
όπου η μόνο πραγματικότητα εξαντλείται σε μεζεδοπωλεία, design χασαποταβέρνες και φτηνούς εντυπωσιασμούς
όπου γράφουν για τον Sid και κάνουν παρέα με την άντζελα
όπου το δήθεν γίνεται στυλ και το στυλ πάει περίπατο
bliax
η δύναμη των ιστολογίων
Blogging Becomes Major Media Force, Expert Says
από την ηλεκτρονική εφημερίδα του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών
εντάξει, εδώ απέχουμε ακόμα από το να γίνουν τα ιστολόγια "δύναμη" στιν χώρο της ενημέρωσης, αλλά αυτό είναι φυσικό
με τη χαμηλή διείσδυση του Ιντερνετ, το τεράστιο κόστος, τις μικρές ταχύτητες και μια πολιτεία για την οποία η έννοια εκσυγχρονισμός εξαντλείται σε προτάσεις για την αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης είναι απόλυτα φυσικό τα blogs να είναι ακόμα στο περιθώριο των εξελίξεων
κι όμως είμαι σχεδόν βέβαιος πως τα πράγματα σιγά - σιγά αλλάζουν
θα δούμε ...
από την ηλεκτρονική εφημερίδα του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών
εντάξει, εδώ απέχουμε ακόμα από το να γίνουν τα ιστολόγια "δύναμη" στιν χώρο της ενημέρωσης, αλλά αυτό είναι φυσικό
με τη χαμηλή διείσδυση του Ιντερνετ, το τεράστιο κόστος, τις μικρές ταχύτητες και μια πολιτεία για την οποία η έννοια εκσυγχρονισμός εξαντλείται σε προτάσεις για την αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης είναι απόλυτα φυσικό τα blogs να είναι ακόμα στο περιθώριο των εξελίξεων
κι όμως είμαι σχεδόν βέβαιος πως τα πράγματα σιγά - σιγά αλλάζουν
θα δούμε ...
Τετάρτη, Μαρτίου 29, 2006
πρωτογενές υλικό
αφιερωμένο εξαιρετικά στο αγαπημένο μου λολιτάκι για την νίκη που επισήμανε ο allou fun marx
τι μου θύμισε ο averel
το 1999 είχα γράψει αυτό το κείμενο
το αναδημοσιεύω σήμερα μιας και το θυμήθηκα με τη βοήθεια του averel
Γιατί δεν αντέχω τις διακοπές
Για να είμαι ειλικρινής είμαι εναντίον των διακοπών. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή θεριεύει μέσα μου μια κρίση αντιπάθειας γι' αυτή τη βάρβαρη και μικροαστική συνήθεια, γι' αυτό το εποχικό φαινόμενο, το οποίο ευθύνεται για μια από τις μεγαλύτερες οικολογικές καταστροφές που έχουν πλήξει ποτέ τον πλανήτη μας και η οποία ονομάζεται «μαζικός τουρισμός».
Κατ' αρχήν με εξοργίζει αυτή η ψευδαίσθηση φυγής που σου δίνουν οι διακοπές. Μου φαίνεται θλιβερό το γεγονός ότι έχουμε αποδεχτεί χωρίς διαμαρτυρίες αυτή την πραγματικότητα, δηλαδή να περιμένουμε ολόκληρο τον χρόνο για να σταματήσουμε να εργαζόμαστε και να αρχίσουμε για λίγο να ζούμε σαν ελεύθεροι άνθρωποι. Δεν ασπάζομαι ουδόλως την προτεσταντική αντίληψη ότι πρέπει κάποιος να δουλεύει σώνει και ντε. Δεν συμφωνώ με την ιδέα των διακοπών, γιατί δεν συμφωνώ με την ιδέα της εργασίας.
Με πλημμυρίζει απόγνωση η συνειδητοποίηση ότι δουλεύουμε σαν σκλάβοι 11 μήνες και μας πετάνε ένα κοκαλάκι ελεύθερου χρόνου για να μην ξεσηκωθούμε σαν τον Σπάρτακο. Και αντί να αρπάξουμε αυτή την ευκαιρία για να κάνουμε κάτι διαφορετικό, να ξεκουραστούμε έστω, τη σπαταλάμε γυρίζοντας από νησί σε ερημονήσι, κουβαλώντας μαζί μας βουνά από αποσκευές και προκαταλήψεις για να καταστρέψουμε ό,τι βρεθεί στον δρόμο μας και για να αφήσουμε τα σκουπίδια μας στις ωραιότερες ακτές να εκτίθενται στα στοιχεία της φύσης ως το τέλος του κόσμου. Με λίγα λόγια, έπειτα από έναν χρόνο σκληρής εργασίας που καταστρέφει τη φύση, πηγαίνουμε οι ίδιοι προσωπικά στη φύση για να σιγουρέψουμε την καταστροφή της. Σαν καραβάνια από βαρβάρους ριχνόμαστε σε κοσμικά νησιά και απόμακρες παραλίες, σε μικρά χωριά και θέρετρα επωνύμων, με την ίδια πάντα αγριότητα, αποφασισμένοι να μην αφήσουμε τίποτε όπως το βρήκαμε. Σκουπίδια, περιτυλίγματα, αποτσίγαρα, υπολείμματα τροφών, άδεια μπουκάλια νερού και αντιηλιακών, πλαστικές σακούλες και πάνες μωρών είναι μερικά μόνο από τα ενθύμια που με ελαφρά τη καρδία «ξεχνάμε» πίσω μας.
Βλέπω τους συμπολίτες μου να στριμώχνονται σε καράβια, να περιμένουν μάταια τις καθυστερημένες πτήσεις της Ολυμπιακής, να σκοτώνονται στις εθνικές με τα τρελά φορτηγά και όλα αυτά για να... κάνουν διακοπές. Με την οικοσκευή στο αυτοκίνητο, κουβαλώντας τεράστιες βαλίτσες φορτωμένες ρούχα, καλλυντικά και αντιηλιακά, λες και φεύγουν μετανάστες για τη Γερμανία, εκδράμουν σε κάθε γωνιά αυτής της άτυχης χώρας για να την ασχημύνουν κάθε καλοκαίρι λίγο περισσότερο.
Η παραφροσύνη της υπόθεσης είναι ότι δεν διακόπτουν απολύτως τίποτε. Απλώς μεταφέρουν την καθημερινότητά τους σε εξωτικό περιβάλλον. Καπνίζουν λίγο περισσότερο, διαβάζουν εφημερίδες, βλέπουν τηλεόραση, παίζουν στο Χρηματιστήριο, τηλεφωνούν στους φίλους που βρίσκονται στη διπλανή παραλία. Επάνω από αυτό το θλιβερό κοκτέιλ βάζουν ως εξωτική ομπρελίτσα τη σκέψη ότι μαζί με όλα αυτά κάνουν και βουτιές και μεθάνε από τη φρενίτιδα των διακοπών. Το γεγονός ότι με κάθε βουτιά μολύνουν με πετρελαιοκηλίδες υψηλού δείκτη προστασίας τα γαλανά νερά τους αφήνει παγερά αδιάφορους.
Οι πιο προνομιούχοι οικονομικά είναι αυτοί που κάνουν το μεγαλύτερο κακό και βασικά την περισσότερη φασαρία με τα σκάφη και τα τζετ σκι αυτή την πληγή του τελευταίου καιρού τα οποία εκτός από θορυβώδη είναι και λίαν επικίνδυνα.
Ανίκανοι να αποχωριστούν τα λάβαρα του κοινωνικού status κυκλοφορούν με τα κινητά στο χέρι, ξαπλώνουν επάνω σε πλαστικά φλούο στρώματα και πίνουν μπίρες και φραπέδες, νεοβάρβαροι και νεοσκαφάτοι, θλιβεροί αστοί χωρίς κανέναν σεβασμό για τίποτε και κανέναν γύρω τους. Με τα τζιπ τους μολύνουν με τη μυρωδιά καταλύτη ακόμη και τις πιο δυσπρόσιτες παραλίες, μόνο και μόνο για να κατέβουν από αυτά τα μηχανικά τέρατα ποζάτοι και καταϊδρωμένοι με την ψευδαίσθηση ότι οι γύρω τους ζηλεύουν, όταν το μόνο που συμβαίνει είναι ότι οι γύρω τους τους απεχθάνονται.
Βασική φιλοσοφία της συμπεριφοράς τους είναι το νεοελληνικό υπαρξιακό ερώτημα «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Το γεγονός ότι κανένας δεν θέλει να αποκτήσει αυτή την άχρηστη πληροφορία τους φαίνεται αδιανόητο. Αφού δείξουν σε όλους «ποιοι είναι αυτοί» αρχίζουν και παίζουν ρακέτες επάνω στα αβγά της καρέτα-καρέτα, πίνουν, καπνίζουν και εκτίθενται στις υπεριώδεις ακτινοβολίες για να καταλήξουν στο τέλος να τρώνε κατεψυγμένα του Ατλαντικού σε νησιώτικα ταβερνάκια.
Οι χειρότεροι από όλους είναι αυτοί που ανακαλύπτουν και αποκαλύπτουν στους υπολοίπους τις μυστικές γωνιές. Σε αυτούς οφείλεται το γεγονός ότι αυτό το καλοκαίρι υποφέρουν τα Κύθηρα. Βέβαια λίγο πριν από το τέλος του κόσμου ένα ταξίδι στα Κύθηρα σχεδόν επιβάλλεται, αλλά δεν νομίζω ότι αυτό ήταν στο σκεπτικό όσων εξέδραμαν εφέτος στο όμορφο αυτό νησί.
Μου φαίνεται αδιανόητη η ιδέα να μείνω έστω και ένα βράδυ σε ένα μεγάλο ξενοδοχείο, σε ένα από αυτά τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης για νευρωσικούς αστούς. Ακόμη πιο εξωφρενικό ακούγεται να πάω σε ένα ενοικιαζόμενο δωμάτιο, σε ένα από αυτά τα κυκλαδίτικα κελιά της αρπαχτής, όπου αλλάζουν τα σεντόνια όταν πας και τα αλλάζουν ξανά όταν φεύγεις, έστω και αν μείνεις 15 ημέρες.
Το πιο εφιαλτικό από όλα είναι να βρεθώ σε ένα από τα κοσμικά θέρετρα, σε μια από αυτές τις πύλες της υπαρξιακής κολάσεως, παρέα με τις μάζες, τους διασήμους, τους κουρασμένους και τους αλαζόνες που νομίζουν ότι η πεμπτουσία του σικ είναι να απλώνεις την επώνυμη πετσέτα σου δίπλα σε επώνυμους κομμωτές.
Αφήνω τελευταία την ψυχολογική ρύπανση του νυφοπάζαρου της παραλίας, όπου αγόρια με φουσκωμένους μυς και ημίγυμνα κορίτσια περιφέρουν τα καλογυμνασμένα κορμιά τους σε ένα ανελέητο πέρα-δώθε που θυμίζει τις παλιές εποχές, όταν η Ναύπακτος ονομαζόταν Μικρό Αλγέρι εξαιτίας του φημισμένου της σκλαβοπάζαρου.
Κυρίως δεν αντέχω την επιστροφή από τις διακοπές και το στρες και τη μελαγχολία και την κατάθλιψη που σε πιάνουν όταν επιστρέφεις στην καθημερινότητα και ανακαλύπτεις ότι τίποτε δεν έχει αλλάξει και κυρίως εσύ.
Κάθε καλοκαίρι επιβεβαιώνεται μέσα μου η πεποίθηση ότι δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από τους τουρίστες και ότι τις διακοπές είναι καλύτερες να τις θυμάσαι παρά να τις ζεις.
το αναδημοσιεύω σήμερα μιας και το θυμήθηκα με τη βοήθεια του averel
Γιατί δεν αντέχω τις διακοπές
Για να είμαι ειλικρινής είμαι εναντίον των διακοπών. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή θεριεύει μέσα μου μια κρίση αντιπάθειας γι' αυτή τη βάρβαρη και μικροαστική συνήθεια, γι' αυτό το εποχικό φαινόμενο, το οποίο ευθύνεται για μια από τις μεγαλύτερες οικολογικές καταστροφές που έχουν πλήξει ποτέ τον πλανήτη μας και η οποία ονομάζεται «μαζικός τουρισμός».
Κατ' αρχήν με εξοργίζει αυτή η ψευδαίσθηση φυγής που σου δίνουν οι διακοπές. Μου φαίνεται θλιβερό το γεγονός ότι έχουμε αποδεχτεί χωρίς διαμαρτυρίες αυτή την πραγματικότητα, δηλαδή να περιμένουμε ολόκληρο τον χρόνο για να σταματήσουμε να εργαζόμαστε και να αρχίσουμε για λίγο να ζούμε σαν ελεύθεροι άνθρωποι. Δεν ασπάζομαι ουδόλως την προτεσταντική αντίληψη ότι πρέπει κάποιος να δουλεύει σώνει και ντε. Δεν συμφωνώ με την ιδέα των διακοπών, γιατί δεν συμφωνώ με την ιδέα της εργασίας.
Με πλημμυρίζει απόγνωση η συνειδητοποίηση ότι δουλεύουμε σαν σκλάβοι 11 μήνες και μας πετάνε ένα κοκαλάκι ελεύθερου χρόνου για να μην ξεσηκωθούμε σαν τον Σπάρτακο. Και αντί να αρπάξουμε αυτή την ευκαιρία για να κάνουμε κάτι διαφορετικό, να ξεκουραστούμε έστω, τη σπαταλάμε γυρίζοντας από νησί σε ερημονήσι, κουβαλώντας μαζί μας βουνά από αποσκευές και προκαταλήψεις για να καταστρέψουμε ό,τι βρεθεί στον δρόμο μας και για να αφήσουμε τα σκουπίδια μας στις ωραιότερες ακτές να εκτίθενται στα στοιχεία της φύσης ως το τέλος του κόσμου. Με λίγα λόγια, έπειτα από έναν χρόνο σκληρής εργασίας που καταστρέφει τη φύση, πηγαίνουμε οι ίδιοι προσωπικά στη φύση για να σιγουρέψουμε την καταστροφή της. Σαν καραβάνια από βαρβάρους ριχνόμαστε σε κοσμικά νησιά και απόμακρες παραλίες, σε μικρά χωριά και θέρετρα επωνύμων, με την ίδια πάντα αγριότητα, αποφασισμένοι να μην αφήσουμε τίποτε όπως το βρήκαμε. Σκουπίδια, περιτυλίγματα, αποτσίγαρα, υπολείμματα τροφών, άδεια μπουκάλια νερού και αντιηλιακών, πλαστικές σακούλες και πάνες μωρών είναι μερικά μόνο από τα ενθύμια που με ελαφρά τη καρδία «ξεχνάμε» πίσω μας.
Βλέπω τους συμπολίτες μου να στριμώχνονται σε καράβια, να περιμένουν μάταια τις καθυστερημένες πτήσεις της Ολυμπιακής, να σκοτώνονται στις εθνικές με τα τρελά φορτηγά και όλα αυτά για να... κάνουν διακοπές. Με την οικοσκευή στο αυτοκίνητο, κουβαλώντας τεράστιες βαλίτσες φορτωμένες ρούχα, καλλυντικά και αντιηλιακά, λες και φεύγουν μετανάστες για τη Γερμανία, εκδράμουν σε κάθε γωνιά αυτής της άτυχης χώρας για να την ασχημύνουν κάθε καλοκαίρι λίγο περισσότερο.
Η παραφροσύνη της υπόθεσης είναι ότι δεν διακόπτουν απολύτως τίποτε. Απλώς μεταφέρουν την καθημερινότητά τους σε εξωτικό περιβάλλον. Καπνίζουν λίγο περισσότερο, διαβάζουν εφημερίδες, βλέπουν τηλεόραση, παίζουν στο Χρηματιστήριο, τηλεφωνούν στους φίλους που βρίσκονται στη διπλανή παραλία. Επάνω από αυτό το θλιβερό κοκτέιλ βάζουν ως εξωτική ομπρελίτσα τη σκέψη ότι μαζί με όλα αυτά κάνουν και βουτιές και μεθάνε από τη φρενίτιδα των διακοπών. Το γεγονός ότι με κάθε βουτιά μολύνουν με πετρελαιοκηλίδες υψηλού δείκτη προστασίας τα γαλανά νερά τους αφήνει παγερά αδιάφορους.
Οι πιο προνομιούχοι οικονομικά είναι αυτοί που κάνουν το μεγαλύτερο κακό και βασικά την περισσότερη φασαρία με τα σκάφη και τα τζετ σκι αυτή την πληγή του τελευταίου καιρού τα οποία εκτός από θορυβώδη είναι και λίαν επικίνδυνα.
Ανίκανοι να αποχωριστούν τα λάβαρα του κοινωνικού status κυκλοφορούν με τα κινητά στο χέρι, ξαπλώνουν επάνω σε πλαστικά φλούο στρώματα και πίνουν μπίρες και φραπέδες, νεοβάρβαροι και νεοσκαφάτοι, θλιβεροί αστοί χωρίς κανέναν σεβασμό για τίποτε και κανέναν γύρω τους. Με τα τζιπ τους μολύνουν με τη μυρωδιά καταλύτη ακόμη και τις πιο δυσπρόσιτες παραλίες, μόνο και μόνο για να κατέβουν από αυτά τα μηχανικά τέρατα ποζάτοι και καταϊδρωμένοι με την ψευδαίσθηση ότι οι γύρω τους ζηλεύουν, όταν το μόνο που συμβαίνει είναι ότι οι γύρω τους τους απεχθάνονται.
Βασική φιλοσοφία της συμπεριφοράς τους είναι το νεοελληνικό υπαρξιακό ερώτημα «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Το γεγονός ότι κανένας δεν θέλει να αποκτήσει αυτή την άχρηστη πληροφορία τους φαίνεται αδιανόητο. Αφού δείξουν σε όλους «ποιοι είναι αυτοί» αρχίζουν και παίζουν ρακέτες επάνω στα αβγά της καρέτα-καρέτα, πίνουν, καπνίζουν και εκτίθενται στις υπεριώδεις ακτινοβολίες για να καταλήξουν στο τέλος να τρώνε κατεψυγμένα του Ατλαντικού σε νησιώτικα ταβερνάκια.
Οι χειρότεροι από όλους είναι αυτοί που ανακαλύπτουν και αποκαλύπτουν στους υπολοίπους τις μυστικές γωνιές. Σε αυτούς οφείλεται το γεγονός ότι αυτό το καλοκαίρι υποφέρουν τα Κύθηρα. Βέβαια λίγο πριν από το τέλος του κόσμου ένα ταξίδι στα Κύθηρα σχεδόν επιβάλλεται, αλλά δεν νομίζω ότι αυτό ήταν στο σκεπτικό όσων εξέδραμαν εφέτος στο όμορφο αυτό νησί.
Μου φαίνεται αδιανόητη η ιδέα να μείνω έστω και ένα βράδυ σε ένα μεγάλο ξενοδοχείο, σε ένα από αυτά τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης για νευρωσικούς αστούς. Ακόμη πιο εξωφρενικό ακούγεται να πάω σε ένα ενοικιαζόμενο δωμάτιο, σε ένα από αυτά τα κυκλαδίτικα κελιά της αρπαχτής, όπου αλλάζουν τα σεντόνια όταν πας και τα αλλάζουν ξανά όταν φεύγεις, έστω και αν μείνεις 15 ημέρες.
Το πιο εφιαλτικό από όλα είναι να βρεθώ σε ένα από τα κοσμικά θέρετρα, σε μια από αυτές τις πύλες της υπαρξιακής κολάσεως, παρέα με τις μάζες, τους διασήμους, τους κουρασμένους και τους αλαζόνες που νομίζουν ότι η πεμπτουσία του σικ είναι να απλώνεις την επώνυμη πετσέτα σου δίπλα σε επώνυμους κομμωτές.
Αφήνω τελευταία την ψυχολογική ρύπανση του νυφοπάζαρου της παραλίας, όπου αγόρια με φουσκωμένους μυς και ημίγυμνα κορίτσια περιφέρουν τα καλογυμνασμένα κορμιά τους σε ένα ανελέητο πέρα-δώθε που θυμίζει τις παλιές εποχές, όταν η Ναύπακτος ονομαζόταν Μικρό Αλγέρι εξαιτίας του φημισμένου της σκλαβοπάζαρου.
Κυρίως δεν αντέχω την επιστροφή από τις διακοπές και το στρες και τη μελαγχολία και την κατάθλιψη που σε πιάνουν όταν επιστρέφεις στην καθημερινότητα και ανακαλύπτεις ότι τίποτε δεν έχει αλλάξει και κυρίως εσύ.
Κάθε καλοκαίρι επιβεβαιώνεται μέσα μου η πεποίθηση ότι δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από τους τουρίστες και ότι τις διακοπές είναι καλύτερες να τις θυμάσαι παρά να τις ζεις.
το κείμενο για τα blogs από το Esquire
(αναδημοσιεύεται με την άδεια του συντάκτη)
Το καθεστώς των blogs
Νέα Οικονομία∙
Μηχανισμοί χειραγώγησης∙
Νέα Δημοσιογραφία
Ημερολόγια από πληγωμένα σπουργιτάκια∙
Νέες Τάσεις
Νοσταλγικά Δοκίμια
Τα ελληνικά blog έχουν απ’ όλα.
Από τον Ηλία Νικολαίδη
Το 1976 ο κοινωνιολόγος Ρίτσαρντ Ντόκινς, επινόησε μια μονάδα μέτρησης των πληροφοριών που μεταφέρονται από τον έναν ανθρώπινο νου στον άλλο. Μετά επέλεξε, προβοκάροντας κάπως τις αντιδράσεις, να την ονομάσει "μιμίδιο" (όπως γονίδιο) από το ελληνικό ρήμα «μιμούμαι». Και έτσι, κάτω από την ταμπέλα αυτή κατάφεραν να στριμωχτούν ανθρώπινες σκέψεις, ιδέες, θεωρίες, πρακτικές, συνήθειες, μελωδίες, διαθέσεις.
Τρεις δεκαετίες μετά και ενώ το περιοδικό "New York" χαρακτηρίζει τα μπλογκ «New New Media» καταλήγοντας ότι έχουν ήδη αποκτήσει τη θέση τους ανάμεσα στα παραδοσιακά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (και το -διόλου ευκαταφρόνητο- κομμάτι τους από τη διαφημιστική πίττα), εμείς επιλέξαμε να ασχοληθούμε με την ελληνική μπλογκόσφαιρα, όπως αποκαλούν τα μπλογκ τους οι ντόπιοι bloggers και να αποπειραθούμε να υπολογίσουμε στα πόσα μιμίδια ανέρχεται τελικά η δύναμή της στο διαβόητα αχανές τοπίο της σύγχρονης Ελληνικής πραγματικότητας.
Ωστόσο, προτού φτάσουμε εκεί, ας αρχίσουμε από τα βασικά. Blog ονομάζουμε ένα διαδικτυακό site το οποίο ανανεώνεται τακτικά και τα περιεχόμενά του εμφανίζονται με χρονολογική σειρά. Ένα μπλογκ μπορεί να ασχολείται με κάποιο συγκεκριμένο θέμα τα (πες πολιτική, μουσική, σινεμά, φαγητό) ή απλά να λειτουργεί σαν το προσωπικό ημερολόγιο του κατόχου του, όπου αυτός γράφει οτιδήποτε συγκλονίζει τον προσωπικό του μικρόκοσμο -όλα αυτά με εξαιρετικά μικρό ή μηδαμινό κόστος. «To blog σου δίνει τη δυνατότητα να κυκλοφορήσεις μια πληροφορία γρήγορα και χωρίς περιορισμούς που εχουν να κάνουν με κόστος, κέντρα εξουσίας κοκ.», επισημαίνει ο Παναγιώτης Βρυώνης, προγραμματιστής, Chief Developer στην OgilvyOne, blogger και δημιουργός του monitor (monitor.vrypan.net), ενός δικτυακού τόπου που συγκεντρώνει σε πραγματικό χρόνο όλες τις νέες καταχωρήσεις κοντά οχτακοσίων ελληνικών μπλογκ.
Δεν είναι η πρώτη φορά που κάτι τόσο απλό και προφανές, όσο το blogging αποκτά διαστάσεις βιομηχανίας. «Τα blogs είναι μια χιονόμπαλα που όταν ξεκινήσει να κυλάει, θα παρασύρει τα πάντα», προβλέπει ο Titanas (http://www.pestaola.gr/). Και κάτι τέτοιο φαίνεται να συμβαίνει ήδη στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, όπου πέρα από τους εκατομμύρια ανώνυμους bloggers υπάρχουν καθηγητές πανεπιστημίων, celebrities, μεγαλοστελέχη επιχειρήσεων, στρατιώτες στο Ιράκ (αν και τελευταία τους απαγορεύτηκε το blogging), πολιτικοί κλπ. που καθημερινά εκθέτουν τις σκέψεις τους μέσα από προσεκτικά διατεταγμένα μηδενικά και άσσους. "H ιδέα να ξεκινήσω το blog μου ήρθε αφού είχα παρακολουθήσει διάφορα blog της Guardian", σημειώνει ο Χρήστος Μιχαηλίδης, δημοσιογράφος της Ελευθεροτυπίας και blogger (christosmichaelides.blogspot.com).
Όπως έχει δημιουργηθεί και άλλη μια κατηγορία, οι blogebrities, άνθρωποι που έγιναν γνωστοί στην κοινή γνώμη μέσα από το μπλογκ τους. Και εάν θεωρείτε ότι η φήμη και η δημοτικότητα στον ωκεανό του διαδικτύου δεν είναι εξαργυρώσιμες, κανείς θα μπορούσε εύκολα να σας αποστομώσει αναφέροντας δύο λέξεις: Peter Rojas. Ο 28χρονος αυτός πρόσφατα μεταβίβασε τα επιτυχημένα μπλογκ που διατηρούσε στην Time Warner, αφού πρώτα βέβαια η δεύτερη φιλοδώρησε τον τραπεζικό του λογαριασμό με 25 εκατομμύρια δολλάρια.
«Bοηθά και η Αγγλική γλώσσα. Κι εγώ διαβάζω Αμερικάνικα μπλογκ. Διαβάζουν οι Αμερικάνοι ελληνικά μπλογκ; Δεν υπάρχει περίπτωση!», σημειώνει ο M. Hulot, συντάκτης της LifO και blogger (mhulotsnothingdays.blogspot.com) προσπαθώντας να εξηγήσει την έσχατη έκρηξη των μπλογκ στον παράδοξο κόσμο των πενήντα πολιτειών. Σίγουρα η γλώσσα είναι ένα εμπόδιο και είναι, εκτός απρόοπτων, αξεπέραστο. Ομως δεν είναι το μοναδικό: Χαμηλή διείσδυση του ίντερνετ στα ελληνικά νοικοκυριά, ακριβό broadband και γενικότερα η γνωστή τεχνοφοβική αύρα που δροσίζει εδώ και χρόνια τον τόπο τούτο κάνουν τα πράγματα για τους επίδοξους εγχώριους Rojas ακόμα πιο δύσκολα. «Πριν λίγο καιρό μίλησα με μια μεγάλη διαφημιστική εταιρεία και μου είπαν πως ενδιαφέρονται να προωθήσουν κάποιους πελάτες μέσω του μπλογκ μου, αλλά όπως μου είπε και αυτός με τον οποίο μίλησα ‘οι πελάτες δεν ξέρουν τι είναι blog’», λέει ο Titanas.
Όσο νωρίς, ωστόσο, και εάν είναι για να μπορέσουμε να διακρίνουμε την πορεία που πρόκειται να διαγράψουν τα ελληνικά μπλογκ, η αλήθεια είναι ότι δεν βρίσκονται παρατημένα στον -κατά τη Μέση Ελληνίδα Νοικοκυρά- υπόγειο και geeky κόσμο του διαδικτύου. "Έχουν κάνει κάποια αίσθηση: Οι εφημερίδες, τα περιοδικά, τα free έντυπα ασχολούνται αρκετά με τους bloggers, ίσως περισσότερο από όσο τους αναλογεί -όχι ποιοτικά, ποσοτικά", διευκρινίζει ο Δημήτρης Γαλάνης, δημοσιογράφος και blogger (manifestogr.blogspot.com). Ίσως αυτό βέβαια να οφείλεται στο γεγονός ότι τα ελληνικά μπλογκ λειτουργούν εν μέρει και σαν ένα καφενείο -με τους τσακωμούς, τις ίντριγκες, τις φιλίες που κάτι τέτοιο συνεπάγεται.
Σε αυτή τη διάσταση συνέβαλε και το monitor. "Όταν βάζεις τους μπλόγκερς όλους κάπου μαζί -έστω και virtually- αρχίζουν και αλληλεπιδρούν", εξηγεί ο δημιουργός του, Παναγιώτης Βρυώνης. Και κάπως έτσι, ενώ εκτός των συνόρων το blogging θεωρείται η εξέλιξη της δημοσιογραφίας, στην Ελλάδα βρισκόμαστε ακόμη στο στάδιο του "μικρού Γαλατικού χωριού": Κάπως απομονωμένο και πιο ιδιαίτερο από τον μέσο όρο. Τα μπλογκ έστησαν το δικό τους μικρό ιγκλού στην ελληνική πραγματικότητα που αμυδρά θυμίζει τους μεγάλους οργανισμούς - τροχοβίλες του εξωτερικού με τα τεράστια διαφημιστικά έσοδα που έκαναν ευτυχή κάθε τρελαμένο γκουρού του μάρκετινγκ που έχει βαρεθεί να τρέχει λαχανιασμένος πίσω από τα εκάστοτε trends.
«Τα blogs είναι όμως ένα αρκετά ενδιαφέρον διαδικτιακό χωριό στο οποίο μπορείς να μάθεις, να συζητήσεις, να γελάσεις και να συγκινηθείς », αντιπαραθέτει η μπλόγκερ Κωνσταντίνα (psilikatzoy.blogspot.com). Και αυτό είναι αλήθεια. Χωρίς να υπάρχει κάποια επίσημη στατιστική, ρίχνοντας μια ματιά στο monitor βρίσκει κανείς ελάχιστα θεματικά μπλογκ. Τα περισσότερα λειτουργούν ως διαδικτυακά ημερολόγια και η θεματολογία τους κινείται από τη φιλοσοφία του "έφαγα εχθές κάτι χουρμάδες και με πείραξαν" μέχρι βαθυστόχαστες γεωπολιτικές αναλύσεις -χωρίς αυτό να έχει σχέση με την ποιότητά τους.
Και, όπως σε κάθε χωριό, από αυτό που έχει για δήμαρχο το Χάρη Ρώμα μέχρι αυτά των πάντα παραπονεμένων Αβοριγίνων στη μακρινή Αυστραλία, παρατηρείται εσωστρέφεια. Ρίχνοντας μια ματιά στα σχόλια κάτω από τις περισσότερες καταχωρίσεις ελληνικών μπλογκ, βλέπει κανείς άλλους έλληνες μπλόγκερ να σχολιάζουν αυτά που γράφει ο ιδιοκτήτης του μπλογκ.
Συγκεκριμένα αξιόπιστα στοιχεία, ωστόσο, για το ποια είναι η ακριβής απήχηση των ελληνικών μπλογκ στο περίπλοκο ψηφιδωτό της ελληνικής πραγματικότητας δεν υπάρχουν και, πιθανότατα, θα συνεχίσουν να μην υπάρχουν μέχρι κάποιος που θέλει να ασχοληθεί σοβαρά με το ακατέργαστο δυναμικό που καθημερινά ανταλλάσσει εκατομμύρια… μιμίδια δια μέσου επιφανειών ψυχρού κοβαλτίου και οπτικών ινών να έχει στη διάθεσή του τα μέσα να κάνει κάτι τέτοιο -δηλαδή να έχει πολλά λεφτά να επενδύσει. Αυτό για τα ελληνικά πράγματα, μοιάζει στην καλύτερη περίπτωση ουτοπικό.
Ωστόσο, ακόμα και με τα ήδη υπάρχοντα στοιχεία μπορούμε να υποθέσουμε αρκετά. Ο Παναγιώτης Βρυώνης εκτιμά πως "οι λίγοι blogger ή αναγνώστες ενός blog είναι πολύ πιθανό να είναι άνθρωποι που στο περιβάλλον τους -επαγγελματικό, οικογενειακό, κλπ.- επηρεάζουν τους γύρω τους". Ο Avatar, μέλος των e-Roosters, μιας ομάδας ανθρώπων που εκθέτει στο ίντερνετ τους πολιτικοκοινωνικούς της προβληματισμούς και διατηρεί ένα εξαιρετικά ενεργό θεματικό blog (http://e-roosters.blogspot.com) επιβεβαιώνει με τρόπο εξόχως αναπάντεχο τον παραπάνω συλλογισμό: "Πολιτικοί μας έχουν ζητήσει να γράψουμε κάποιο άρθρο για το 'τάδε' θέμα γιατί θέλουν να δουν τη δική μας οπτική". Αν λοιπόν, οι bloggers είναι ικανοί να μεταδώσουν μιμίδια, στη χειρότερη περίπτωση, σε υποψήφιους κυβερνήτες της χώρας, τότε σίγουρα έχουμε να κάνουμε με κάτι κάθε άλλο παρά ασήμαντο. Αν λάβουμε δε υπ’ όψη ότι σύμφωνα με τα στοιχεία του monitor, τα post που εμφανίζονται στα ελληνικά μπλογκ ανά μήνα έχουν σχεδόν τετραπλασιαστεί από τον περασμένο Μάιο, μπορεί κανείς να καταλάβει χωρίς να έχει ζορίσει και πολύ το μυαλό του πως η εξέλιξη των ελληνικών μπλογκ στο άμεσο μέλλον διαγράφεται, αν μη τι άλλο, ενδιαφέρουσα.
Μια καλή ερώτηση θα ήταν εάν παρά το γεγονός ότι τα ελληνικά μπλογκ αυξάνονται γεωμετρικά, θα υπάρξουν κάποια που θα καταφέρουν να γίνουν αρκετά μαζικά ώστε να μετατραπούν από ασχολίες ελεύθερου χρόνου ανάμεσα στο τζόγκινγκ και τη χαρτοπαιξία σε κερδοφόρες επιχειρήσεις. «Ούτε κατά διάνοια θα μπορούσα να φανταστώ ότι στην Ελλάδα ένας μπλόγκερ θα το κάνει αυτό επάγγελμα», εκτιμά ο M. Hulot. Σε κάτι τέτοιο φαίνεται να συγκλίνουν όλες οι πλευρές, τουλάχιστον με δεδομένο ότι ούτε κάποια ευρωπαϊκή προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα κερδοφόρο Blog έχει ευοδωθεί μέχρι στιγμής. «Υπάρχουν όμως και άλλοι τρόποι για να γίνει ένα blog κερδοφόρο. Πολλοι γράφουν σε περιοδικά, σε site και εκδίδουν βιβλία. Μια όμορφη γραφή δεν μένει απαρατήρητη», εκτιμά η Κωνσταντίνα.
Στα sixties, o Λουντβιγκ Έρχαρτ έγινε καγκελλάριος της Δ. Γερμανίας αφού έγραψε το βιβλίο "Ευημερία για Όλους" όπου εξηγούσε πως θα κάνει τη χώρα του πλούσια. Αν όλοι οι blogger, ήθελαν να στηρίξουν μαζικά το μέσο που χρησιμοποιούν θα έγραφαν ένα βιβλίο -ή προτιμότερα θα άνοιγαν ένα blog- με τίτλο "Μίμιδια για Όλους". Βλέπετε είναι η πρώτη φορά που ένα μέσο απολύτως αποκομμένο από κάθε είδους λογοκρισία (εσωτερική, εξωτερική, εκούσια ή ακούσια) καταφέρνει να γίνει αρκετά δημοφιλές και πολυφωνικό ώστε να καταντά σχεδόν χαώδες. Πολλοί υποστηρίζουν πως αυτή είναι η "Νέα Δημοσιογραφία" ή η "Νέα Οικονομία" άλλοι προχωρούν ακόμα παραπέρα και υποστηρίζουν πως η "δημοκρατία του Ίντερνετ" έφτασε. Καλό θα είναι, όμως, να αφήσουμε τα μεγάλα λόγια σε εκείνους που θέλουν να κερδίσουν επισκέπτες, αναγνώστες, ψήφους ή και τα τρία. Ας επιδείξουμε νηφαλιότητα (παρ' όλο που ζούμε στη χώρα του Θύμιου Καρακατσάνη) και ας σταθούμε δίπλα στο νεότευκτο μωρό που ονομάζεται "ελληνική μπλογκόσφαιρα". Είναι πολύ πιθανό στο μέλλον να μας καταπλήξει. Είναι όμως εξίσου πιθανό να καταλήξει (καταντήσει;) όπως τα ξαδερφάκια του οι εφημερίδες, τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα. Αυτό που αναμένουμε πλέον για να μετρήσουμε (σε μιμίδια, μην ξεχνιόμαστε) τη δύναμη που τελικά έχουν τα μπλογκ είναι μια «χειροπιαστή» δοκιμασία. Πολλοί υποστηρίζουν πως μια καλή ευκαιρία είναι οι επερχόμενες βουλευτικές εκλογές. Το Πασόκ ήδη έχει το δικό του blog ενώ επιφανή στελέχη της ΝΔ εμφανίζονται συχνά-πυκνά ως «γκεστ σταρ» ξοδεύοντας το bandwidth ήδη υπαρχόντων blog. «Στις επόμενες βουλευτικές εκλογές θα υπάρχει σαφής πολιτικοποίηση και χρήση των blogs ως μέσο επηρεασμού της κοινής γνώμης», εκτιμά ο Παναγιώτης Βρυώνης. Βεβαίως, μην περιμένετε να κερδίσει το ένα ή το άλλο κόμμα επειδή ο pitsirikos υποστήριξε το Πασόκ ή το pestaola.gr τη Νέα Δημοκρατία. Θα έχουμε, όμως μια σαφη καταγραφή των τάσεων. Θα ξέρουμε πού πάνε τέλος πάντων τόσα μιμίδια.
(δημοσιεύω το κείμενο χωρίς σχόλια δικά μου ... υπάρχουν σημεία στα οποία διαφωνώ, αλλά το παρόν κείμενο καθρεφτίζει μια πιο πραγματική εικόνα των blogs από αυτή που παρουσίασαν πριν από λίγο καιρό δυο bloggers ... που δεν μας είπανε ποτέ ποια ήταν τα blog τους για να μην "ανεβάσουν την επισκεψιμότητά τους")
το κείμενο συμπληρώνει μια αρκετά εκτενής λίστα με διάφορα blogs
τέλος στο κείμενο μου αποδίδεται μια δήλωση την οποία δεν θυμάμαι να έκανα
και πιστέψτε με έχω μνήμη ρόζ ελέφαντα
"Η μόνη πραγματικότητα την οποία επηρρεάζουν τα μπλογκ στην Ελλάδα είναι η ελληνική μπλογκόσφαιρα"
μου κάνει εντύπωση πως αυτή η δήλωση βρέθηκε σε ένα ως επί το πλείστον σοβαρό κείμενο
Το καθεστώς των blogs
Νέα Οικονομία∙
Μηχανισμοί χειραγώγησης∙
Νέα Δημοσιογραφία
Ημερολόγια από πληγωμένα σπουργιτάκια∙
Νέες Τάσεις
Νοσταλγικά Δοκίμια
Τα ελληνικά blog έχουν απ’ όλα.
Από τον Ηλία Νικολαίδη
Το 1976 ο κοινωνιολόγος Ρίτσαρντ Ντόκινς, επινόησε μια μονάδα μέτρησης των πληροφοριών που μεταφέρονται από τον έναν ανθρώπινο νου στον άλλο. Μετά επέλεξε, προβοκάροντας κάπως τις αντιδράσεις, να την ονομάσει "μιμίδιο" (όπως γονίδιο) από το ελληνικό ρήμα «μιμούμαι». Και έτσι, κάτω από την ταμπέλα αυτή κατάφεραν να στριμωχτούν ανθρώπινες σκέψεις, ιδέες, θεωρίες, πρακτικές, συνήθειες, μελωδίες, διαθέσεις.
Τρεις δεκαετίες μετά και ενώ το περιοδικό "New York" χαρακτηρίζει τα μπλογκ «New New Media» καταλήγοντας ότι έχουν ήδη αποκτήσει τη θέση τους ανάμεσα στα παραδοσιακά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (και το -διόλου ευκαταφρόνητο- κομμάτι τους από τη διαφημιστική πίττα), εμείς επιλέξαμε να ασχοληθούμε με την ελληνική μπλογκόσφαιρα, όπως αποκαλούν τα μπλογκ τους οι ντόπιοι bloggers και να αποπειραθούμε να υπολογίσουμε στα πόσα μιμίδια ανέρχεται τελικά η δύναμή της στο διαβόητα αχανές τοπίο της σύγχρονης Ελληνικής πραγματικότητας.
Ωστόσο, προτού φτάσουμε εκεί, ας αρχίσουμε από τα βασικά. Blog ονομάζουμε ένα διαδικτυακό site το οποίο ανανεώνεται τακτικά και τα περιεχόμενά του εμφανίζονται με χρονολογική σειρά. Ένα μπλογκ μπορεί να ασχολείται με κάποιο συγκεκριμένο θέμα τα (πες πολιτική, μουσική, σινεμά, φαγητό) ή απλά να λειτουργεί σαν το προσωπικό ημερολόγιο του κατόχου του, όπου αυτός γράφει οτιδήποτε συγκλονίζει τον προσωπικό του μικρόκοσμο -όλα αυτά με εξαιρετικά μικρό ή μηδαμινό κόστος. «To blog σου δίνει τη δυνατότητα να κυκλοφορήσεις μια πληροφορία γρήγορα και χωρίς περιορισμούς που εχουν να κάνουν με κόστος, κέντρα εξουσίας κοκ.», επισημαίνει ο Παναγιώτης Βρυώνης, προγραμματιστής, Chief Developer στην OgilvyOne, blogger και δημιουργός του monitor (monitor.vrypan.net), ενός δικτυακού τόπου που συγκεντρώνει σε πραγματικό χρόνο όλες τις νέες καταχωρήσεις κοντά οχτακοσίων ελληνικών μπλογκ.
Δεν είναι η πρώτη φορά που κάτι τόσο απλό και προφανές, όσο το blogging αποκτά διαστάσεις βιομηχανίας. «Τα blogs είναι μια χιονόμπαλα που όταν ξεκινήσει να κυλάει, θα παρασύρει τα πάντα», προβλέπει ο Titanas (http://www.pestaola.gr/). Και κάτι τέτοιο φαίνεται να συμβαίνει ήδη στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, όπου πέρα από τους εκατομμύρια ανώνυμους bloggers υπάρχουν καθηγητές πανεπιστημίων, celebrities, μεγαλοστελέχη επιχειρήσεων, στρατιώτες στο Ιράκ (αν και τελευταία τους απαγορεύτηκε το blogging), πολιτικοί κλπ. που καθημερινά εκθέτουν τις σκέψεις τους μέσα από προσεκτικά διατεταγμένα μηδενικά και άσσους. "H ιδέα να ξεκινήσω το blog μου ήρθε αφού είχα παρακολουθήσει διάφορα blog της Guardian", σημειώνει ο Χρήστος Μιχαηλίδης, δημοσιογράφος της Ελευθεροτυπίας και blogger (christosmichaelides.blogspot.com).
Όπως έχει δημιουργηθεί και άλλη μια κατηγορία, οι blogebrities, άνθρωποι που έγιναν γνωστοί στην κοινή γνώμη μέσα από το μπλογκ τους. Και εάν θεωρείτε ότι η φήμη και η δημοτικότητα στον ωκεανό του διαδικτύου δεν είναι εξαργυρώσιμες, κανείς θα μπορούσε εύκολα να σας αποστομώσει αναφέροντας δύο λέξεις: Peter Rojas. Ο 28χρονος αυτός πρόσφατα μεταβίβασε τα επιτυχημένα μπλογκ που διατηρούσε στην Time Warner, αφού πρώτα βέβαια η δεύτερη φιλοδώρησε τον τραπεζικό του λογαριασμό με 25 εκατομμύρια δολλάρια.
«Bοηθά και η Αγγλική γλώσσα. Κι εγώ διαβάζω Αμερικάνικα μπλογκ. Διαβάζουν οι Αμερικάνοι ελληνικά μπλογκ; Δεν υπάρχει περίπτωση!», σημειώνει ο M. Hulot, συντάκτης της LifO και blogger (mhulotsnothingdays.blogspot.com) προσπαθώντας να εξηγήσει την έσχατη έκρηξη των μπλογκ στον παράδοξο κόσμο των πενήντα πολιτειών. Σίγουρα η γλώσσα είναι ένα εμπόδιο και είναι, εκτός απρόοπτων, αξεπέραστο. Ομως δεν είναι το μοναδικό: Χαμηλή διείσδυση του ίντερνετ στα ελληνικά νοικοκυριά, ακριβό broadband και γενικότερα η γνωστή τεχνοφοβική αύρα που δροσίζει εδώ και χρόνια τον τόπο τούτο κάνουν τα πράγματα για τους επίδοξους εγχώριους Rojas ακόμα πιο δύσκολα. «Πριν λίγο καιρό μίλησα με μια μεγάλη διαφημιστική εταιρεία και μου είπαν πως ενδιαφέρονται να προωθήσουν κάποιους πελάτες μέσω του μπλογκ μου, αλλά όπως μου είπε και αυτός με τον οποίο μίλησα ‘οι πελάτες δεν ξέρουν τι είναι blog’», λέει ο Titanas.
Όσο νωρίς, ωστόσο, και εάν είναι για να μπορέσουμε να διακρίνουμε την πορεία που πρόκειται να διαγράψουν τα ελληνικά μπλογκ, η αλήθεια είναι ότι δεν βρίσκονται παρατημένα στον -κατά τη Μέση Ελληνίδα Νοικοκυρά- υπόγειο και geeky κόσμο του διαδικτύου. "Έχουν κάνει κάποια αίσθηση: Οι εφημερίδες, τα περιοδικά, τα free έντυπα ασχολούνται αρκετά με τους bloggers, ίσως περισσότερο από όσο τους αναλογεί -όχι ποιοτικά, ποσοτικά", διευκρινίζει ο Δημήτρης Γαλάνης, δημοσιογράφος και blogger (manifestogr.blogspot.com). Ίσως αυτό βέβαια να οφείλεται στο γεγονός ότι τα ελληνικά μπλογκ λειτουργούν εν μέρει και σαν ένα καφενείο -με τους τσακωμούς, τις ίντριγκες, τις φιλίες που κάτι τέτοιο συνεπάγεται.
Σε αυτή τη διάσταση συνέβαλε και το monitor. "Όταν βάζεις τους μπλόγκερς όλους κάπου μαζί -έστω και virtually- αρχίζουν και αλληλεπιδρούν", εξηγεί ο δημιουργός του, Παναγιώτης Βρυώνης. Και κάπως έτσι, ενώ εκτός των συνόρων το blogging θεωρείται η εξέλιξη της δημοσιογραφίας, στην Ελλάδα βρισκόμαστε ακόμη στο στάδιο του "μικρού Γαλατικού χωριού": Κάπως απομονωμένο και πιο ιδιαίτερο από τον μέσο όρο. Τα μπλογκ έστησαν το δικό τους μικρό ιγκλού στην ελληνική πραγματικότητα που αμυδρά θυμίζει τους μεγάλους οργανισμούς - τροχοβίλες του εξωτερικού με τα τεράστια διαφημιστικά έσοδα που έκαναν ευτυχή κάθε τρελαμένο γκουρού του μάρκετινγκ που έχει βαρεθεί να τρέχει λαχανιασμένος πίσω από τα εκάστοτε trends.
«Τα blogs είναι όμως ένα αρκετά ενδιαφέρον διαδικτιακό χωριό στο οποίο μπορείς να μάθεις, να συζητήσεις, να γελάσεις και να συγκινηθείς », αντιπαραθέτει η μπλόγκερ Κωνσταντίνα (psilikatzoy.blogspot.com). Και αυτό είναι αλήθεια. Χωρίς να υπάρχει κάποια επίσημη στατιστική, ρίχνοντας μια ματιά στο monitor βρίσκει κανείς ελάχιστα θεματικά μπλογκ. Τα περισσότερα λειτουργούν ως διαδικτυακά ημερολόγια και η θεματολογία τους κινείται από τη φιλοσοφία του "έφαγα εχθές κάτι χουρμάδες και με πείραξαν" μέχρι βαθυστόχαστες γεωπολιτικές αναλύσεις -χωρίς αυτό να έχει σχέση με την ποιότητά τους.
Και, όπως σε κάθε χωριό, από αυτό που έχει για δήμαρχο το Χάρη Ρώμα μέχρι αυτά των πάντα παραπονεμένων Αβοριγίνων στη μακρινή Αυστραλία, παρατηρείται εσωστρέφεια. Ρίχνοντας μια ματιά στα σχόλια κάτω από τις περισσότερες καταχωρίσεις ελληνικών μπλογκ, βλέπει κανείς άλλους έλληνες μπλόγκερ να σχολιάζουν αυτά που γράφει ο ιδιοκτήτης του μπλογκ.
Συγκεκριμένα αξιόπιστα στοιχεία, ωστόσο, για το ποια είναι η ακριβής απήχηση των ελληνικών μπλογκ στο περίπλοκο ψηφιδωτό της ελληνικής πραγματικότητας δεν υπάρχουν και, πιθανότατα, θα συνεχίσουν να μην υπάρχουν μέχρι κάποιος που θέλει να ασχοληθεί σοβαρά με το ακατέργαστο δυναμικό που καθημερινά ανταλλάσσει εκατομμύρια… μιμίδια δια μέσου επιφανειών ψυχρού κοβαλτίου και οπτικών ινών να έχει στη διάθεσή του τα μέσα να κάνει κάτι τέτοιο -δηλαδή να έχει πολλά λεφτά να επενδύσει. Αυτό για τα ελληνικά πράγματα, μοιάζει στην καλύτερη περίπτωση ουτοπικό.
Ωστόσο, ακόμα και με τα ήδη υπάρχοντα στοιχεία μπορούμε να υποθέσουμε αρκετά. Ο Παναγιώτης Βρυώνης εκτιμά πως "οι λίγοι blogger ή αναγνώστες ενός blog είναι πολύ πιθανό να είναι άνθρωποι που στο περιβάλλον τους -επαγγελματικό, οικογενειακό, κλπ.- επηρεάζουν τους γύρω τους". Ο Avatar, μέλος των e-Roosters, μιας ομάδας ανθρώπων που εκθέτει στο ίντερνετ τους πολιτικοκοινωνικούς της προβληματισμούς και διατηρεί ένα εξαιρετικά ενεργό θεματικό blog (http://e-roosters.blogspot.com) επιβεβαιώνει με τρόπο εξόχως αναπάντεχο τον παραπάνω συλλογισμό: "Πολιτικοί μας έχουν ζητήσει να γράψουμε κάποιο άρθρο για το 'τάδε' θέμα γιατί θέλουν να δουν τη δική μας οπτική". Αν λοιπόν, οι bloggers είναι ικανοί να μεταδώσουν μιμίδια, στη χειρότερη περίπτωση, σε υποψήφιους κυβερνήτες της χώρας, τότε σίγουρα έχουμε να κάνουμε με κάτι κάθε άλλο παρά ασήμαντο. Αν λάβουμε δε υπ’ όψη ότι σύμφωνα με τα στοιχεία του monitor, τα post που εμφανίζονται στα ελληνικά μπλογκ ανά μήνα έχουν σχεδόν τετραπλασιαστεί από τον περασμένο Μάιο, μπορεί κανείς να καταλάβει χωρίς να έχει ζορίσει και πολύ το μυαλό του πως η εξέλιξη των ελληνικών μπλογκ στο άμεσο μέλλον διαγράφεται, αν μη τι άλλο, ενδιαφέρουσα.
Μια καλή ερώτηση θα ήταν εάν παρά το γεγονός ότι τα ελληνικά μπλογκ αυξάνονται γεωμετρικά, θα υπάρξουν κάποια που θα καταφέρουν να γίνουν αρκετά μαζικά ώστε να μετατραπούν από ασχολίες ελεύθερου χρόνου ανάμεσα στο τζόγκινγκ και τη χαρτοπαιξία σε κερδοφόρες επιχειρήσεις. «Ούτε κατά διάνοια θα μπορούσα να φανταστώ ότι στην Ελλάδα ένας μπλόγκερ θα το κάνει αυτό επάγγελμα», εκτιμά ο M. Hulot. Σε κάτι τέτοιο φαίνεται να συγκλίνουν όλες οι πλευρές, τουλάχιστον με δεδομένο ότι ούτε κάποια ευρωπαϊκή προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα κερδοφόρο Blog έχει ευοδωθεί μέχρι στιγμής. «Υπάρχουν όμως και άλλοι τρόποι για να γίνει ένα blog κερδοφόρο. Πολλοι γράφουν σε περιοδικά, σε site και εκδίδουν βιβλία. Μια όμορφη γραφή δεν μένει απαρατήρητη», εκτιμά η Κωνσταντίνα.
Στα sixties, o Λουντβιγκ Έρχαρτ έγινε καγκελλάριος της Δ. Γερμανίας αφού έγραψε το βιβλίο "Ευημερία για Όλους" όπου εξηγούσε πως θα κάνει τη χώρα του πλούσια. Αν όλοι οι blogger, ήθελαν να στηρίξουν μαζικά το μέσο που χρησιμοποιούν θα έγραφαν ένα βιβλίο -ή προτιμότερα θα άνοιγαν ένα blog- με τίτλο "Μίμιδια για Όλους". Βλέπετε είναι η πρώτη φορά που ένα μέσο απολύτως αποκομμένο από κάθε είδους λογοκρισία (εσωτερική, εξωτερική, εκούσια ή ακούσια) καταφέρνει να γίνει αρκετά δημοφιλές και πολυφωνικό ώστε να καταντά σχεδόν χαώδες. Πολλοί υποστηρίζουν πως αυτή είναι η "Νέα Δημοσιογραφία" ή η "Νέα Οικονομία" άλλοι προχωρούν ακόμα παραπέρα και υποστηρίζουν πως η "δημοκρατία του Ίντερνετ" έφτασε. Καλό θα είναι, όμως, να αφήσουμε τα μεγάλα λόγια σε εκείνους που θέλουν να κερδίσουν επισκέπτες, αναγνώστες, ψήφους ή και τα τρία. Ας επιδείξουμε νηφαλιότητα (παρ' όλο που ζούμε στη χώρα του Θύμιου Καρακατσάνη) και ας σταθούμε δίπλα στο νεότευκτο μωρό που ονομάζεται "ελληνική μπλογκόσφαιρα". Είναι πολύ πιθανό στο μέλλον να μας καταπλήξει. Είναι όμως εξίσου πιθανό να καταλήξει (καταντήσει;) όπως τα ξαδερφάκια του οι εφημερίδες, τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα. Αυτό που αναμένουμε πλέον για να μετρήσουμε (σε μιμίδια, μην ξεχνιόμαστε) τη δύναμη που τελικά έχουν τα μπλογκ είναι μια «χειροπιαστή» δοκιμασία. Πολλοί υποστηρίζουν πως μια καλή ευκαιρία είναι οι επερχόμενες βουλευτικές εκλογές. Το Πασόκ ήδη έχει το δικό του blog ενώ επιφανή στελέχη της ΝΔ εμφανίζονται συχνά-πυκνά ως «γκεστ σταρ» ξοδεύοντας το bandwidth ήδη υπαρχόντων blog. «Στις επόμενες βουλευτικές εκλογές θα υπάρχει σαφής πολιτικοποίηση και χρήση των blogs ως μέσο επηρεασμού της κοινής γνώμης», εκτιμά ο Παναγιώτης Βρυώνης. Βεβαίως, μην περιμένετε να κερδίσει το ένα ή το άλλο κόμμα επειδή ο pitsirikos υποστήριξε το Πασόκ ή το pestaola.gr τη Νέα Δημοκρατία. Θα έχουμε, όμως μια σαφη καταγραφή των τάσεων. Θα ξέρουμε πού πάνε τέλος πάντων τόσα μιμίδια.
(δημοσιεύω το κείμενο χωρίς σχόλια δικά μου ... υπάρχουν σημεία στα οποία διαφωνώ, αλλά το παρόν κείμενο καθρεφτίζει μια πιο πραγματική εικόνα των blogs από αυτή που παρουσίασαν πριν από λίγο καιρό δυο bloggers ... που δεν μας είπανε ποτέ ποια ήταν τα blog τους για να μην "ανεβάσουν την επισκεψιμότητά τους")
το κείμενο συμπληρώνει μια αρκετά εκτενής λίστα με διάφορα blogs
τέλος στο κείμενο μου αποδίδεται μια δήλωση την οποία δεν θυμάμαι να έκανα
και πιστέψτε με έχω μνήμη ρόζ ελέφαντα
"Η μόνη πραγματικότητα την οποία επηρρεάζουν τα μπλογκ στην Ελλάδα είναι η ελληνική μπλογκόσφαιρα"
μου κάνει εντύπωση πως αυτή η δήλωση βρέθηκε σε ένα ως επί το πλείστον σοβαρό κείμενο
update : (ο συντάκτης του κειμένου διατηρεί και ο ίδιος blog αλλά και αυτός δεν θέλει να αποκαλύψει ποιο είναι )
update 2 : τις απόψεις του για το κείμενο εκφράζει και ο Ανεμος/ Ναυτίλος στο δικό του blog
Τρίτη, Μαρτίου 28, 2006
Ι LOVE EDIE ... DONT YOU?
Andy Warhol with Edie Sedgwick and Chuck Wein in New York, 1965.
Η Edie ήταν η μούσα του Αντι Γουόρχολ. Από πλούσια οικογένεια (ένας από τους παπούδες της είχε ανακαλύψει το ασανσέρ) ήταν όμορφη και κακομαθημένη. Ναρκομανής και υπέροχη πρωταγωνίστησε σε μερικές από τις ταινίες του Αντι και σε μερικά από τα πιο άγρια πάρτυ των 60ς.
Η Edie ήταν τυχερή. Πέθανε νέα, σε ηλικία μόλις 28 ετών, γι αυτό και παρέμεινε συγκλονιστική.
Αιτία θανάτου : αναρόφηση εμετού στον ύπνο της.
Η Σιένα Μίλερ θα την υποδυθεί σύντομα στη μεγάλη οθόνη.
silence ...
this is an ending
time to say good-bye
acceptance
release
the last gasp for some
the threshold of a new beginning for others
what wasn't really destined to happen anyway
must be let go as a dream
what was meant to be
will be now
it's not just about passively accepting
it's about opening up
and being receptive
to what comes our way
and following the current
and the tide of inevitability
if you've got any love, compassion and forgiveness in you
call upon it now
time to say good-bye
acceptance
release
the last gasp for some
the threshold of a new beginning for others
what wasn't really destined to happen anyway
must be let go as a dream
what was meant to be
will be now
it's not just about passively accepting
it's about opening up
and being receptive
to what comes our way
and following the current
and the tide of inevitability
if you've got any love, compassion and forgiveness in you
call upon it now
και μια φωτό
για να αναπληρώσουμε το κενό που άφησε στην ελληνική μπλογκόσφαιρα η μεταστροφή της λολίτας σε νεο-ηγερία του ιταλικού νεορεαλισμού :)))
Δευτέρα, Μαρτίου 27, 2006
έχω την φριχτή υποψία
ότι μετά την εμφάνιση της Αννας Βίσση στη Γιουροβίζιον η Ευρωπαική Ενωση θα προτείνει ακόμα μεγαλύτερη αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης
θα σκεφτούν οι άνθρωποι : αν αυτή στα 55 της χτυπιέται έτσι στις πίστες, οι υπόλοιποι μπορούν να δουλεύουν στα εργοστάσια μέχρι τα 90 τους
(ωραίο αυτό πάντως που προτείνουν : να μπαίνουμε στη δουλειά με τα τέσσερα και να μας βγάζουν τέσσερις)
θα σκεφτούν οι άνθρωποι : αν αυτή στα 55 της χτυπιέται έτσι στις πίστες, οι υπόλοιποι μπορούν να δουλεύουν στα εργοστάσια μέχρι τα 90 τους
(ωραίο αυτό πάντως που προτείνουν : να μπαίνουμε στη δουλειά με τα τέσσερα και να μας βγάζουν τέσσερις)
Παρασκευή, Μαρτίου 24, 2006
ΘΥΜΗΣΟΥ, ΣΩΜΑ ...
Σώμα θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ' εκείνες τις επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μές τα μάτια φανερά,
κ' ετρέμανε μες στην φωνή - και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στις επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες - πως γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν
πως έτρεμαν μες στην φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.
Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ (1918)
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ' εκείνες τις επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μές τα μάτια φανερά,
κ' ετρέμανε μες στην φωνή - και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στις επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες - πως γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν
πως έτρεμαν μες στην φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.
Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ (1918)
γιατί είναι οι άνθρωποι πολύ μικροί
γιατί αγαπάνε λίγο
γιατί έχουν μικρές καρδιές και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους
γιατί τα δάκρυα αντί να καθαρίζουν τις ματιές
θολώνουν τις ψυχές
για όλα αυτά παίρνω τις παρενέργειές μου και πάω να ξαπλώσω λίγο
σσσσσσσσσ ..................
γιατί έχουν μικρές καρδιές και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους
γιατί τα δάκρυα αντί να καθαρίζουν τις ματιές
θολώνουν τις ψυχές
για όλα αυτά παίρνω τις παρενέργειές μου και πάω να ξαπλώσω λίγο
σσσσσσσσσ ..................
Πέμπτη, Μαρτίου 23, 2006
οι φίλοι μου με παρασύρουν σε πολιτικές σκέψεις
Ο υπέρμαχος της μοναρχίας γάλλος πολιτικός και συγγραφέας Joseph de Maistre που διατεινόταν πως «τα δυο πιο κακόμορφα γεννήματα του ανθρώπινου πνεύματος είναι η Εγκυκλοπαίδεια του Ντιντερό και το Γαλλικό Σύνταγμα», προμάντευε πως «Οι δημοκρατικές κυβερνήσεις δεν είναι παρά περαστικά μετέωρα, που η λάμψη τους αποκλείει τη διάρκειά τους».
Οι σύγχρονες φιλελεύθερες ολιγαρχίες στις οποίες ζούμε και τις οποίες αποκαλούμε δημοκρατίες δυτικού τύπου αποδεικνύουν περίτρανα πως ο ντε Μαίστρ ήταν σωστός στις προβλέψεις του.
Ο μεγάλος αντιδιαφωτιστής προμαντεύοντας την μπλογκόσφαιρα έγραφε : πως οι bloggers είναι από τη φύση τους "κακά, αυτοκαταστροφικά ζώα, γεμάτα αλληλοσυγκρουόμενα ένστικτα, πλάσματα που δεν ξέρουν τι θέλουν, που θέλουν αυτό που δεν θέλουν, ενώ δεν θέλουν αυτό που θέλουν..."
Οι σύγχρονες φιλελεύθερες ολιγαρχίες στις οποίες ζούμε και τις οποίες αποκαλούμε δημοκρατίες δυτικού τύπου αποδεικνύουν περίτρανα πως ο ντε Μαίστρ ήταν σωστός στις προβλέψεις του.
Ο μεγάλος αντιδιαφωτιστής προμαντεύοντας την μπλογκόσφαιρα έγραφε : πως οι bloggers είναι από τη φύση τους "κακά, αυτοκαταστροφικά ζώα, γεμάτα αλληλοσυγκρουόμενα ένστικτα, πλάσματα που δεν ξέρουν τι θέλουν, που θέλουν αυτό που δεν θέλουν, ενώ δεν θέλουν αυτό που θέλουν..."
όταν η Χιροσίμα συνάντησε το Ναγκασάκι
κάποιοι μάγκες αποδεικνύονται τζάμπα μάγκες
ε καλά, δεν είναι δα και το τέλος του κόσμου !!!
ε καλά, δεν είναι δα και το τέλος του κόσμου !!!
τελικά η 82χρονη δημοσιογράφος Helen Τhomas
έκανε την ερώτηση που κανείς δεν είχε τολμήσει να κάνει στον Μπους
QUESTION: I'd like to ask you, Mr. President -- your decision to invade Iraq has caused the deaths of thousands of Americans and Iraqis, wounds of Americans and Iraqis for a lifetime. Every reason given, publicly at least, has turned out not to be true. My question is: Why did you really want to go to war? From the moment you stepped into the White House, your Cabinet officers, former Cabinet officers, intelligence people and so forth -- but what's your real reason? You have said it wasn't oil, the quest for oil. It hasn't been Israel or anything else. What was it?
QUESTION: I'd like to ask you, Mr. President -- your decision to invade Iraq has caused the deaths of thousands of Americans and Iraqis, wounds of Americans and Iraqis for a lifetime. Every reason given, publicly at least, has turned out not to be true. My question is: Why did you really want to go to war? From the moment you stepped into the White House, your Cabinet officers, former Cabinet officers, intelligence people and so forth -- but what's your real reason? You have said it wasn't oil, the quest for oil. It hasn't been Israel or anything else. What was it?
και μια τελευταία απορία
η κυρία Ειρήνη Κονιτοπούλου είναι καλά?
ζει? ανασαίνει? πληκτρολογεί? μπλογκάρει?
ζει? ανασαίνει? πληκτρολογεί? μπλογκάρει?
αφήστε με να μαντέψω
αυτή τη στιγμή κάποιοι bloggers καταναλώνουν εικόνες, ακούνε μουσικές, εργάζονται και βρίσκονται ανάμεσα σε ανθρώπους που αγαπάνε και bloggers που αγαπάνε να λοιδωρούν ...
σιγά παιδιά μη τους ξυπνάτε και πάθουν τίποτα από την πολλή αγάπη και δουλειά
σιγά παιδιά μη τους ξυπνάτε και πάθουν τίποτα από την πολλή αγάπη και δουλειά
blogger που να κρύβεται πίσω
από την ανωνυμία ενός blog το καταλαβαίνω ... τόσο του κόβει έτσι πράττει
αλλά blogger που να κρύβεται πίσω από το ονοματεπώνυμό του και να μη μας λέει ποιο είναι το blog του δεν το καταλαβαίνω
αλλά blogger που να κρύβεται πίσω από το ονοματεπώνυμό του και να μη μας λέει ποιο είναι το blog του δεν το καταλαβαίνω
και να φανταστείς
πως όταν τους την έπεφταν τα έντυπα τους υπερασπιζόμασταν
που να ξέραμε τι μας περίμενε στην επόμενη γωνία στις σελίδες ενός εντύπου
μάλλον έχει δίκιο αυτός που έλεγε πως γινόμαστε "οι υποστηρικτές του κάθε νεκροθάφτη μας"
που να ξέραμε τι μας περίμενε στην επόμενη γωνία στις σελίδες ενός εντύπου
μάλλον έχει δίκιο αυτός που έλεγε πως γινόμαστε "οι υποστηρικτές του κάθε νεκροθάφτη μας"
Τετάρτη, Μαρτίου 22, 2006
ΠΡΟΣΟΧΗ CLICK AT YOUR OWN RISK
αν θέλετε να πάθετε εγκεφαλικό μεγατόνων κάντε κλικ για να διαβάσετε αυτό το άρθρο από τη σημερινή Καθημερινή.
όταν η πραγματικότητα των εφημερίδων ξεπερνάει και την πιο νοσηρή φαντασία
DANGER : η ανάγνωση του εν λόγω δημοσιεύματος μπορεί να προκαλέσει βαρειές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις
όταν η πραγματικότητα των εφημερίδων ξεπερνάει και την πιο νοσηρή φαντασία
DANGER : η ανάγνωση του εν λόγω δημοσιεύματος μπορεί να προκαλέσει βαρειές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις
αχ αυτό το χιούμορ
τελικά η πιο παρεξηγημένη έννοια στην εποχή μας είναι το χιούμορ
σε μέρες που όλα μπορούν να εκληφθούν ως χιούμορ διαβάζεις "χιουμοριστικά" κείμενα και αντί να γελάς, αντί να σκάει λίγο το χειλάκι σου, αντί έστω ένα μικρό μειδίαμα να φωτίσει το πρόσωπό σου, βυθίζεσαι σε μια άνευ προηγουμένου κατατονία που μόνο ο χιουμορίστας και ο Μάρκος Σεφερλής μπορούν να σε βυθίσουν
στη συνέχεια κάνεις μια απόπειρα να διαβάσεις τα σοβαρά κείμενα του χιουμορίστα και γελάς μέχρι δακρύων
σε μέρες που όλα μπορούν να εκληφθούν ως χιούμορ διαβάζεις "χιουμοριστικά" κείμενα και αντί να γελάς, αντί να σκάει λίγο το χειλάκι σου, αντί έστω ένα μικρό μειδίαμα να φωτίσει το πρόσωπό σου, βυθίζεσαι σε μια άνευ προηγουμένου κατατονία που μόνο ο χιουμορίστας και ο Μάρκος Σεφερλής μπορούν να σε βυθίσουν
στη συνέχεια κάνεις μια απόπειρα να διαβάσεις τα σοβαρά κείμενα του χιουμορίστα και γελάς μέχρι δακρύων
όλες οι επικοινωνίες είναι εσωτερικές
αν είναι δυο άνθρωποι να καταλάβουν ο ένας τον άλλον
δεν χρειάζονται λόγια και τηλέφωνα και blogs και εικόνες
αντίθετα οποιαδήποτε επικοινωνία περνάει στον κόσμο της εξωτερικής έκφρασης
έχει χάσει ήδη μεγάλο μέρος και από το νόημά της και από την σημασία της
αυτά που σκεφτόμαστε μεταδίδονται πιο σίγουρα από αυτά που λέμε
αυτά που νοιώθουμε διαστρέφονται όταν γίνονται λέξεις και προτάσεις
οι ρητορίες, εξ ορισμού αμυντικοί μηχανισμοί, δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να συσκοτίζουν
το φως αυτής της μικρής αλήθειας
που είμαι σίγουρος πως καταλαβαίνεις
δεν χρειάζονται λόγια και τηλέφωνα και blogs και εικόνες
αντίθετα οποιαδήποτε επικοινωνία περνάει στον κόσμο της εξωτερικής έκφρασης
έχει χάσει ήδη μεγάλο μέρος και από το νόημά της και από την σημασία της
αυτά που σκεφτόμαστε μεταδίδονται πιο σίγουρα από αυτά που λέμε
αυτά που νοιώθουμε διαστρέφονται όταν γίνονται λέξεις και προτάσεις
οι ρητορίες, εξ ορισμού αμυντικοί μηχανισμοί, δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να συσκοτίζουν
το φως αυτής της μικρής αλήθειας
που είμαι σίγουρος πως καταλαβαίνεις
Παρασκευή, Μαρτίου 17, 2006
ακολουθόντας το παράδειγμα του Μαύρου Γάτου
blog, θεός, γαμήσι, σκάνδαλο, υποκλοπές, λωρίδα, Γάζα, George Bush, μουνάκι, Κορωνιάς, gay, sex, sex, sex, monitor, pay, Paris, Λάτση, Vodafone, google, γαμήσι, Δικαιοσύνης, σκάνδαλο, υποκλοπές, Κορωνιάς, Eurovision, Αννα Βίσση, μεγάλη, καλλιτέχνις, Νίκος Καρβέλας, Everything, shit, γαμήσι, ΤΟ ΘΕΜΑ, ΤΟ ΒΗΜΑ, ΥΠΟΚΛΟΠΕΣ, νεύρωση, ΤΙΝΑ, ΒΕΡΑ, δεξί, Μαρίζα Κωχ, μουνάκι, ΑΛΕΞΑ, unique, visitors, monitor, Κεχαγιόγλου, blogger, Madonna, Madonna, pop, ψωλή, ψωλές, αποχώρηση, χέστηκε, φοράδα, αλώνι, γαμήσι, ΘΕΟΣ, Καλαμπάκα, George W. Bush, Osama, BBC, ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΕΥΠ, ΕΥΠ, ΥΠΟΚΛΟΠΕΣ, πολιτικό, σκάνδαλο, ΣΚΑΝΔΑΛΟ, Rumsfeld, ΠΟΛΕΜΟΣ, ΙΡΑΚ, IRAQ, WMD, WMD, NY TIMES, ΠΟΛΕΜΟΣ, ΣΚΑΝΔΑΛΟ , animal, sex, gay, sex, sex, anima, Gung, sex, ΣΚΑΝΔΑΛΟ,
κουράστηκα
πάντως ελπίζω σήμερα να χτυπήσουμε 666 uniques
κουράστηκα
πάντως ελπίζω σήμερα να χτυπήσουμε 666 uniques
Πέμπτη, Μαρτίου 16, 2006
Blanche DuBois: Straight? What's 'straight'? A line can be straight, or a street. But the heart of a human being?
εκτός από έλληνες blogger
δέχονται σοβαρές απειλές και αμερικανοί δικαστές
Justices Say They Are Targets Of Death Threats From “Irrational Fringe” Spurred By GOP Criticism...
Justices Say They Are Targets Of Death Threats From “Irrational Fringe” Spurred By GOP Criticism...
αν δεν μπορούμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας
ας είμαστε τουλάχιστον με τους άλλους
(με τον φίλο αμβρόσιο στη σκέψη μου)
(με τον φίλο αμβρόσιο στη σκέψη μου)
όταν μας αντιγράφουν
πρέπει να το εκλαμβάνουμε σαν κομπλιμέντο
και αν μπορούμε να αλλάζουμε στυλ
διαβάζω σήμερα στα blogs κείμενα γεμάτα αγάπη, καλή διάθεση και ηλιόλουστα χαμόγελα
τα περισότερα από αυτά είναι γραμμένα από ανθρώπους που όχι μόνο έχουν ξεχάσει τι έγραφαν πριν λίγο καιρό, αλλά ζουν και με την αυταπάτη πως τα έχουν ξεχάσει όλοι οι άλλοι
η απώλεια βραχυπρόθεσμης μνήμης είναι η αιτία πολλών κακών στην εποχή μας
λοιπόν μου τη δίνουν όλα αυτά τα κούφια λόγια για αγάπες και για μεγάλα και για τους πλησίον
μου τη δίνουν γιατί ξέρω πως κάτω από τα λόγια αυτά κρύβονται μικρές καρδιές και πολύ μικρόψυχοι άνθρωποι
θα μου πείτε "και τι σε κόφτει εσένα"
έλα ντε ...
και αν μπορούμε να αλλάζουμε στυλ
διαβάζω σήμερα στα blogs κείμενα γεμάτα αγάπη, καλή διάθεση και ηλιόλουστα χαμόγελα
τα περισότερα από αυτά είναι γραμμένα από ανθρώπους που όχι μόνο έχουν ξεχάσει τι έγραφαν πριν λίγο καιρό, αλλά ζουν και με την αυταπάτη πως τα έχουν ξεχάσει όλοι οι άλλοι
η απώλεια βραχυπρόθεσμης μνήμης είναι η αιτία πολλών κακών στην εποχή μας
λοιπόν μου τη δίνουν όλα αυτά τα κούφια λόγια για αγάπες και για μεγάλα και για τους πλησίον
μου τη δίνουν γιατί ξέρω πως κάτω από τα λόγια αυτά κρύβονται μικρές καρδιές και πολύ μικρόψυχοι άνθρωποι
θα μου πείτε "και τι σε κόφτει εσένα"
έλα ντε ...
χθες σκεφτόμουν πως οι bloggers
μπορεί και να είναι άνθρωποι
σήμερα το ξανασκέφτηκα ... κατέληξα πως πιθανόν και να μην είναι
πιθανόν και να είναι μόνο οθόνες πάνω στις οποίες προβάλεται μια επίφαση που μοιάζει με την πραγματικότητα μόνο συμπτωματικά
οθόνες που περιέχουν μόνο λέξεις και χιλιάδες ψέμματα , ψηφιακές πληροφορίες που προσπαθούν να αποκτήσουν νόημα χωρίς να τα καταφέρνουν
πιθανόν να είναι μηχανές που υποκρίνονται ανθρώπινα συναισθήματα όπως οργή, αγάπη, συμπάθεια, θυμό
μηχανές που προσπαθούν να μιμηθούν ανθρώπινες λειτουργίες όπως αυτή της επικοινωνίας
πληκτρολόγια που ζουν με την αυταπάτη πως έχουν καρδιά
γι αυτό και το μόνο που μπορώ να κάνω όταν διαβάζω αναγγελίες έντονων μπλογκικών φαινομένων είναι να χαμογελάω με κατανόηση και ανάμικτα ηλεκτρονικά συναισθήματα
σήμερα το ξανασκέφτηκα ... κατέληξα πως πιθανόν και να μην είναι
πιθανόν και να είναι μόνο οθόνες πάνω στις οποίες προβάλεται μια επίφαση που μοιάζει με την πραγματικότητα μόνο συμπτωματικά
οθόνες που περιέχουν μόνο λέξεις και χιλιάδες ψέμματα , ψηφιακές πληροφορίες που προσπαθούν να αποκτήσουν νόημα χωρίς να τα καταφέρνουν
πιθανόν να είναι μηχανές που υποκρίνονται ανθρώπινα συναισθήματα όπως οργή, αγάπη, συμπάθεια, θυμό
μηχανές που προσπαθούν να μιμηθούν ανθρώπινες λειτουργίες όπως αυτή της επικοινωνίας
πληκτρολόγια που ζουν με την αυταπάτη πως έχουν καρδιά
γι αυτό και το μόνο που μπορώ να κάνω όταν διαβάζω αναγγελίες έντονων μπλογκικών φαινομένων είναι να χαμογελάω με κατανόηση και ανάμικτα ηλεκτρονικά συναισθήματα
Τετάρτη, Μαρτίου 15, 2006
όταν οι εφημερίδες αντιγράφουν τα blogs
Today the Guardian in the UK debuts its new site modeled on the Huffington Post, and founded on an insight about newspaper blogging: It's not enough for papers to "start blogs." Reader engagement and added value are the trick.
και μην ακούτε όσους λένε πως τα blogs δεν έχουν επίδραση στα πράγματα
και μην ακούτε όσους λένε πως τα blogs δεν έχουν επίδραση στα πράγματα
μερικά πράγματα
WTC site rebuilding talks break off
Negotiations between the developer of the World Trade Center site and New York officials broke off on Wednesday after the sides missed a deadline to resolve who would construct which buildings at Ground Zero.
είναι πιο εύκολο να τα γκρεμίσεις
από το να τα χτίσεις
Negotiations between the developer of the World Trade Center site and New York officials broke off on Wednesday after the sides missed a deadline to resolve who would construct which buildings at Ground Zero.
είναι πιο εύκολο να τα γκρεμίσεις
από το να τα χτίσεις
είναι οι άνθρωποι σαν τους γαλαξίες ?
05/03/06
απομακρύνονται ο ένας από τον άλλο με ασύλληπτες ταχύτητες?
ή είναι κι αυτό μια λογική απάτη?
λίγα για τη μητέρα μου
είναι εύκολο να γράψεις γι αυτά που αγαπάς
πιο δύσκολο όμως να γράψεις γι αυτά που λατρεύεις
τι να γράψω για τη μητέρα μου
αυτόν τον βράχο που λατρεύω
αυτόν τον βράχο που είναι 65 ετών και παραμένει ένα παιδί που συνεχίζω να το κερνάω στεναχώριες
και συνεχίζει να είναι εκεί
ακλόνητη κι ακαταπόνητη σαν ποτάμι
για μένα και τ αδέλφια μου και τα εγγόνια της
και μας δροσίζει με την ακάματη αγάπη της με την ατέλειωτη φροντίδα της με την αυστηρή τρυφερότητά της με τα γέλια της και τ αστεία της και τις συμβουλές και τα φιλιά της
χθες βράδυ ονειρεύτηκα πως τσακωνόμουν μαζί της ... "αγάπες είναι αυτό" μου είπε
τι να γράψω για τη μητέρα μου
ό,τι και να γράψω απλά μικραίνει αυτό που νοιώθω
πιο δύσκολο όμως να γράψεις γι αυτά που λατρεύεις
τι να γράψω για τη μητέρα μου
αυτόν τον βράχο που λατρεύω
αυτόν τον βράχο που είναι 65 ετών και παραμένει ένα παιδί που συνεχίζω να το κερνάω στεναχώριες
και συνεχίζει να είναι εκεί
ακλόνητη κι ακαταπόνητη σαν ποτάμι
για μένα και τ αδέλφια μου και τα εγγόνια της
και μας δροσίζει με την ακάματη αγάπη της με την ατέλειωτη φροντίδα της με την αυστηρή τρυφερότητά της με τα γέλια της και τ αστεία της και τις συμβουλές και τα φιλιά της
χθες βράδυ ονειρεύτηκα πως τσακωνόμουν μαζί της ... "αγάπες είναι αυτό" μου είπε
τι να γράψω για τη μητέρα μου
ό,τι και να γράψω απλά μικραίνει αυτό που νοιώθω
all dressed up and somewhere to go
athens, 14/03/06
.......................................................................................
Τρίτη, Μαρτίου 14, 2006
προς αγαπητό φίλο κ Κώστα
όταν θα με δικάσουν και θα με καταδικάσουν εσύ τουλάχιστον θα ξέρεις
πως ήμουν ένοχος
πως ήμουν ένοχος
ευτυχώς που πέθανε κι ο Σλόμπονταν
και θυμηθήκαμε ξανά αυτά που θα ξεχάσουμε αύριο
τη Σέρβα μάνα, τον Βόζνιο αδελφό, την Ελένη Πετρουλάκη και τον Ιλια Ιβιτς
τόσος ντόρος για τον θάνατο ενός ανθρώπου τη ζωή του οποίου είχαμε ξεχάσει
όπως έχουμε ξεχάσει και τη δικιά μας
τη Σέρβα μάνα, τον Βόζνιο αδελφό, την Ελένη Πετρουλάκη και τον Ιλια Ιβιτς
τόσος ντόρος για τον θάνατο ενός ανθρώπου τη ζωή του οποίου είχαμε ξεχάσει
όπως έχουμε ξεχάσει και τη δικιά μας
όλη τη μέρα αντιστέκομαι
όμως το βράδυ
όταν κλείνω τα μάτια
μπαίνει στα όνειρά μου
και χαμογελάει σαρκαστικά
όταν κλείνω τα μάτια
μπαίνει στα όνειρά μου
και χαμογελάει σαρκαστικά
Δευτέρα, Μαρτίου 13, 2006
φεύγα, φίλε μου, στη μοναξιά σου
aitoliko, 05/03/06
μοιάσε πάλι στο δέντρο που αγαπάς
σιωπηλό και προσεκτικά αφουγκραζόμενο κρέμεται πάνω από τη θάλασσα
εκεί που τελειώνει η μοναξιά αρχίζει η αγορά
κι εκεί που αρχίζει η αγορά αρχίζει επίσης κι ο θόρυβος των μεγάλων θεατρίνων και το βούισμα από τις φαρμακερές μύγες
are you a film snob?
Antihero. Film-crit term, borrowed from comp-lit studies, that achieved hyper-currency in the late 1960s and 1970s when the Easy Riders, Raging Bulls generation took wing, its auteurs constructing their films around morally compromised, usually runty, usually ethnic protagonists—such as Robert De Niro's Travis Bickle in Taxi Driver, Al Pacino's eponymous character in Serpico, and Dustin Hoffman's Ratso Rizzo in Midnight Cowboy. Vincent Gallo hustles and skitters like a real-life embodiment of a Scorsese antihero
αποσπάσματα από το Film Snob's Dictionary
click
αποσπάσματα από το Film Snob's Dictionary
click
αγαπημένε μου φίλε
athens, 13/03/06
δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι μου στάθηκες από την άλλη πλευρά του
Ατλαντικού όσο κανείς από ετούτη
απόψε θα πιω ένα φτηνό αψέντι για πάρτη σου
η αγαπητή Μ13
αμφισβητεί το δικαίωμα να γράφει και να δημοσιεύει κανείς τις απόψεις του επί παντός επιστητού
εγώ αμφισβητώ το δικαίωμα να διαβάζει κανείς ό,τι θέλει
όπως έγραφε και ο σοφός
"το ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να διαβάζει καταστρέφει γρήγορα όχι μόνο το γράψιμο, αλλά και τη σκέψη"
εγώ αμφισβητώ το δικαίωμα να διαβάζει κανείς ό,τι θέλει
όπως έγραφε και ο σοφός
"το ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να διαβάζει καταστρέφει γρήγορα όχι μόνο το γράψιμο, αλλά και τη σκέψη"
Παρασκευή, Μαρτίου 10, 2006
υπάρχουν και χειρότερα
Today Dubai Ports World announced it would “transfer fully the U.S. operations…to a United States entity.” This evening on the PBS News Hour, AEI scholar Norm Ornstein said that DP World was considering selling its U.S. operations to Halliburton.
ας γελάσει κάθε πικραμένος
σήμερα η ΕΡΤ παρουσίασε τα 4 τραγούδια που θα διαγωνιστούν για την μεγάλη τιμή να εκπροσωπήσουν το έθνος μας στον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον
τα τραγούδια τα επέλεξε η ΕΡΤ, η Αννα Βίσση και η Sony
το ένα είναι σε μουσική και στίχους του Καρβέλα
το άλλο είναι σε μουσική Καρβέλα και στίχους Βίσση
το τρίτο είναι του παγκοσμίου φήμης συγκροτήματος Πήγασος
το τέταρτο είναι του μεγάλου καλλιτέχνη Κοντόπουλου
με λίγα λόγια τα χώνουμε χοντρά (ως έθνος) σε μια γηριατρική μπουζουκοπόπ αοιδό
για να τραγουδήσει μια αηδία του συνθέτη που έχει γράψει τα πιο βλακώδη τραγούδια του ελληνικού πενταγράμμου
τώρα θα μου πείτε για τη Γιουροβίζιον πρόκειται ... τι να στείλουμε?
συμφωνώ ... και προτείνω μετά τη Γιουροβίζιον να στείλουμε την αοιδό και τον αηδό σε κάποιο οίκο δυσγηρίας μπας και ησυχάσουμε
κι ας μας κοστίσει και κάτι παραπάνω
τα τραγούδια τα επέλεξε η ΕΡΤ, η Αννα Βίσση και η Sony
το ένα είναι σε μουσική και στίχους του Καρβέλα
το άλλο είναι σε μουσική Καρβέλα και στίχους Βίσση
το τρίτο είναι του παγκοσμίου φήμης συγκροτήματος Πήγασος
το τέταρτο είναι του μεγάλου καλλιτέχνη Κοντόπουλου
με λίγα λόγια τα χώνουμε χοντρά (ως έθνος) σε μια γηριατρική μπουζουκοπόπ αοιδό
για να τραγουδήσει μια αηδία του συνθέτη που έχει γράψει τα πιο βλακώδη τραγούδια του ελληνικού πενταγράμμου
τώρα θα μου πείτε για τη Γιουροβίζιον πρόκειται ... τι να στείλουμε?
συμφωνώ ... και προτείνω μετά τη Γιουροβίζιον να στείλουμε την αοιδό και τον αηδό σε κάποιο οίκο δυσγηρίας μπας και ησυχάσουμε
κι ας μας κοστίσει και κάτι παραπάνω
χθες βράδυ
ένας γνωστός με πήρε τηλέφωνο και μου πρότεινε να συναντήσουμε κάτι φίλους
άρχισα να ψελλίζω μια δικαιολογία για να μην πάω
πριν καλά καλά τελειώσω με αποχαιρέτισε βιαστικά και έκλεισε το τηλέφωνο
η ανακούφιση στη φωνή του με έβαλε σε σκέψεις
άρχισα να ψελλίζω μια δικαιολογία για να μην πάω
πριν καλά καλά τελειώσω με αποχαιρέτισε βιαστικά και έκλεισε το τηλέφωνο
η ανακούφιση στη φωνή του με έβαλε σε σκέψεις
daily nietzsche
06/03/06
"Δεν με καταλαβαίνουνε : δεν είμαι το στόμα γι αυτά τα αυτιά.
Εζησα φαίνεται πάρα πολύ στο βουνό, άκουσα πάρα πολύ τα ρυάκια και τα δέντρα : και τώρα τους μιλώ σα σε γιδοβοσκούς.
Γαλήνια είναι η ψυχή μου και φωτεινή σαν το βουνό το πρωί. Μ' αυτοί νομίζουν ότι είμαι ψυχρός και χλευαστής που κάνει φριχτά αστεία.
Και τώρα με κοιτάζουνε και γελούν : κι' ενώ γελούν με μισούν κι από πάνω. Πάγος είναι το γέλιο τους".
Πέμπτη, Μαρτίου 09, 2006
τελικά το αλτζχάιμερ
έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας στην ελληνική μπλογκόσφαιρα
γι αλλού εμείς κινήσαμε γι αλλού κι αλλού το blog μας πάει
γι αλλού εμείς κινήσαμε γι αλλού κι αλλού το blog μας πάει
πως φτάσαμε αλήθεια ως εδώ
έχω γίνει ένα επικίνδυνο ναρκοπέδιο
έχω αναρτήσει παντού πινακίδες που γράφουν : μην πλησιάζετε - κίνδυνος
οι ελάχιστοι γενναίοι ή απλά απρόσεκτοι που τολμούν να τις αγνοήσουν το μετανοιώνουν αργά ή γρήγορα
στο κεφάλι μου παίζει συνεχώς ένα παλιό τραγούδι που έλεγε :
δεν θέλω να με σώσεις, όχι μη μ αγαπάς
κι αυτά που έχεις να δώσεις, πάρτα κι αλλού να πας
δεν θυμάμαι καν ποιος το έλεγε
έχω αναρτήσει παντού πινακίδες που γράφουν : μην πλησιάζετε - κίνδυνος
οι ελάχιστοι γενναίοι ή απλά απρόσεκτοι που τολμούν να τις αγνοήσουν το μετανοιώνουν αργά ή γρήγορα
στο κεφάλι μου παίζει συνεχώς ένα παλιό τραγούδι που έλεγε :
δεν θέλω να με σώσεις, όχι μη μ αγαπάς
κι αυτά που έχεις να δώσεις, πάρτα κι αλλού να πας
δεν θυμάμαι καν ποιος το έλεγε
for all we know
06/03/06
For all we know We may never meet again Before you go make this moment sweet again We won't say goodnight until the last minute I'll hold out my hand and my heart will be in it For all we know this may be only a dream We come and go like a ripple on a stream So love me tonight Tomorrow was made for some Tomorrow may never come For all we know
τον τελευταίο καιρό παρατηρώ
ένα περίεργο φαινόμενο σε διάφορα blogs
σαν να πέφτουν θύματα ενός ιού που μεταδίδεται διαδικτυακά διάφοροι bloggers χρησιμοποιούν χίλιες λέξεις για να πουν μια πρόταση
αρχίζω να διαβάζω και στις 50 λέξεις έχουν πει αυτό που θέλουν να πουν, αλλά εκείνοι συνεχίζουν μέχρι που στο τέλος και αυτοί και εγώ (και φαντάζομαι κι άλλοι αναγνώστες) έχουμε ξεχάσει τι ήθελαν να πουν
από κάποιο σημείο και μετά η ιστορία χάνεται τόσο πολύ, παίρνει τόσα πολλά αδιέξοδα μονοπάτια που στο τέλος, αφού έχεις βγάλει τα μάτια σου για να τη διαβάσεις, σου έρχεται να αρχίσεις να ουρλιάζεις :
μα καλά ρε φίλε όλο αυτό το σεντόνι για να μας πεις πως ντύθηκες μασκαράς και ψωνίστηκες με κάποιον που σου έστειλε ένα e mail?
ήμαρτον ...
σαν να πέφτουν θύματα ενός ιού που μεταδίδεται διαδικτυακά διάφοροι bloggers χρησιμοποιούν χίλιες λέξεις για να πουν μια πρόταση
αρχίζω να διαβάζω και στις 50 λέξεις έχουν πει αυτό που θέλουν να πουν, αλλά εκείνοι συνεχίζουν μέχρι που στο τέλος και αυτοί και εγώ (και φαντάζομαι κι άλλοι αναγνώστες) έχουμε ξεχάσει τι ήθελαν να πουν
από κάποιο σημείο και μετά η ιστορία χάνεται τόσο πολύ, παίρνει τόσα πολλά αδιέξοδα μονοπάτια που στο τέλος, αφού έχεις βγάλει τα μάτια σου για να τη διαβάσεις, σου έρχεται να αρχίσεις να ουρλιάζεις :
μα καλά ρε φίλε όλο αυτό το σεντόνι για να μας πεις πως ντύθηκες μασκαράς και ψωνίστηκες με κάποιον που σου έστειλε ένα e mail?
ήμαρτον ...
το σκάνδαλο των υποκλοπών μόλις ανοίγει
διαβάζω σε πρωινή εφημερίδα
μα καλά, αυτό το "σκάνδαλο" δεν είχε κλείσει?
επίσης γιατί το αποκαλούν "σκάνδαλο" όταν δεν σκανδάλισε ούτε έναν έλληνα αρκετά ώστε να διακόψει τη σύνδεσή του με τη vodafone?
δεν καταλαβαίνω τίποτα πια ...
μα καλά, αυτό το "σκάνδαλο" δεν είχε κλείσει?
επίσης γιατί το αποκαλούν "σκάνδαλο" όταν δεν σκανδάλισε ούτε έναν έλληνα αρκετά ώστε να διακόψει τη σύνδεσή του με τη vodafone?
δεν καταλαβαίνω τίποτα πια ...
Τετάρτη, Μαρτίου 08, 2006
μόνο μια φορά
κρίμα στη χαρά, θά ’ρθουνε κι οι φίλοι μου να μάθουν το ρεζίλι μου,
μάτωσα τα χείλη μου άλλη μια φορά.
Μόνο μια φορά φτάνει σοβαρά η καρδιά του ανθρώπου να βρεθεί στο επί τόπου
λιώμα, φανερά.
μάτωσα τα χείλη μου άλλη μια φορά.
Μόνο μια φορά φτάνει σοβαρά η καρδιά του ανθρώπου να βρεθεί στο επί τόπου
λιώμα, φανερά.
ο πόλεμος των φίλων
"πιστόν φίλον εν κινδύνοις γιγνώσκεις" έλεγαν τα αρχαία ελληνικά
τι σημαίνει αυτό?
σημαίνει ίσως πως ένας φίλος θα φανεί στη δύσκολη στιγμή
τότε που θα έχεις ανάγκη
κι όμως ... κι όμως ... στις δύσκολες στιγμές
τι σημαίνει αυτό?
σημαίνει ίσως πως ένας φίλος θα φανεί στη δύσκολη στιγμή
τότε που θα έχεις ανάγκη
κι όμως ... κι όμως ... στις δύσκολες στιγμές
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)