"Ποιά Ελλάδα θέλει η Γιάννα Αγγελοπούλου?" διαβάζω δε μια χθεσινή εφημερίδα.
Το ερώτημα θα έπρεπε να είναι "Ποιά Ελλάδα θέλει την Γιάννα Αγγελοπούλου?"
Δευτέρα, Ιανουαρίου 23, 2006
GIANNA BOTOX AMAT
"Ποιά Ελλάδα θέλει η Γιάννα Αγγελοπούλου?" διαβάζω δε μια χθεσινή εφημερίδα.
Το ερώτημα θα έπρεπε να είναι "Ποιά Ελλάδα θέλει την Γιάννα Αγγελοπούλου?"
Παρασκευή, Ιανουαρίου 20, 2006
just in
“Brokeback” #1 Across America...
IT WAS A FRIENDSHIP THAT BECAME A SECRET THERE ARE PLACES WE CAN'T RETURN THERE ARE LIES WE HAVE TO TELL THERE ARE TRUTHS WE CAN'T DENY
IT WAS A FRIENDSHIP THAT BECAME A SECRET THERE ARE PLACES WE CAN'T RETURN THERE ARE LIES WE HAVE TO TELL THERE ARE TRUTHS WE CAN'T DENY
είναι σχεδόν ανακουφιστικό
να ζεις σε μια χώρα όπου η μετριότητα γίνεται μέτρο και επιβραβεύεται
όπου ξεχωρίζουν οι σχετικά καλοί
όπου τα πάντα καταλήγουν σε μια λιμνούλα με λασπόνερα
πάνω στην οποία επιπλέουν τόσοι φελοί
είναι ανακουφιστικό για όσους βρίσκονται στον σκοτεινό βυθό της λίμνης
τους ανακουφίζει η σκέψη πως τους οδήγησε εκεί ένα ελάχιστο ειδικό βάρος
όπου ξεχωρίζουν οι σχετικά καλοί
όπου τα πάντα καταλήγουν σε μια λιμνούλα με λασπόνερα
πάνω στην οποία επιπλέουν τόσοι φελοί
είναι ανακουφιστικό για όσους βρίσκονται στον σκοτεινό βυθό της λίμνης
τους ανακουφίζει η σκέψη πως τους οδήγησε εκεί ένα ελάχιστο ειδικό βάρος
art will tear us apart
ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΘΕΙ
THIS IS ART STUPID
ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΡΚΕΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΛΙΓΟ
ΜΟΝΟ ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΝΤΥΝΟΝΤΑΙ ΠΙΑ ΩΡΑΙΑ
ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΕΧΝΗΣ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΜΟΥΣΕΙΑ
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΨΕΜΑ
ΟΙ ΠΙΟ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ
ΧΘΕΣ ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΑ ΠΩΣ ΕΚΑΝΑ ΕΡΩΤΑ
ΤΙ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ Ο ΠΑΝΟΣ !
ΟΙ ΩΡΑΙΟΤΕΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΣΥΝΑΝΤΙΟΥΝΤΑΙ ΠΟΤΕ
ΤΙ ΕΙΠΕΣ?
THIS IS ART STUPID
ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΡΚΕΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΛΙΓΟ
ΜΟΝΟ ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΝΤΥΝΟΝΤΑΙ ΠΙΑ ΩΡΑΙΑ
ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΕΧΝΗΣ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΜΟΥΣΕΙΑ
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΨΕΜΑ
ΟΙ ΠΙΟ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ
ΧΘΕΣ ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΑ ΠΩΣ ΕΚΑΝΑ ΕΡΩΤΑ
ΤΙ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ Ο ΠΑΝΟΣ !
ΟΙ ΩΡΑΙΟΤΕΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΣΥΝΑΝΤΙΟΥΝΤΑΙ ΠΟΤΕ
ΤΙ ΕΙΠΕΣ?
"ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ..."
- ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΗΜΟΥΝΑ ΠΑΡΩΝ
- ΤΥΧΕΡΟΣ ΗΣΟΥΝΑ
MORE MORE
αφιερωμένο στο φίλο Τάσο
με αφορμή ένα ποστ του
Ξαφνικά του ήρθε στο μυαλό πως οι στιγμές της ζωής του περνούσαν κι έφευγαν πριν καταλάβει καλά - καλά πως τις έζησε. Κι απ όλη τη ζωή του ήταν σχετικά λίγες οι στιγμές που κουβαλούσε μαζί του. Αυτές οι στιγμές ηταν η ζωή του.
Η μπορεί αυτές οι στιγμές να ήταν απλές κουκίδες κι αυτό που αποκαλούσε ζωή να ήταν οι γραμμές που τραβούσε για να τις ενώσει, σχηματίζοντας φανταστικές εικόνες. Σαν τις εικόνες από γαλαξίες κι αστερισμούς που έβλεπε στα μαθητικά βιβλία.
Οταν ήταν παιδί πίστευε πως θα μπορούσε να βγει μια νύχτα έξω και να δει εκεί πάνω στον ουρανό τον Πήγασο με απλωμένα τα φτερά και τον Κένταυρο με τεντωμένο το τόξο κι όταν δεν τα κατάφερνε ένοιωθε πως τον έιχαν κοροιδέψει.
Συνειδητοποιούσε πως δεν ήταν ποτέ δυνατόν να προβλέψεις πότε θα ερχόταν αυτές οι στιγμές. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που έχουν τη δύναμη να κάνουν αυτές τις στιγμές να συμβαίνουν.
Ξαφνικά του ήρθε στο μυαλό πως οι στιγμές της ζωής του περνούσαν κι έφευγαν πριν καταλάβει καλά - καλά πως τις έζησε. Κι απ όλη τη ζωή του ήταν σχετικά λίγες οι στιγμές που κουβαλούσε μαζί του. Αυτές οι στιγμές ηταν η ζωή του.
Η μπορεί αυτές οι στιγμές να ήταν απλές κουκίδες κι αυτό που αποκαλούσε ζωή να ήταν οι γραμμές που τραβούσε για να τις ενώσει, σχηματίζοντας φανταστικές εικόνες. Σαν τις εικόνες από γαλαξίες κι αστερισμούς που έβλεπε στα μαθητικά βιβλία.
Οταν ήταν παιδί πίστευε πως θα μπορούσε να βγει μια νύχτα έξω και να δει εκεί πάνω στον ουρανό τον Πήγασο με απλωμένα τα φτερά και τον Κένταυρο με τεντωμένο το τόξο κι όταν δεν τα κατάφερνε ένοιωθε πως τον έιχαν κοροιδέψει.
Συνειδητοποιούσε πως δεν ήταν ποτέ δυνατόν να προβλέψεις πότε θα ερχόταν αυτές οι στιγμές. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που έχουν τη δύναμη να κάνουν αυτές τις στιγμές να συμβαίνουν.
That would be a good thing for them to cut on my tombstone: Wherever she went, including here, it was against her better judgment.
Dorothy Parker, (1893 - 1967)
'But the One on the Right,' in New Yorker, 1929
Dorothy Parker, (1893 - 1967)
'But the One on the Right,' in New Yorker, 1929
daily oscar
"The more one analyses people, the more all reasons for analysis disappear. Sooner of later one comes to that dreadful universal thing called human nature."
“The Decay of Lying”
“The Decay of Lying”
Πέμπτη, Ιανουαρίου 19, 2006
οι ελευθερίες πεθαίνουν, "οι ελεύθεροι" πάνε στο mall
Eνα πολύ καλό ποστ του Rick αφιερωμένο στον Αυστραλό δημοσιογράφο Jhon Pilger.
αξίζει τον κόπο να του ρίξετε μια ματιά
αξίζει τον κόπο να του ρίξετε μια ματιά
ιδεολογίες ...
με αφορμή ένα ποστ της Κωνσταντίνας
υπάρχουν σήμερα ιδεολογίες ?
ποιές είναι αυτές?
ποια από αυτές είναι η δικιά σας ?
πότε πέθαναν οι ιδεολογίες ?
πότε έσβησαν οι πυγολαμπίδες ?
υπάρχουν σήμερα ιδεολογίες ?
ποιές είναι αυτές?
ποια από αυτές είναι η δικιά σας ?
πότε πέθαναν οι ιδεολογίες ?
πότε έσβησαν οι πυγολαμπίδες ?
επιστρέφω συχνά στα Κουρσάρικα Γραπτά
είναι μια συλλογή άρθρων που είχε γράψει ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι σε περιοδικά και εφημερίδες της Ιταλίας, στις αρχές της δεκαετίας του '70.
πρόσφατες συζητήσεις με οδήγησαν για άλλη μια φορά σε αυτό το μικρό βιβλίο
γράφει λοιπόν ο μεγάλος αιρετικός ...
"Σήμερα περπατώντας στις δυτικές πόλεις παραξενεύεται κανείς με την ομοιομορφία του πλήθους : δεν παρατηρείται καμιά ουσιαστική διαφορά (ιδίως μεταξύ των νέων) στον τρόπο ντυσίματος, βαδίσματος, στον τρόπο να είναι κανείς σοβαρός και να χαμογελάει, να χειρονομεί και γενικά στην όλη συμπεριφορά των περαστικών.
Είναι ένα φαινόμενο τόσο αρνητικό που σε ρίχνει σε απελπισία.
Το μήνυμα αυτής της ομοιομορφίας είναι : "Η εξουσία αποφάσισε πως είμαστε όλοι ίδιοι".
Το άγχος της κατανάλωσης είναι το άγχος για υπακοή σε μια κρυφή εξοουσία. Ο καθένας ααισθάνεται αυτή την υποβαθμιστική αγωνία να είναι ίδιος με τους άλλους με το να καταναλώνει, να είναι ελεύθερος, να είναι ευτυχισμένος.
Αυτή είναι η διαταγή που έλαβε ασυνείδητα και στην οποία πρέπει να υπακούσει, γιατί αλλοιώς θα νιώθει διαφορετικός.
Ποτέ ως τώρα η διαφοροποίηση δεν υπήρξε τόσο φοβερό έγκλημα όσο στην εποχή της ανοχής, που είναι ψεύτικη επειδή δεν κατακτήθηκε, αλλά χαρίστηκε από πάνω".
11/08/1974
πρόσφατες συζητήσεις με οδήγησαν για άλλη μια φορά σε αυτό το μικρό βιβλίο
γράφει λοιπόν ο μεγάλος αιρετικός ...
"Σήμερα περπατώντας στις δυτικές πόλεις παραξενεύεται κανείς με την ομοιομορφία του πλήθους : δεν παρατηρείται καμιά ουσιαστική διαφορά (ιδίως μεταξύ των νέων) στον τρόπο ντυσίματος, βαδίσματος, στον τρόπο να είναι κανείς σοβαρός και να χαμογελάει, να χειρονομεί και γενικά στην όλη συμπεριφορά των περαστικών.
Είναι ένα φαινόμενο τόσο αρνητικό που σε ρίχνει σε απελπισία.
Το μήνυμα αυτής της ομοιομορφίας είναι : "Η εξουσία αποφάσισε πως είμαστε όλοι ίδιοι".
Το άγχος της κατανάλωσης είναι το άγχος για υπακοή σε μια κρυφή εξοουσία. Ο καθένας ααισθάνεται αυτή την υποβαθμιστική αγωνία να είναι ίδιος με τους άλλους με το να καταναλώνει, να είναι ελεύθερος, να είναι ευτυχισμένος.
Αυτή είναι η διαταγή που έλαβε ασυνείδητα και στην οποία πρέπει να υπακούσει, γιατί αλλοιώς θα νιώθει διαφορετικός.
Ποτέ ως τώρα η διαφοροποίηση δεν υπήρξε τόσο φοβερό έγκλημα όσο στην εποχή της ανοχής, που είναι ψεύτικη επειδή δεν κατακτήθηκε, αλλά χαρίστηκε από πάνω".
11/08/1974
Τετάρτη, Ιανουαρίου 18, 2006
είχατε ποτέ την αίσθηση ...
...πως ο εφιάλτης αρχίζει με το που ανοίγετε τα μάτια; με το που ανοίγετε το μυαλό στη συνείδηση μετά το βύθισμα στον ύπνο; όταν από τα βάθη του ασυνείδητου επιστρέφετε στην πραγματικότητα; όταν μετά τα ονειρικά σκοτάδια βρίσκεστε στο φως της αληθινής ζωής; όπου ο τρόμος είναι και πάλι βασικός πρωταγωνιστής;
χωρίς σωσίβιο, χωρίς να έχεις από κάπου να πιαστείς, μικρός κι αβέβαιος αρχίζεις να περπατάς σε ένα τοπίο ξένο κι εχθρικό, χωρίς μια χαραμάδα να κρυφτείς, χωρίς μια σκιά να ξαποστάσεις, χωρίς ένα χέρι να σφίξεις
ένας κόσμος αδιάφορος και ανελέητος που δεν έχει καμία θέση για σένα
μοιάζει με μαύρη τρύπα που σ έχει βγάλει ξαφνικά σε ένα άλλο σύμπαν όπου όλοι οι νόμοι καταρρέουν
όπου εσύ κι εγώ δεν είμαστε μαζί
ή ακόμα χειρότερα
δεν υπήρξαμε ποτέ
χωρίς σωσίβιο, χωρίς να έχεις από κάπου να πιαστείς, μικρός κι αβέβαιος αρχίζεις να περπατάς σε ένα τοπίο ξένο κι εχθρικό, χωρίς μια χαραμάδα να κρυφτείς, χωρίς μια σκιά να ξαποστάσεις, χωρίς ένα χέρι να σφίξεις
ένας κόσμος αδιάφορος και ανελέητος που δεν έχει καμία θέση για σένα
μοιάζει με μαύρη τρύπα που σ έχει βγάλει ξαφνικά σε ένα άλλο σύμπαν όπου όλοι οι νόμοι καταρρέουν
όπου εσύ κι εγώ δεν είμαστε μαζί
ή ακόμα χειρότερα
δεν υπήρξαμε ποτέ
κι έρχεται μια στιγμή που δεν έχεις να πεις τίποτα
δεν έχεις τίποτα να γράψεις . τίποτα να μοιραστείς. τίποτα να αποκαλύψεις . νοιώθεις άδειος και στεγνός. καμιά σπίθα για κουβέντα. καμιά ιδέα να προτείνεις. οι λέξεις σε προδίδουν συνεχώς. κάνεις μια βόλτα από αγαπημένα σου μπλογκ. αφήνεις μερικά σχόλια. ξαναγυρνάς στη δουλειά. κι ύστερα πάλι εδώ. να μην έχεις τίποτα να πεις.
Τρίτη, Ιανουαρίου 17, 2006
κατηγορώ τους ομοφυλόφιλους
... επειδή αντί να θέλουν να διαφέρουν θέλουν να μοιάζουν με τους άλλους
... επειδή αντί να είναι στην πρωτοπορία θέλουν να γίνουν mainstream
... επειδή, ενώ δεν θα έπρεπε να δίνουν δεκάρα για το τι σκέφτονται οι άλλοι, αυτοί ζητιανεύουν την αποδοχή
... επειδή αυτοθυματοποιούνται και αυτογκετοποιούνται
... επειδή "πέφτουν από τα σύννεφα" όταν ο κυρ Κώστας ο μανάβης δεν είναι συνειδητοποιημένα gay friendly
... επειδή αφήνουν τη σεξουαλικότητά τους να γίνεται η ταυτότητά τους
... επειδή τα θέλουν όλα χωρίς να κάνουν τίποτα γι αυτά
... επειδή συνεχίζουν να συντηρούν το κλίμα της αντιπαράθεσης με τον κόσμο των "κανονικών" ενώ οι ιδέες τους δεν απέχουν και πολύ από τις ιδέες των "κανονικών"
... επειδή ανταλλάσοντας τη διαφορετικότητα με την ομογενοποίηση έχουν χάσει κάθε ενδιαφέρον
... επειδή είναι στην ουσία πολύ πιο συντηρητικοί, μικρόμυαλοι και κατίνες από τις πραγματικές κατίνες
... επειδή μιλάνε συνέχεια για δικαιώματα και σχεδόν καθόλου για υποχρεώσεις
... επειδή είναι κομφορμιστές μέχρι το D&G σωβρακάκι που αφήνουν να φαίνεται μέσα από το σκισμένο τζην τους
κάποιος να με σταματήσει
... επειδή αντί να είναι στην πρωτοπορία θέλουν να γίνουν mainstream
... επειδή, ενώ δεν θα έπρεπε να δίνουν δεκάρα για το τι σκέφτονται οι άλλοι, αυτοί ζητιανεύουν την αποδοχή
... επειδή αυτοθυματοποιούνται και αυτογκετοποιούνται
... επειδή "πέφτουν από τα σύννεφα" όταν ο κυρ Κώστας ο μανάβης δεν είναι συνειδητοποιημένα gay friendly
... επειδή αφήνουν τη σεξουαλικότητά τους να γίνεται η ταυτότητά τους
... επειδή τα θέλουν όλα χωρίς να κάνουν τίποτα γι αυτά
... επειδή συνεχίζουν να συντηρούν το κλίμα της αντιπαράθεσης με τον κόσμο των "κανονικών" ενώ οι ιδέες τους δεν απέχουν και πολύ από τις ιδέες των "κανονικών"
... επειδή ανταλλάσοντας τη διαφορετικότητα με την ομογενοποίηση έχουν χάσει κάθε ενδιαφέρον
... επειδή είναι στην ουσία πολύ πιο συντηρητικοί, μικρόμυαλοι και κατίνες από τις πραγματικές κατίνες
... επειδή μιλάνε συνέχεια για δικαιώματα και σχεδόν καθόλου για υποχρεώσεις
... επειδή είναι κομφορμιστές μέχρι το D&G σωβρακάκι που αφήνουν να φαίνεται μέσα από το σκισμένο τζην τους
κάποιος να με σταματήσει
ας ανοίξουμε το μυαλό μας
και ας αφήσουμε το αδύνατο να συμβεί
ας δώσουμε τη δυνατότητα στο απίθανο να γίνει πραγματικότητα
θαύματα γίνονται ... κάθε μέρα ... που ξέρεις
μπορεί ένα μικρό θαύμα να μας περιμένει στην επόμενη γωνία
άς το να αφήσουμε να συμβεί
(όχι δεν έχω πάρει xanax)
ας δώσουμε τη δυνατότητα στο απίθανο να γίνει πραγματικότητα
θαύματα γίνονται ... κάθε μέρα ... που ξέρεις
μπορεί ένα μικρό θαύμα να μας περιμένει στην επόμενη γωνία
άς το να αφήσουμε να συμβεί
(όχι δεν έχω πάρει xanax)
πόσο γλυκά κελαϊδούν τα παπαγαλάκια
της αντιτρομοκρατικής , της τρομοκρατικής, της αστυνομίας, της εξουσίας, οποιασδήποτε εξουσίας
με πόση βιασύνη καταδικάζουν κιόλας
με τι γλυκά κρωξίματα φτάνουν σε συμπεράσματα, αποκαλύπτουν τα κρυμένα κίνητρα και διατυπώνουν κρίσεις
"γόνοι εύπορων οικογενειών" , "παραστρατημένοι", "γιαλατζί επαναστάτες"
οι χαρακτηρισμοί αυτοί αποδίδονται αβίαστα, χωρίς σκέψη, χωρίς έστω έναν μικρό δισταγμό πιθανού λάθους
"ληστές τραπεζών που το παίζουν αντιεξουσιαστές" "αναρχικοί χωρίς αντίκρυσμα" "επαναστάτες χωρίς αιτίες" ...
πόσο ανάγκη έχουμε να βάλουμε μια ταμπέλα στα πράγματα για να μη μπούμε στον κόπο να τα κατανοήσουμε
"οι αστυνομικοί υποψιάζονται ότι πίσω από τη χθεσινή ληστεία βρίσκεται μια νέα γενιά τρομοκρατών" διαβάζω στις σημερινές εφημερίδες
αυτό που οι αστυνομικοί "υποψιάζονται" ( και μόνο αυτή η λέξη με βάζει σε υποψίες)
τα παπαγαλάκια της εξουσίας το έχουν κιόλας καταδικάσει με βαρύγδουπες αναλύσεις
με πόση βιασύνη καταδικάζουν κιόλας
με τι γλυκά κρωξίματα φτάνουν σε συμπεράσματα, αποκαλύπτουν τα κρυμένα κίνητρα και διατυπώνουν κρίσεις
"γόνοι εύπορων οικογενειών" , "παραστρατημένοι", "γιαλατζί επαναστάτες"
οι χαρακτηρισμοί αυτοί αποδίδονται αβίαστα, χωρίς σκέψη, χωρίς έστω έναν μικρό δισταγμό πιθανού λάθους
"ληστές τραπεζών που το παίζουν αντιεξουσιαστές" "αναρχικοί χωρίς αντίκρυσμα" "επαναστάτες χωρίς αιτίες" ...
πόσο ανάγκη έχουμε να βάλουμε μια ταμπέλα στα πράγματα για να μη μπούμε στον κόπο να τα κατανοήσουμε
"οι αστυνομικοί υποψιάζονται ότι πίσω από τη χθεσινή ληστεία βρίσκεται μια νέα γενιά τρομοκρατών" διαβάζω στις σημερινές εφημερίδες
αυτό που οι αστυνομικοί "υποψιάζονται" ( και μόνο αυτή η λέξη με βάζει σε υποψίες)
τα παπαγαλάκια της εξουσίας το έχουν κιόλας καταδικάσει με βαρύγδουπες αναλύσεις
Δευτέρα, Ιανουαρίου 16, 2006
daily fix
you've got a lot on your plate now
but then
whose eyes were bigger than their tummies
and went and filled up their plate so high, huh?
but then
whose eyes were bigger than their tummies
and went and filled up their plate so high, huh?
πουλερικό, πουλερικό, λένε τ αγόρι που αγαπώ
Μου φαίνεται πως αυτή την εβδομάδα θα δούμε τις ταινίες :
- Σκοτώνουν τα κοτόπουλα όταν αρρωστήσουν
- Το ημερολόγιο μιας Κότας.
- Brokeback Chicken
- Το Κοτόπουλο Ασθενής
και θα διαβάσουμε τα βιβλία
- Κοτόπουλο και Τιμωρία
- Ανθρωποι και Κοτόπουλα
- Ενα κοτόπουλο χωρίς ιδιότητες
- Τα κοτόπουλα στα χρόνια της γρίππης
ο Θεός (που δεν έχει κανένα λόγο) να μας λυπηθεί ...
- Σκοτώνουν τα κοτόπουλα όταν αρρωστήσουν
- Το ημερολόγιο μιας Κότας.
- Brokeback Chicken
- Το Κοτόπουλο Ασθενής
και θα διαβάσουμε τα βιβλία
- Κοτόπουλο και Τιμωρία
- Ανθρωποι και Κοτόπουλα
- Ενα κοτόπουλο χωρίς ιδιότητες
- Τα κοτόπουλα στα χρόνια της γρίππης
ο Θεός (που δεν έχει κανένα λόγο) να μας λυπηθεί ...
Σάββατο, Ιανουαρίου 14, 2006
παιδιά λίγο κουράγιο ακόμα
η μάχη δίνεται μέσα μας κι εκεί θα τη χάσουμε ή θα την κερδίσουμε
καλό σαββατοκύριακο
καλό σαββατοκύριακο
Πέμπτη, Ιανουαρίου 12, 2006
αν δεν θέλει ο βλάχος
Στη γειτονιά που μένω υπήρχε ένας μπαρμπέρης ο κυρ Ανέστης. Μια μέρα του ζήτησα να μου ξυρίσει το κεφάλι με την ψιλή. Παλιών αρχών ο κυρ Ανέστης προσπάθησε να με πείσει για το αντίθετο με μια παραβολή.
«Κάποτε κυρ Δημητράκη» μου είπε «ένας βλάχος πήγε σ' έναν ζωγράφο και του ζήτησε να του ζωγραφίσει έναν Χριστό με τσαρούχια».
- Με τσαρούχια? απόρησε ο ζωγράφος, αλλά ο βλάχος επέμενε.
Τότε ο ζωγράφος του είπε «Αμα θέλει ο βλάχος τι να πει ο ζωγράφος;»
Η ιστορία αυτή μου ήρθε στο μυαλό όταν έμαθα πως η γραμματεύς του εκδότη, διευθυντή, γενικού δερβέναγα του νέου δεν-το-βλέπω-για-πολύ free εντύπου της πόλης τηλεφώνησε στον Π. Χατζηστεφάνου και του είπε πως σταματάνε τη στήλη του Athenian Gothic γιατί το περιοδικό αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα και θέλει να πάρει μια νέα μορφή, να αλλάξει …
Τα καταπληκτικά, ανατρεπτικά, decadent, witty, υπέροχα σκίτσα του Παναγιώτη ήταν ένας από τους ελάχιστους λόγους που ξεφύλλιζα το έντυπο αυτό.
- Τι να σου πω Παναγιώτη μου, του είπα. Αν δεν θέλει ο βλάχος τι να πει ο ζωγράφος;
«Κάποτε κυρ Δημητράκη» μου είπε «ένας βλάχος πήγε σ' έναν ζωγράφο και του ζήτησε να του ζωγραφίσει έναν Χριστό με τσαρούχια».
- Με τσαρούχια? απόρησε ο ζωγράφος, αλλά ο βλάχος επέμενε.
Τότε ο ζωγράφος του είπε «Αμα θέλει ο βλάχος τι να πει ο ζωγράφος;»
Η ιστορία αυτή μου ήρθε στο μυαλό όταν έμαθα πως η γραμματεύς του εκδότη, διευθυντή, γενικού δερβέναγα του νέου δεν-το-βλέπω-για-πολύ free εντύπου της πόλης τηλεφώνησε στον Π. Χατζηστεφάνου και του είπε πως σταματάνε τη στήλη του Athenian Gothic γιατί το περιοδικό αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα και θέλει να πάρει μια νέα μορφή, να αλλάξει …
Τα καταπληκτικά, ανατρεπτικά, decadent, witty, υπέροχα σκίτσα του Παναγιώτη ήταν ένας από τους ελάχιστους λόγους που ξεφύλλιζα το έντυπο αυτό.
- Τι να σου πω Παναγιώτη μου, του είπα. Αν δεν θέλει ο βλάχος τι να πει ο ζωγράφος;
To μυαλό μου κύκλους κάνει
Το ΕΓΩ μας παίζει περίεργα παιχνίδια.
Πρώτα φοράει τη μάσκα της απόφασης.
«Εγώ, ποτέ ξανά», λέει και σηκώνει το πηγούνι με παρρησία.
Υστερα από λίγο βάζει τον μανδύα του Ιερού Αυτοεξεταστού.
«Ναι, αλλά έκανες κι εσύ λάθη», ψιθυρίζει.
Μετά μπαίνει στο μπακάλικο της καρδιάς κι αρχίζει και ζυγίζει.
«Όμως ο άλλος έκανε περισσότερα κι εσύ έδωσες τόσα και πήρες τόσα».
Κατόπιν ανεβαίνει στο ‘Εβερεστ και γίνεται ο γκουρού της μεγαλοψυχίας.
«Δεν πειράζει» σκέφτεται. «Οσα ήρθαν κι όσα φύγαν. Ας πάνε στο καλό».
Υστερα αλλάζει μορφή και γίνεται ένας εφιαλτικός ντέτεκτιβ.
«Θυμάσαι όμως εκείνο το βράδυ, εκείνο το μήνυμα που ήρθε κατά λάθος σε σένα?»
Μετά από λίγο δεν αντέχει και μεταμορφώνεται σε μητέρα Τερέζα.
«Ναι, αλλά είναι ακόμα ένα παιδί», φωνάζει.
Στη συνέχεια φεύγει ταξίδι για τη χώρα της ενοχής.
«Ηταν όλα ένα δικό σου λάθος. Οι ευθύνες είναι όλες δικές σου. Ετσι έστρωσες κι έτσι θα κοιμηθείς».
Και μετά ντύνεται με τα κουρέλια της αυτολύπησης.
«Αντε ρε κακομοίρη που ήθελες κι έρωτες» λέει σαρκαστικά.
Κατόπιν περνάει από το mall της αυτοβελτίωσης.
«Εντάξει, ότι και νάσαι έχεις κι εσύ δικαίωμα στην ευτυχία».
Μετά παίρνει new age μονοπάτια.
«Όλα αυτά είναι μοιραίο να συμβούν επειδή το φενγκ σούι του Σύμπαντος σας θέλει μαζί, αλλά πρέπει να ξεπεράσετε τις δυσκολίες του να είστε χώρια».
Επειτα ξυπνάει το δαιμονικό μωρό της λαγνείας.
«Αυτή τη στιγμή είναι σε μια άλλη αγκαλιά» επαναλαμβάνει μανιωδώς και σου κόβει τα γόνατα.
Μετά γίνεται άντρας και σκέφτεται : «Αφού δεν είναι στη δικιά μου ας είναι και στου Κινκ Κονγκ».
Κατόπιν γίνεται γυναίκα κι ανοίγει μια τρύπα στα σωθικά σου που δεν κλείνει με τίποτα.
Κι ύστερα παιδί. «Ελα παραδέξου το, αν ήταν εδώ θα τα συγχωρούσες όλα. Αρκεί να ήταν εδώ».
Μετά θυμάται τη λογική. «Ναι, αλλά ΗΤΑΝ εδώ και δες που κατέληξε».
Στη συνέχεια μπαίνει στον πειρασμό.
«Ελα μην είσαι μαλάκας. Πάρε ένα τηλέφωνο. Που ξέρεις …»
Και μετά ξαναφοράει τη μάσκα της απόφασης
«Εγώ ποτέ ξανά» … λέει .
Κι έπειτα γίνεται ένα μικρό θαύμα. Η Αγγελική που ζωγραφίζει απέναντί μου με ξυλομπογιές σηκώνει τα μεγάλα της μάτια και μου λέει :
- Σ’ αγαπώ πολύ
Και για ένα απειροελάχιστο, λυτρωτικό δευτερόλεπτο το ΕΓΩ βγάζει τον σκασμό.
Πρώτα φοράει τη μάσκα της απόφασης.
«Εγώ, ποτέ ξανά», λέει και σηκώνει το πηγούνι με παρρησία.
Υστερα από λίγο βάζει τον μανδύα του Ιερού Αυτοεξεταστού.
«Ναι, αλλά έκανες κι εσύ λάθη», ψιθυρίζει.
Μετά μπαίνει στο μπακάλικο της καρδιάς κι αρχίζει και ζυγίζει.
«Όμως ο άλλος έκανε περισσότερα κι εσύ έδωσες τόσα και πήρες τόσα».
Κατόπιν ανεβαίνει στο ‘Εβερεστ και γίνεται ο γκουρού της μεγαλοψυχίας.
«Δεν πειράζει» σκέφτεται. «Οσα ήρθαν κι όσα φύγαν. Ας πάνε στο καλό».
Υστερα αλλάζει μορφή και γίνεται ένας εφιαλτικός ντέτεκτιβ.
«Θυμάσαι όμως εκείνο το βράδυ, εκείνο το μήνυμα που ήρθε κατά λάθος σε σένα?»
Μετά από λίγο δεν αντέχει και μεταμορφώνεται σε μητέρα Τερέζα.
«Ναι, αλλά είναι ακόμα ένα παιδί», φωνάζει.
Στη συνέχεια φεύγει ταξίδι για τη χώρα της ενοχής.
«Ηταν όλα ένα δικό σου λάθος. Οι ευθύνες είναι όλες δικές σου. Ετσι έστρωσες κι έτσι θα κοιμηθείς».
Και μετά ντύνεται με τα κουρέλια της αυτολύπησης.
«Αντε ρε κακομοίρη που ήθελες κι έρωτες» λέει σαρκαστικά.
Κατόπιν περνάει από το mall της αυτοβελτίωσης.
«Εντάξει, ότι και νάσαι έχεις κι εσύ δικαίωμα στην ευτυχία».
Μετά παίρνει new age μονοπάτια.
«Όλα αυτά είναι μοιραίο να συμβούν επειδή το φενγκ σούι του Σύμπαντος σας θέλει μαζί, αλλά πρέπει να ξεπεράσετε τις δυσκολίες του να είστε χώρια».
Επειτα ξυπνάει το δαιμονικό μωρό της λαγνείας.
«Αυτή τη στιγμή είναι σε μια άλλη αγκαλιά» επαναλαμβάνει μανιωδώς και σου κόβει τα γόνατα.
Μετά γίνεται άντρας και σκέφτεται : «Αφού δεν είναι στη δικιά μου ας είναι και στου Κινκ Κονγκ».
Κατόπιν γίνεται γυναίκα κι ανοίγει μια τρύπα στα σωθικά σου που δεν κλείνει με τίποτα.
Κι ύστερα παιδί. «Ελα παραδέξου το, αν ήταν εδώ θα τα συγχωρούσες όλα. Αρκεί να ήταν εδώ».
Μετά θυμάται τη λογική. «Ναι, αλλά ΗΤΑΝ εδώ και δες που κατέληξε».
Στη συνέχεια μπαίνει στον πειρασμό.
«Ελα μην είσαι μαλάκας. Πάρε ένα τηλέφωνο. Που ξέρεις …»
Και μετά ξαναφοράει τη μάσκα της απόφασης
«Εγώ ποτέ ξανά» … λέει .
Κι έπειτα γίνεται ένα μικρό θαύμα. Η Αγγελική που ζωγραφίζει απέναντί μου με ξυλομπογιές σηκώνει τα μεγάλα της μάτια και μου λέει :
- Σ’ αγαπώ πολύ
Και για ένα απειροελάχιστο, λυτρωτικό δευτερόλεπτο το ΕΓΩ βγάζει τον σκασμό.
όπως καταλαβαίνετε
απευθύνομαι πλέον στην παγκόσμια μπλογκόσφαιρα έχοντας ξεφύγει από τα στενά και περιορισμένα όρια της ελληνικής
blog manisfesto
attack the big mainstream mass media
attack the holy cows
attack the idols, the gurus and the saviors
critisize and prove wrong the mass culture
make a difference
with the tenacity of a pit bull
go after the rich, the famous and the empty
after all that' s false and criminaly insensitive to the human pain next door
embrace the different
travel with the speed of compassion
and bite the hand thats feeding you all this CRAP
attack the holy cows
attack the idols, the gurus and the saviors
critisize and prove wrong the mass culture
make a difference
with the tenacity of a pit bull
go after the rich, the famous and the empty
after all that' s false and criminaly insensitive to the human pain next door
embrace the different
travel with the speed of compassion
and bite the hand thats feeding you all this CRAP
Τετάρτη, Ιανουαρίου 11, 2006
γαμώ τα Jeep σας και τα Hummer σας
(με αφορμή ένα ποστ του Σπύρου του vj, ενός από τους πιο αγαπημένους μου bloggers)
Drivers of ordinary cars are subsidizing the SUV owners in several ways:
1. They exert greater wear and tear on rode surfaces by their greater weight, and taxpayers pays for the repairs.
2. Since they use more gas per mile, they exert a greater demand on the available supply of oil, thereby forcing the price up for everyone. We are paying at the pump for their indulgence.
3. SUV's proportionally cause more fatalities in collisions than ordinary sedans, so they are killing us at a faster rate.
4. They contribute more to air pollution, thus affecting everyone's health.
5. They are using up the world's resources at a greater rate: iron, rubber, copper.. you name it, thus causing rising prices of commodities.
6. Because of their larger size, they take up more space on roads and intersections, thus adding to congestion, which affects everyone.
Drivers of ordinary cars are subsidizing the SUV owners in several ways:
1. They exert greater wear and tear on rode surfaces by their greater weight, and taxpayers pays for the repairs.
2. Since they use more gas per mile, they exert a greater demand on the available supply of oil, thereby forcing the price up for everyone. We are paying at the pump for their indulgence.
3. SUV's proportionally cause more fatalities in collisions than ordinary sedans, so they are killing us at a faster rate.
4. They contribute more to air pollution, thus affecting everyone's health.
5. They are using up the world's resources at a greater rate: iron, rubber, copper.. you name it, thus causing rising prices of commodities.
6. Because of their larger size, they take up more space on roads and intersections, thus adding to congestion, which affects everyone.
Martha & George , sad , sad, sad ...
από το "Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ"
George : Richard Burton
Martha : Elizabeth Taylor
George : You're a monster - You are.
Martha: I'm loud and I'm vulgar, and I wear the pants in the house because somebody's got to, but I am not a monster. I'm not.
George: You're a spoiled, self-indulgent, willful, dirty-minded, liquor-ridden...
Martha: SNAP! It went SNAP! I'm not gonna try to get through to you any more. There was a second back there, yeah, there was a second, just a second when I could have gotten through to you, when maybe we could have cut through all this, this CRAP. But it's past, and I'm not gonna try.
.......
Martha: I looked at you tonight and you weren't there... And I'm gonna howl it out, and I'm not gonna give a damn what I do and I'm gonna make the biggest god-damn explosion you've ever heard.
George: Try and I'll beat you at your own game.
Martha: Is that a threat George, huh?
George: It's a threat, Martha.
Martha: You're gonna get it, baby.
George: Be careful Martha. I'll rip you to pieces.
Martha: You're not man enough. You haven't the guts.
George: Total war.
Martha: Total
George : Richard Burton
Martha : Elizabeth Taylor
George : You're a monster - You are.
Martha: I'm loud and I'm vulgar, and I wear the pants in the house because somebody's got to, but I am not a monster. I'm not.
George: You're a spoiled, self-indulgent, willful, dirty-minded, liquor-ridden...
Martha: SNAP! It went SNAP! I'm not gonna try to get through to you any more. There was a second back there, yeah, there was a second, just a second when I could have gotten through to you, when maybe we could have cut through all this, this CRAP. But it's past, and I'm not gonna try.
.......
Martha: I looked at you tonight and you weren't there... And I'm gonna howl it out, and I'm not gonna give a damn what I do and I'm gonna make the biggest god-damn explosion you've ever heard.
George: Try and I'll beat you at your own game.
Martha: Is that a threat George, huh?
George: It's a threat, Martha.
Martha: You're gonna get it, baby.
George: Be careful Martha. I'll rip you to pieces.
Martha: You're not man enough. You haven't the guts.
George: Total war.
Martha: Total
ένας αστρολόγος λέει ...
(ναί, έχω πέσει τόσο χαμηλά ή έχω ανέβει πολύ ψηλά ή τόχω κάψει τελείως)
λέει λοιπόν ο μελετητής της κίνησης των αστεριών πως ό,τι συμβαίνει τώρα, αυτή τη στιγμή, είναι προϊόν του παρελθόντος, ένα άμεσο αποτέλεσμα όσων συνέβησαν παλιότερα, όσων κάναμε στο παρελθόν, αυτών που είπαμε, ή όσων δεν κάναμε ή δεν είπαμε ...
αυτή τη στιγμή λοιπόν οι πλανητικοί συνδυασμοί φέρνουν ξανά στην επιφάνεια αυτά που συνέβησαν στο παρελθόν, ιδιαίτερα το καλοκαίρι του 1999.
θυμάστε τι κάνατε το καλοκαίρι του 1999? τι δεν κάνατε? τι είπατε? τι δεν είπατε?
θα μου πείτε "μα είσαι σοβαρός"?
η απάντηση είναι "φυσικά όχι" ...
κι όμως δεν γνωρίζω για σας, αλλά εγώ θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια τι έγινε, τι δεν έγινε, τι έκανα, τι δεν έκανα, τι είπα, τι δεν είπα ...
και να σας πω κάτι? όσο κι αν ακούγεται παράξενο ο αστρολόγος έχει δίκιο
αυτή τη στιγμή όλα αυτά τα πράγματα, από εκείνο το μοιραίο καλοκαίρι του 1999, είναι απέναντί μου και μου ζητάνε να τα αντιμετωπίσω
απαιτούν από εμένα λύσεις, αποφάσεις, θυσίες και αλλαγές ...
κυρίως απαιτούν από εμένα να δω τα πράγματα ως έχουν, χωρίς αυταπάτες και αυτοεμπαιγμούς
να επιστρέψω στον εαυτό μου ύστερα από το μακρυνό αστρικό ταξίδι στο παράλληλο σύμπαν της αυτοεξαπάτησης
να ξεκουραστώ
να κλείσω τα μάτια και να βυθιστώ σε ένα όνειρο που θα έχει τη μορφή ενός καλύτερου αύριο
λέει λοιπόν ο μελετητής της κίνησης των αστεριών πως ό,τι συμβαίνει τώρα, αυτή τη στιγμή, είναι προϊόν του παρελθόντος, ένα άμεσο αποτέλεσμα όσων συνέβησαν παλιότερα, όσων κάναμε στο παρελθόν, αυτών που είπαμε, ή όσων δεν κάναμε ή δεν είπαμε ...
αυτή τη στιγμή λοιπόν οι πλανητικοί συνδυασμοί φέρνουν ξανά στην επιφάνεια αυτά που συνέβησαν στο παρελθόν, ιδιαίτερα το καλοκαίρι του 1999.
θυμάστε τι κάνατε το καλοκαίρι του 1999? τι δεν κάνατε? τι είπατε? τι δεν είπατε?
θα μου πείτε "μα είσαι σοβαρός"?
η απάντηση είναι "φυσικά όχι" ...
κι όμως δεν γνωρίζω για σας, αλλά εγώ θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια τι έγινε, τι δεν έγινε, τι έκανα, τι δεν έκανα, τι είπα, τι δεν είπα ...
και να σας πω κάτι? όσο κι αν ακούγεται παράξενο ο αστρολόγος έχει δίκιο
αυτή τη στιγμή όλα αυτά τα πράγματα, από εκείνο το μοιραίο καλοκαίρι του 1999, είναι απέναντί μου και μου ζητάνε να τα αντιμετωπίσω
απαιτούν από εμένα λύσεις, αποφάσεις, θυσίες και αλλαγές ...
κυρίως απαιτούν από εμένα να δω τα πράγματα ως έχουν, χωρίς αυταπάτες και αυτοεμπαιγμούς
να επιστρέψω στον εαυτό μου ύστερα από το μακρυνό αστρικό ταξίδι στο παράλληλο σύμπαν της αυτοεξαπάτησης
να ξεκουραστώ
να κλείσω τα μάτια και να βυθιστώ σε ένα όνειρο που θα έχει τη μορφή ενός καλύτερου αύριο
Τρίτη, Ιανουαρίου 10, 2006
10/01/06
Can you feel it? It's in the air.
Something impending
something big is about to happen
The feeling that a confrontation is coming
a shootout at the OK corral
or
two lovers meeting after a separation
sparks
gunfire
something impending
Big political decisions are made
it's excitement and dread together
a feeling of being up and down at the same time
like when you have too much
coffee and doughnuts
and your blood sugar is going crazy
and you feel like doing something crazy
you need
SOMETHING TO HAPPEN
because you can't stand
NOTHING HAPPENING
and you welcome almost anything
because you've got this feeling
that
something's coming
something big
with a click
with a shock
phone 'll jingle
door 'll knock
open the lock................
Something impending
something big is about to happen
The feeling that a confrontation is coming
a shootout at the OK corral
or
two lovers meeting after a separation
sparks
gunfire
something impending
Big political decisions are made
it's excitement and dread together
a feeling of being up and down at the same time
like when you have too much
coffee and doughnuts
and your blood sugar is going crazy
and you feel like doing something crazy
you need
SOMETHING TO HAPPEN
because you can't stand
NOTHING HAPPENING
and you welcome almost anything
because you've got this feeling
that
something's coming
something big
with a click
with a shock
phone 'll jingle
door 'll knock
open the lock................
ένα μικρό ερωτηματολόγιο μόνο για άντρες
1. Σας αρέσει η Μαντόνα?
2. Σας αρέσουν οι ταινίες με τους Ρωμαίους μονομάχους;
3. Οταν πάτε ταξίδι φτιάχνετε τις βαλίτσες μόνος σας?
4. Βρίσκετε το waterpolo ενδιαφέρον άθλημα ?
5. Το όνομα Hedi Slimane σας είναι γνωστό?
6. Γνωρίζετε πως ονομάζεται η αδελφή της Paris Hilton?
7. Θυμάστε πως λεγόταν στο Sex & the city η ηρωίδα που έπαιζε η Κιμ Κατράλ?
8. Εχετε επισκεφτεί ποτέ το πολυκατάστημα Hondos Center?
9. Bλέπατε ποτέ το Absolutely Fabulous?
10. Σας αρέσει ο Απόστολος Γκλέτσος?
2. Σας αρέσουν οι ταινίες με τους Ρωμαίους μονομάχους;
3. Οταν πάτε ταξίδι φτιάχνετε τις βαλίτσες μόνος σας?
4. Βρίσκετε το waterpolo ενδιαφέρον άθλημα ?
5. Το όνομα Hedi Slimane σας είναι γνωστό?
6. Γνωρίζετε πως ονομάζεται η αδελφή της Paris Hilton?
7. Θυμάστε πως λεγόταν στο Sex & the city η ηρωίδα που έπαιζε η Κιμ Κατράλ?
8. Εχετε επισκεφτεί ποτέ το πολυκατάστημα Hondos Center?
9. Bλέπατε ποτέ το Absolutely Fabulous?
10. Σας αρέσει ο Απόστολος Γκλέτσος?
πρέπει να νικήσω τις κακές μου σκέψεις
όλοι έχουμε δικαίωμα στην ευτυχία
αν είσαι ευτυχισμένος εκεί που είσαι μείνε εκεί και νάσαι καλά
αν είσαι ευτυχισμένος εκεί που είσαι μείνε εκεί και νάσαι καλά
παρατηρώ μια σύγχιση
ανάμεσα στις έννοιες πρόοδος και ανάπτυξη
πάρτε για παράδειγμα τον νεόκοπο blogger Νίκο Δήμου
σε χθεσινό του ποστ ο κ Δήμου αποπειράθηκε να μας πείσει πως ζούμε σε μια εποχή μεγάλης προόδου
γράφει λοιπόν πως "σε σχέση με το παρελθόν έχουμε κάνει τεράστιες προόδους, σε όλους τους τομείς. Όχι μόνο στην επιστήμη και την τεχνολογία (εκεί δεν το αρνούνται ούτε οι πιο φανατικοί αντιρρησίες – και πως θα μπορούσαν;) αλλά και στους καθαρά ανθρωπιστικούς και ανθρώπινους δείκτες".
και σαν στοιχεία παραθέτει το γεγονός της κατάργησης της δουλείας, την αύξηση του μέσου όρου ζωής, την εξάπλωση των "δημοκρατικών" διαδικασιών και την εξαφάνιση των αποικιοκρατικών καθεστώτων.
Συνεχίζοντας την σύγκριση με το παρελθόν αναφέρει πως "πριν 100 χρόνια για να ακούσεις μουσική έπρεπε να πας σε συναυλία, στην Αθήνα δεν υπήρχε ούτε ένα μόνιμο θέατρο και το 80% των Ελλήνων ήταν αγράμματοι", ενώ "πριν 50 χρόνια στο Λονδίνο δεν μπορούσες να αναπνεύσεις από την πράσινη ομίχλη-μπιζελόσουπα (smog, pea-soup) και ο Τάμεσης ήταν δηλητήριο. Τώρα ο αέρας είναι καθαρός και ο Τάμεσης γεμάτος ψάρια. Πριν 35 χρόνια το 36% των ανθρώπων στις αναπτυσσόμενες χώρες λιμοκτονούσε – το 1996 το ποσοστό είχε πέσει στο 18% και σήμερα υπολογίζεται στο 12. Σύμφωνα με τις στατιστικές του ΟΗΕ, στα τελευταία πενήντα χρόνια έχουμε μειώσει την παγκόσμια φτώχεια περισσότερο από ότι στα τελευταία πεντακόσια".
"Σύμφωνοι, ο κόσμος απέχει πολύ από το να είναι τέλειος – αλλά δεν υπάρχει πρόοδος"; καταλήγει.
κύριε Δήμου έχω την εντύπωση πως συγχέετε την έννοια πρόοδος με την έννοια ανάπτυξη
είναι συνώνυμες? ή αν δεν είναι συνώνυμες προσδιορίζουν δύο διαφορετικές στιγμές του ίδιου φαινομένου? ή μήπως ορίζουν δύο τελείως διαφορετικά φαινόμενα "αντίθετα" μεταξύ τους που μόνο επιφανειακά συμπίπτουν ?
για παράδειγμα η κατάργηση της δουλείας είναι αποτέλεσμα της ανάπτυξης που έφερε η βιομηχανική επανάσταση κι όχι αποτέλεσμα ανθρωπιστικής και πνευματικής προόδου
και μη ξεχνάτε πως και σήμερα υπάρχουν σκλάβοι και το να μη το αναγνωρίζετε είναι πολύ επικίνδυνο
όσο για τον όρο ζωής και τα ποσοστά της φτώχειας είναι απλά νούμερα που μπορεί να έχουν να κάνουν με την ανάπτυξη αλλά ουδεμία σχέση έχουν με την πρόοδο
γι αυτό κατεβείτε από το άρμα της υπεραισιοδοξίας
κοιτάξτε γύρω σας
τι απ' ότι βλέπετε σας φαίνεται αποτέλεσμα προόδου?
γιατί μπορεί να αναπτυσόμεθα αλλά δυστυχώς δεν προοδεύουμε καθόλου
πάρτε για παράδειγμα τον νεόκοπο blogger Νίκο Δήμου
σε χθεσινό του ποστ ο κ Δήμου αποπειράθηκε να μας πείσει πως ζούμε σε μια εποχή μεγάλης προόδου
γράφει λοιπόν πως "σε σχέση με το παρελθόν έχουμε κάνει τεράστιες προόδους, σε όλους τους τομείς. Όχι μόνο στην επιστήμη και την τεχνολογία (εκεί δεν το αρνούνται ούτε οι πιο φανατικοί αντιρρησίες – και πως θα μπορούσαν;) αλλά και στους καθαρά ανθρωπιστικούς και ανθρώπινους δείκτες".
και σαν στοιχεία παραθέτει το γεγονός της κατάργησης της δουλείας, την αύξηση του μέσου όρου ζωής, την εξάπλωση των "δημοκρατικών" διαδικασιών και την εξαφάνιση των αποικιοκρατικών καθεστώτων.
Συνεχίζοντας την σύγκριση με το παρελθόν αναφέρει πως "πριν 100 χρόνια για να ακούσεις μουσική έπρεπε να πας σε συναυλία, στην Αθήνα δεν υπήρχε ούτε ένα μόνιμο θέατρο και το 80% των Ελλήνων ήταν αγράμματοι", ενώ "πριν 50 χρόνια στο Λονδίνο δεν μπορούσες να αναπνεύσεις από την πράσινη ομίχλη-μπιζελόσουπα (smog, pea-soup) και ο Τάμεσης ήταν δηλητήριο. Τώρα ο αέρας είναι καθαρός και ο Τάμεσης γεμάτος ψάρια. Πριν 35 χρόνια το 36% των ανθρώπων στις αναπτυσσόμενες χώρες λιμοκτονούσε – το 1996 το ποσοστό είχε πέσει στο 18% και σήμερα υπολογίζεται στο 12. Σύμφωνα με τις στατιστικές του ΟΗΕ, στα τελευταία πενήντα χρόνια έχουμε μειώσει την παγκόσμια φτώχεια περισσότερο από ότι στα τελευταία πεντακόσια".
"Σύμφωνοι, ο κόσμος απέχει πολύ από το να είναι τέλειος – αλλά δεν υπάρχει πρόοδος"; καταλήγει.
κύριε Δήμου έχω την εντύπωση πως συγχέετε την έννοια πρόοδος με την έννοια ανάπτυξη
είναι συνώνυμες? ή αν δεν είναι συνώνυμες προσδιορίζουν δύο διαφορετικές στιγμές του ίδιου φαινομένου? ή μήπως ορίζουν δύο τελείως διαφορετικά φαινόμενα "αντίθετα" μεταξύ τους που μόνο επιφανειακά συμπίπτουν ?
για παράδειγμα η κατάργηση της δουλείας είναι αποτέλεσμα της ανάπτυξης που έφερε η βιομηχανική επανάσταση κι όχι αποτέλεσμα ανθρωπιστικής και πνευματικής προόδου
και μη ξεχνάτε πως και σήμερα υπάρχουν σκλάβοι και το να μη το αναγνωρίζετε είναι πολύ επικίνδυνο
όσο για τον όρο ζωής και τα ποσοστά της φτώχειας είναι απλά νούμερα που μπορεί να έχουν να κάνουν με την ανάπτυξη αλλά ουδεμία σχέση έχουν με την πρόοδο
γι αυτό κατεβείτε από το άρμα της υπεραισιοδοξίας
κοιτάξτε γύρω σας
τι απ' ότι βλέπετε σας φαίνεται αποτέλεσμα προόδου?
γιατί μπορεί να αναπτυσόμεθα αλλά δυστυχώς δεν προοδεύουμε καθόλου
de profundis
"I must say to myself that I ruined myself, and that nobody great or small can be ruined except by his own hand. I am quite ready to say so. I am trying to say so, though they may not think it at the present moment. This pitiless indictment I bring without pity against myself. Terrible as was what the world did to me, what I did to myself was far more terrible still".
O. Wilde
O. Wilde
Mαζική Λοβοτομή
Η επανάλειψη ενός επεισοδίου της τηλεοπτικής σειράς "παραπέντε" άγγιξε το 42,5 % της τηλεθέασης.
Δεν μου κάνει καθόλου εντύπωση. Τελικά θεαματικότητα έχουν μόνο θλιβερά σενάρια με πρωταγωνίστριες "ηθοποιούς" όπως η Σμαράγδα Καρύδη, που δεν θα μπορούσαν να ουρλιάξουν πειστικά ακόμα κι αν τα μαλλιά τους είχαν αρπάξει φωτιά.
Δεν μου κάνει καθόλου εντύπωση. Τελικά θεαματικότητα έχουν μόνο θλιβερά σενάρια με πρωταγωνίστριες "ηθοποιούς" όπως η Σμαράγδα Καρύδη, που δεν θα μπορούσαν να ουρλιάξουν πειστικά ακόμα κι αν τα μαλλιά τους είχαν αρπάξει φωτιά.
Δευτέρα, Ιανουαρίου 09, 2006
the end of the line
This is the end of the line
I've clearly read every sign
the way you glance at me indifferently
and take your hand from mine
this is the end of the line
how can I ever be fine
how helpless I've become
i feel like some discarded valentine
remeber in the biginning
your winning ways excited me
and all the while I was certain
that we two found a love that comes just to a few
we've reached the end of the line
I hope your dreams turn out fine
I'm awfully tired
and so I guess I'll go
Although it's only nine
but this is the end of the line
the end of the line
Nina Simone
I've clearly read every sign
the way you glance at me indifferently
and take your hand from mine
this is the end of the line
how can I ever be fine
how helpless I've become
i feel like some discarded valentine
remeber in the biginning
your winning ways excited me
and all the while I was certain
that we two found a love that comes just to a few
we've reached the end of the line
I hope your dreams turn out fine
I'm awfully tired
and so I guess I'll go
Although it's only nine
but this is the end of the line
the end of the line
Nina Simone
someone wrote
Words are meaningless. And forgettable.
and another one wrote
Words that are remembered are never forgotten.
and another one wrote
Words that are remembered are never forgotten.
πόσο προσωπικό μπορεί να είναι ένα blog?
οκ έχεις ένα blog που σημαίνει πως έχεις τη δυνατότητα να γράψεις μια κουβέντα, μια μαλακία ή ο,τιδήποτε τέλος πάντων και αυτό να το διαβάσουν 2-3 άτομα
πόσο προσωπικός μπορείς να είσαι?
πόση από την αλήθεια σου, τον πόνο σου ή την χαρά σου μπορείς να δημοσιεύσεις σε κοινή θέα?
ποιο είναι το όριο που βάζουμε? ποια αυτολογοκρισία μας κρατάει από το να περιγράψουμε με λόγια τις ήττες μας, τους φόβους μας, τις αποτυχίες μας, τις πληγές μας, αυτά που μας καίνε, αυτά που μας τρελαίνουν?
ποια αίσθηση "κοσμιότητας" μας σταματάει από το να πούμε όλη την αλήθεια?
και πόσο σημαντικό είναι να την πούμε?
πόσο προσωπικός μπορείς να είσαι?
πόση από την αλήθεια σου, τον πόνο σου ή την χαρά σου μπορείς να δημοσιεύσεις σε κοινή θέα?
ποιο είναι το όριο που βάζουμε? ποια αυτολογοκρισία μας κρατάει από το να περιγράψουμε με λόγια τις ήττες μας, τους φόβους μας, τις αποτυχίες μας, τις πληγές μας, αυτά που μας καίνε, αυτά που μας τρελαίνουν?
ποια αίσθηση "κοσμιότητας" μας σταματάει από το να πούμε όλη την αλήθεια?
και πόσο σημαντικό είναι να την πούμε?
Πέμπτη, Ιανουαρίου 05, 2006
Πραξικόπημα Τέχνης στα Τίραννα
Πως μπορείτε να εκθέσετε το έργο σας σε μία διεθνή biennale μοντέρνας τέχνης, δίπλα στον Maurizio Cattelan, την Vanessa Beecroft, τον Gregor Schneider και 150 νέους καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο, χωρίς να έχετε ουδεμία σχέση με τον κόσμο και τα κυκλώματα της τέχνης.
Παρασκευή 14/9/2001 -
16.00 - Αεροδρόμιο Τιράνων : Το αεροδρόμιο των Τιράνων είναι μια επαρχιακή αεροπορική βάση. Στην μερικών στρεμάτων πίστα υπάρχουν μόνο το αεροπλάνο της Ολυμπιακής με το οποίο έχουμε ταξιδέψει από Αθήνα, ένα αεροπλάνο της Austrian Airlines κι άλλο ένα της Albanian Airlines. Με ένα παλιό λεωφορείο διανύουμε τα πενήντα μέτρα που μας χωρίζουν από το κτίριο του αεροδρομίου. Τα τελευταία δέκα μέτρα είναι στολισμένα με δυο σειρές από φοίνικες που δίνουν μια νότα από Κυανή Ακτή σε αυτό το ορεινό τοπίο.
Βρίσκομαι εδώ για να παρουσιάσω το έργο μου "Μανιφέστο#19" στην 1η Μπιενάλε Μοντέρνας Τέχνης που γίνεται ποτέ στην Αλβανία, και η οποία είναι μια πρωτοβουλία του Giancarlo Politi διευθυντή και εκδότη του περιοδικού Flash Art International.
Πρόκειται για ένα γεγονός στον χώρο της σύγχρονης τέχνης για άλλους σημαντικό, για άλλους ανατρεπτικό και για άλλους απλά ... ένα αστείο. Οι σνομπ φιλότεχνοι το έχουν απορρίψει. Οι πολύ σνομπ φιλότεχνοι το περιμένουν με ενθουσιασμό. Οπως και νάχει σημαντικοί επιμελητές απ όλο τον κόσμο μεταξύ των οποίων διευθυντές μουσείων σύγχρονης τέχνης όπως ο Paolo Colombo (Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Γενεύης) και ο Hans Ulrich Obrist ( Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, Παρίσι), τεχνοκριτικοί και καλλιέχνες διεθνούς φήμης όπως ο Maurizio Cattelan και η Vanessa Beecroft προτείνουν διακόσιους καταξιωμένους, αλλά και νεώτερους καλλιτέχνες. Ο θεματικός άξονας των έργων που θα εκτεθούν εδώ είναι η μετανάστευση - απόδραση.
Η Αλβανία αποτελεί το ιδανικό σκηνικό για τον άξονα αυτό. Μια πόλη στην οποία εκτυλίσονται δοαφορετικά διεθνή σενάρια, μια πρωτεύουσα απογοητευμένων μεταναστών τα Τίρανα φιλοδοξούν με τη μπιενάλε αυτή να μετατραπούν σε ένα πολιτιστικό εργαστήριο το οποίο θα αναζητήσει και θα διαμορφώσει το "καινούριο που έρχεται".
Για μένα η μπιενάλε αυτή είναι η ευκαιρία να κάνω τη βουτιά μου στα βαθιά νερά της μοντέρνας τέχνης. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν γνωρίζει ποιός είμαι και τι έρχομαι να κάνω και κανείς δεν με έχει καλέσει. Με άλλα λόγια η παρουσία μου εδώ είναι ένα μικρό πραξικόπημα.
Ταξιδεύω μαζί με τον έλληνα καλλιτέχνη Nanogod, ο οποίος έρχεται εδώ σαν μέλος της αμερικάνικης αντιπροσωπείας την οποία επιμελείται η Vanessa Beecroft, για να παρουσιάσει το έργο του AlbaniaOK.
Τρείς μόλις ημέρες μετά τα τρομοκρατικά χτυπήματα στη Νέα Υόρκη ταξιδεύουμε έχοντας στις τσάντες μας καρτ ποστάλ που διαφημίζουν την έκθεση και έχουν τη φωτογραφία του Οσάμα Μπιν Λάντεν με λευκό καφτάνι και αυτόματο.
Μας λένε να περιμένουμε σε ένα καφενείο απέναντι από το αεροδρόμιο μέχρι να μαζευτούμε όλοι. Οι καλλιτέχνες, οι δημοσιογράφοι και οι curators που έχουν φτάσει ήδη ξεχωρίζουν όπως η μύγα μέσα στο γάλα ανάμεσα στους θαμώνες του καφενείου. Οι ντόπιοι που βρίσκονται εδώ τους κοιτάζουν λίγο σαν κινούμενα πολιτιστικά σόκ.
Μαζευόμαστε όλοι και μπαίνουμε σε μικρά λεωφορεία.
17.00 - Κινέζικο Περίπτερο : Το Κινέζικο Περίπτερο είναι ένα τεράστιο πρώην γκαράζ λεωφορείων το οποίο είχαν χτίσει οι κινέζοι την δεκαετία του 70 και το οποίο φιλοξενεί την μπιενάλε. Δείχνουν στον Nanogod που να στήσει το έργο του. Με μένα δεν ασχολείται κανείς. Σε ένα σημείο στην αίθουσα βρίσκονται ήδη στημένα τα έργα των υπόλοιπων ελλήνων που παίρνουν μέρος στην έκθεση του Αντρέα Αγγελιδάκη, του Νίκου Χαραλαμπίδη, της Μαρίας Παπαδημητρίου, του Σωκράτη Σωκράτους
Μιας και κανένας δεν μου δίνει την παραμικρή σημασία αποφασίζω να στήσω το έργο μου σε ένα από τα πλέον κεντρικά σημεία της αίθουσας.
Αν θέλει κανείς να κάνει μια αρχή στον χώρο της τέχνης πρέπει να έχει μια ιδέα, την αποφασιστικότητα να την κάνει πραγματικότητα και να διαλέξει την κατάλληλη στιγμή. Οταν άκουσα ότι γινόταν η μπιενάλε στα Τίρανα κατάλαβα ότι είχε έρθει η στιγμή. Μόνο εκεί θα μπορούσνα να κάνω αυτό που σχεδίαζα εδώ και καιρό. Τώρα ήταν καιρός να κριθεί η ιδέα.
Το "Μανιφέστο#19" είναι ένα συνοθύλευμα προσωπικών αντικειμένων - παπούτσια, ρούχα, λερωμένα εσώρουχα, χρησιμοποιημένα προφυλακτικά, φωτογραφίες αγαπημένων ανθρώπων, ερωτικά γράμματα, ταυτότητες, χαρτονομίσματα, παιχνίδια, περιοδικά, cds, τα οποία πέταξα σ ένα σημείο στο πάτωμα της αίθουσας σχηματίζοντας. Πρόκειται για μια μίζερη συλλογή από μικρά τίποτα, λίγο αυτοβιογραφική και απίστευτα μπανάλ, ένας μικρός σωρός σκουπιδιών, που παρ όλα αυτά προσδίδουν μια άισθηση προσωπικής ταυτότητας.
Ομως δεν βρίσκομαι εδώ για να παρουσιάσω τα δικά μου προσωπικά κουρέλια. Βρίσκομαι εδώ για να κάνω μια νέα πρόταση στη θεωρία της σύγχρονης τέχνης (σ.σ. ναι τα μυαλά μου έχουν ήδη πάρει αέρα).
Η πρότασή μου είναι ότι το έργο τέχνης πρέπει να είναι περιορισμένης χρονικής διάρκειας και να μη κρατάει για πάντα και ότι δεν μπορεί να εκτίθεται σε ένα μουσείο. Οτι το έργο τέχνης είναι η απουσία του έργου τεχνης. Διανθίζω αυτό το μικρό μανιφέστο με προσωπικά αξιώματα και το μοιράζω δεξιά κι αριστερά σαν δελτίο τύπου.
O Maurizio Cattelan, ο ιταλός καλλιτέχνης που τον τελευταίο καιρό έχει γίνει ένα από τα μεγάλα ονόματα της μοντέρνας τέχνης, ντυμένος μ ένα γιάπικο κοστούμι φωτογραφίζει τα έργα των νεαρών καλλιτεχνών. Βρίσκεται εδώ σαν επιμελητής μιας ομάδας καλλιτεχνών από διάφορες χώρες. Η αντιπροσωπεία των αμερικάνων και η επιμελήτριά τους η Vanessa Beecroft δεν κατάφεραν να φτάσουν μέχρι εδώ αφού οι πτήσεις από τις ΗΠΑ έχουν όλες σταματήσει λόγω των τρομοκρατικών επιθέσεων.
Φεύγουμε για το ξενοδοχείο Tirana International.
22.00 : Τα Τίρανα είναι μια κεντρική πλατεία, δύο δρόμοι και γύρω από αυτά απλώνονται μαχαλάδες με πολυκατοικίες και χαμόσπιτα. Το βράδυ δίνουν την εντύπωση έρημης πόλης. Λίγα αυτοκίνητα κυκλοφορούν στους δρόμους και ακόμα πιο λίγοι πεζοί. Η κεντρική πλατεία που την ώρα που φτάναμε στο ξενοδοχείο έσφυζε από περαστικούς τώρα είναι άδεια. Κάνουμε μια βόλτα και κουρασμένοι από το ταξείδι αποφασίζουμε να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο. Παραδινόμαστε στο εφιαλτικό soundtrack του CNN με τα τελευταία νέα από τις τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον της Αμερικής.
Σάββατο 15/ 9 / 2001
12.00 - Κάνουμε μια βόλτα στην πόλη. Διαπιστώνουμε με χαρά το ανατρεπτικό trend που επικρατεί στα καταστήματα των Τιράνων και το οποίο είναι άλλο να γράφει η ταμπέλα του μαγαζιού και άλλα να πουλάει. Προσπερνάμε συγκλονιστική "Μπουτίκ" που πουλάει αυγά και αγαπημένο "Καφέ" που πουλάει γυναικείες ρόμπες. Κρεμάστρες με ρούχα που πουλιούνται στις αυλές των σπιτιών. Μερσεντές και τζηπ εκατομυρίων είναι τα μοναδικά αυτοκίνητα που κυκλοφορούν στους χωματόδρομους. Μερικά τετράγωνα από το κέντρο το τοπίο θυμίζει βομβαρδισμένη πόλη.
16.00 - Κινέζικο Περίπτερο : Τα επίσημα εγκαίνια θα γίνουν στις 20.00, αλλά εμείς πρέπει να είμαστε εκεί από νωρίς. Γύρω στις 18.00 αρχίζουν και έρχονται οι πρώτοι επισκέπτες. Αλλοι από αυτούς κοιτάνε το έργο μου με ενδιαφέρον, άλλοι το προσπερνάνε αδιάφορα. Ενας ηλικιωμένος κύριος μου ζητάει έναν από τους καταλόγους με τα αντικείμενα που βρίσκονται στο πάτωμα. Μου λέει πως το βρίσκει ενδιαφέρον. Τον ευχαριστώ. Λίγο αργότερα μαθαίνω από τον Nanogod ότι είναι ο επιμελητής της Μπιενάλε της Βενετίας, ο πολύς και γλυκύτατος Τζιανκάρλο Πολίτι.
20.00 - Με χαρά παρατηρώ ότι το έργο του Nanogod έχει τραβήξει τα βλέματα των περισότερων επισκεπτών. Σε κάθε επισκέπτη που του κινεί το ενδιαφέρον ο Nanogod προσφέρει και ένα από τα 154 cds που αποτελούν το έργο του. Σιγά - σιγά το έργο εξαφανίζεται και στο τέλος δεν μένει τίποτα. Είναι μια πολύ καλή ιδέα, άψογα εκτελεσμένη.
Καθώς η ώρα περνάει οι περισότεροι επισκέπτες έχουν μαζευτεί στη μέση της αίθουσας και ακούνε τον Δήμαρχο των Τιράνων να εκφωνεί ένα μικρό λόγο κυρήσοντας τα εγκαίνια της μπιενάλε. Αποφασίζω πως είναι η κατάλληλη στιγμή για να προχωρήσω στην ολοκλήρωση του έργου μου.
Βγάζω από την τσέπη μου ένα μπουκάλι με υγρό για αναπτήρες, περιχύνω τα αντικείμενα που βρίσκονται στο πάτωμα και τους βάζω φωτιά. Το manifesto#19 δεν είναι η συλλογή των αντικειμένων, αλλά η καύση τους. Το έργο διαρκεί από τη στιγμή που ανάβει η πρώτη φλόγα μέχρι τη στιγμή που σβήνει η τελευταία. Αυτό που μένει έιναι ένας σωρός αποκαίδια.
Σε ολόκληρο το ταξίδι ανησυχώ με την ιδέα ότι τη στιγμή που θα ανάψω τη φωτιά θα τρέξουν να με συλλάβουν οι σωματοφύλακες και νοιώθω το στομάχι μου να σφίγγεται στη σκέψη ότι μπορεί και να περάσω το βράδυ σε ένα αστυνομικό τμήμα στα Τίρανα. Τίποτα τέτοιο δεν συμβαίνει
Οι πρώτοι που τρέχουν είναι οι καμεραμέν από τα τοπικά και τα ιταλικά κανάλια που βρίσκονται εδώ. Η κάμερα λατρεύει να αποτυπώνει οτιδήποτε καίγεται. Τους ακολουθούν οι φωτογράφοι και οι υπόλοιποι επισκέπτες. Τα αντικείμενα καίγονται σιγά σιγά. Τα αθλητικά παπούτσια έχουν γεμίσει την αίθουσα με μαύρους καπνούς. Κάποιος με πλησιάζει και μου λέει στα αγγλικά " This is toxic". "Art is toxic" του απαντώ.
Η τέχνη είναι μια παιδική χαρά για μεγάλα παιδιά. Παρ όλο που στο χρηματιστήριό της παίζονται τεράστια ποσά, παρ όλο που η επιτυχία υπόσχεται πλούτη και δόξα υπάρχουν στο περιθώριο όλων αυτών άπειρες πιθανότητες για έναν νέο καλλιτέχνη να παίξει με τους κανόνες και κυρίως να τους ανατρέψει. Και η επιτυχία τις περισότερες φορές βασίζεται ακριβώς στην ανατροπή των κανόνων αυτών.
Την επόμενη μέρα φεύγουμε από τα Τίρανα. Οι υπόλοιποι έλληνες καλλιτέχνες που είναι εδώ μας αποφεύγουν. Το κατεστημένο της τέχνης στη χώρα μας, και όχι μόνο, είναι ένας χώρος ιδιαίτερα ανταγωνιστικός. Ομως είναι κι αυτό μέσα στους κανόνες του παιχνιδιού. Τους οποίους ένας καλλιτέχνης, όπως είπαμε, ωφείλει κατ αρχήν να ανατρέψει.
P.S. 1 Προς όλους τους επίδοξους καλλιτέχνες : Just do it.
Παρασκευή 14/9/2001 -
16.00 - Αεροδρόμιο Τιράνων : Το αεροδρόμιο των Τιράνων είναι μια επαρχιακή αεροπορική βάση. Στην μερικών στρεμάτων πίστα υπάρχουν μόνο το αεροπλάνο της Ολυμπιακής με το οποίο έχουμε ταξιδέψει από Αθήνα, ένα αεροπλάνο της Austrian Airlines κι άλλο ένα της Albanian Airlines. Με ένα παλιό λεωφορείο διανύουμε τα πενήντα μέτρα που μας χωρίζουν από το κτίριο του αεροδρομίου. Τα τελευταία δέκα μέτρα είναι στολισμένα με δυο σειρές από φοίνικες που δίνουν μια νότα από Κυανή Ακτή σε αυτό το ορεινό τοπίο.
Βρίσκομαι εδώ για να παρουσιάσω το έργο μου "Μανιφέστο#19" στην 1η Μπιενάλε Μοντέρνας Τέχνης που γίνεται ποτέ στην Αλβανία, και η οποία είναι μια πρωτοβουλία του Giancarlo Politi διευθυντή και εκδότη του περιοδικού Flash Art International.
Πρόκειται για ένα γεγονός στον χώρο της σύγχρονης τέχνης για άλλους σημαντικό, για άλλους ανατρεπτικό και για άλλους απλά ... ένα αστείο. Οι σνομπ φιλότεχνοι το έχουν απορρίψει. Οι πολύ σνομπ φιλότεχνοι το περιμένουν με ενθουσιασμό. Οπως και νάχει σημαντικοί επιμελητές απ όλο τον κόσμο μεταξύ των οποίων διευθυντές μουσείων σύγχρονης τέχνης όπως ο Paolo Colombo (Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Γενεύης) και ο Hans Ulrich Obrist ( Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, Παρίσι), τεχνοκριτικοί και καλλιέχνες διεθνούς φήμης όπως ο Maurizio Cattelan και η Vanessa Beecroft προτείνουν διακόσιους καταξιωμένους, αλλά και νεώτερους καλλιτέχνες. Ο θεματικός άξονας των έργων που θα εκτεθούν εδώ είναι η μετανάστευση - απόδραση.
Η Αλβανία αποτελεί το ιδανικό σκηνικό για τον άξονα αυτό. Μια πόλη στην οποία εκτυλίσονται δοαφορετικά διεθνή σενάρια, μια πρωτεύουσα απογοητευμένων μεταναστών τα Τίρανα φιλοδοξούν με τη μπιενάλε αυτή να μετατραπούν σε ένα πολιτιστικό εργαστήριο το οποίο θα αναζητήσει και θα διαμορφώσει το "καινούριο που έρχεται".
Για μένα η μπιενάλε αυτή είναι η ευκαιρία να κάνω τη βουτιά μου στα βαθιά νερά της μοντέρνας τέχνης. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν γνωρίζει ποιός είμαι και τι έρχομαι να κάνω και κανείς δεν με έχει καλέσει. Με άλλα λόγια η παρουσία μου εδώ είναι ένα μικρό πραξικόπημα.
Ταξιδεύω μαζί με τον έλληνα καλλιτέχνη Nanogod, ο οποίος έρχεται εδώ σαν μέλος της αμερικάνικης αντιπροσωπείας την οποία επιμελείται η Vanessa Beecroft, για να παρουσιάσει το έργο του AlbaniaOK.
Τρείς μόλις ημέρες μετά τα τρομοκρατικά χτυπήματα στη Νέα Υόρκη ταξιδεύουμε έχοντας στις τσάντες μας καρτ ποστάλ που διαφημίζουν την έκθεση και έχουν τη φωτογραφία του Οσάμα Μπιν Λάντεν με λευκό καφτάνι και αυτόματο.
Μας λένε να περιμένουμε σε ένα καφενείο απέναντι από το αεροδρόμιο μέχρι να μαζευτούμε όλοι. Οι καλλιτέχνες, οι δημοσιογράφοι και οι curators που έχουν φτάσει ήδη ξεχωρίζουν όπως η μύγα μέσα στο γάλα ανάμεσα στους θαμώνες του καφενείου. Οι ντόπιοι που βρίσκονται εδώ τους κοιτάζουν λίγο σαν κινούμενα πολιτιστικά σόκ.
Μαζευόμαστε όλοι και μπαίνουμε σε μικρά λεωφορεία.
17.00 - Κινέζικο Περίπτερο : Το Κινέζικο Περίπτερο είναι ένα τεράστιο πρώην γκαράζ λεωφορείων το οποίο είχαν χτίσει οι κινέζοι την δεκαετία του 70 και το οποίο φιλοξενεί την μπιενάλε. Δείχνουν στον Nanogod που να στήσει το έργο του. Με μένα δεν ασχολείται κανείς. Σε ένα σημείο στην αίθουσα βρίσκονται ήδη στημένα τα έργα των υπόλοιπων ελλήνων που παίρνουν μέρος στην έκθεση του Αντρέα Αγγελιδάκη, του Νίκου Χαραλαμπίδη, της Μαρίας Παπαδημητρίου, του Σωκράτη Σωκράτους
Μιας και κανένας δεν μου δίνει την παραμικρή σημασία αποφασίζω να στήσω το έργο μου σε ένα από τα πλέον κεντρικά σημεία της αίθουσας.
Αν θέλει κανείς να κάνει μια αρχή στον χώρο της τέχνης πρέπει να έχει μια ιδέα, την αποφασιστικότητα να την κάνει πραγματικότητα και να διαλέξει την κατάλληλη στιγμή. Οταν άκουσα ότι γινόταν η μπιενάλε στα Τίρανα κατάλαβα ότι είχε έρθει η στιγμή. Μόνο εκεί θα μπορούσνα να κάνω αυτό που σχεδίαζα εδώ και καιρό. Τώρα ήταν καιρός να κριθεί η ιδέα.
Το "Μανιφέστο#19" είναι ένα συνοθύλευμα προσωπικών αντικειμένων - παπούτσια, ρούχα, λερωμένα εσώρουχα, χρησιμοποιημένα προφυλακτικά, φωτογραφίες αγαπημένων ανθρώπων, ερωτικά γράμματα, ταυτότητες, χαρτονομίσματα, παιχνίδια, περιοδικά, cds, τα οποία πέταξα σ ένα σημείο στο πάτωμα της αίθουσας σχηματίζοντας. Πρόκειται για μια μίζερη συλλογή από μικρά τίποτα, λίγο αυτοβιογραφική και απίστευτα μπανάλ, ένας μικρός σωρός σκουπιδιών, που παρ όλα αυτά προσδίδουν μια άισθηση προσωπικής ταυτότητας.
Ομως δεν βρίσκομαι εδώ για να παρουσιάσω τα δικά μου προσωπικά κουρέλια. Βρίσκομαι εδώ για να κάνω μια νέα πρόταση στη θεωρία της σύγχρονης τέχνης (σ.σ. ναι τα μυαλά μου έχουν ήδη πάρει αέρα).
Η πρότασή μου είναι ότι το έργο τέχνης πρέπει να είναι περιορισμένης χρονικής διάρκειας και να μη κρατάει για πάντα και ότι δεν μπορεί να εκτίθεται σε ένα μουσείο. Οτι το έργο τέχνης είναι η απουσία του έργου τεχνης. Διανθίζω αυτό το μικρό μανιφέστο με προσωπικά αξιώματα και το μοιράζω δεξιά κι αριστερά σαν δελτίο τύπου.
O Maurizio Cattelan, ο ιταλός καλλιτέχνης που τον τελευταίο καιρό έχει γίνει ένα από τα μεγάλα ονόματα της μοντέρνας τέχνης, ντυμένος μ ένα γιάπικο κοστούμι φωτογραφίζει τα έργα των νεαρών καλλιτεχνών. Βρίσκεται εδώ σαν επιμελητής μιας ομάδας καλλιτεχνών από διάφορες χώρες. Η αντιπροσωπεία των αμερικάνων και η επιμελήτριά τους η Vanessa Beecroft δεν κατάφεραν να φτάσουν μέχρι εδώ αφού οι πτήσεις από τις ΗΠΑ έχουν όλες σταματήσει λόγω των τρομοκρατικών επιθέσεων.
Φεύγουμε για το ξενοδοχείο Tirana International.
22.00 : Τα Τίρανα είναι μια κεντρική πλατεία, δύο δρόμοι και γύρω από αυτά απλώνονται μαχαλάδες με πολυκατοικίες και χαμόσπιτα. Το βράδυ δίνουν την εντύπωση έρημης πόλης. Λίγα αυτοκίνητα κυκλοφορούν στους δρόμους και ακόμα πιο λίγοι πεζοί. Η κεντρική πλατεία που την ώρα που φτάναμε στο ξενοδοχείο έσφυζε από περαστικούς τώρα είναι άδεια. Κάνουμε μια βόλτα και κουρασμένοι από το ταξείδι αποφασίζουμε να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο. Παραδινόμαστε στο εφιαλτικό soundtrack του CNN με τα τελευταία νέα από τις τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον της Αμερικής.
Σάββατο 15/ 9 / 2001
12.00 - Κάνουμε μια βόλτα στην πόλη. Διαπιστώνουμε με χαρά το ανατρεπτικό trend που επικρατεί στα καταστήματα των Τιράνων και το οποίο είναι άλλο να γράφει η ταμπέλα του μαγαζιού και άλλα να πουλάει. Προσπερνάμε συγκλονιστική "Μπουτίκ" που πουλάει αυγά και αγαπημένο "Καφέ" που πουλάει γυναικείες ρόμπες. Κρεμάστρες με ρούχα που πουλιούνται στις αυλές των σπιτιών. Μερσεντές και τζηπ εκατομυρίων είναι τα μοναδικά αυτοκίνητα που κυκλοφορούν στους χωματόδρομους. Μερικά τετράγωνα από το κέντρο το τοπίο θυμίζει βομβαρδισμένη πόλη.
16.00 - Κινέζικο Περίπτερο : Τα επίσημα εγκαίνια θα γίνουν στις 20.00, αλλά εμείς πρέπει να είμαστε εκεί από νωρίς. Γύρω στις 18.00 αρχίζουν και έρχονται οι πρώτοι επισκέπτες. Αλλοι από αυτούς κοιτάνε το έργο μου με ενδιαφέρον, άλλοι το προσπερνάνε αδιάφορα. Ενας ηλικιωμένος κύριος μου ζητάει έναν από τους καταλόγους με τα αντικείμενα που βρίσκονται στο πάτωμα. Μου λέει πως το βρίσκει ενδιαφέρον. Τον ευχαριστώ. Λίγο αργότερα μαθαίνω από τον Nanogod ότι είναι ο επιμελητής της Μπιενάλε της Βενετίας, ο πολύς και γλυκύτατος Τζιανκάρλο Πολίτι.
20.00 - Με χαρά παρατηρώ ότι το έργο του Nanogod έχει τραβήξει τα βλέματα των περισότερων επισκεπτών. Σε κάθε επισκέπτη που του κινεί το ενδιαφέρον ο Nanogod προσφέρει και ένα από τα 154 cds που αποτελούν το έργο του. Σιγά - σιγά το έργο εξαφανίζεται και στο τέλος δεν μένει τίποτα. Είναι μια πολύ καλή ιδέα, άψογα εκτελεσμένη.
Καθώς η ώρα περνάει οι περισότεροι επισκέπτες έχουν μαζευτεί στη μέση της αίθουσας και ακούνε τον Δήμαρχο των Τιράνων να εκφωνεί ένα μικρό λόγο κυρήσοντας τα εγκαίνια της μπιενάλε. Αποφασίζω πως είναι η κατάλληλη στιγμή για να προχωρήσω στην ολοκλήρωση του έργου μου.
Βγάζω από την τσέπη μου ένα μπουκάλι με υγρό για αναπτήρες, περιχύνω τα αντικείμενα που βρίσκονται στο πάτωμα και τους βάζω φωτιά. Το manifesto#19 δεν είναι η συλλογή των αντικειμένων, αλλά η καύση τους. Το έργο διαρκεί από τη στιγμή που ανάβει η πρώτη φλόγα μέχρι τη στιγμή που σβήνει η τελευταία. Αυτό που μένει έιναι ένας σωρός αποκαίδια.
Σε ολόκληρο το ταξίδι ανησυχώ με την ιδέα ότι τη στιγμή που θα ανάψω τη φωτιά θα τρέξουν να με συλλάβουν οι σωματοφύλακες και νοιώθω το στομάχι μου να σφίγγεται στη σκέψη ότι μπορεί και να περάσω το βράδυ σε ένα αστυνομικό τμήμα στα Τίρανα. Τίποτα τέτοιο δεν συμβαίνει
Οι πρώτοι που τρέχουν είναι οι καμεραμέν από τα τοπικά και τα ιταλικά κανάλια που βρίσκονται εδώ. Η κάμερα λατρεύει να αποτυπώνει οτιδήποτε καίγεται. Τους ακολουθούν οι φωτογράφοι και οι υπόλοιποι επισκέπτες. Τα αντικείμενα καίγονται σιγά σιγά. Τα αθλητικά παπούτσια έχουν γεμίσει την αίθουσα με μαύρους καπνούς. Κάποιος με πλησιάζει και μου λέει στα αγγλικά " This is toxic". "Art is toxic" του απαντώ.
Η τέχνη είναι μια παιδική χαρά για μεγάλα παιδιά. Παρ όλο που στο χρηματιστήριό της παίζονται τεράστια ποσά, παρ όλο που η επιτυχία υπόσχεται πλούτη και δόξα υπάρχουν στο περιθώριο όλων αυτών άπειρες πιθανότητες για έναν νέο καλλιτέχνη να παίξει με τους κανόνες και κυρίως να τους ανατρέψει. Και η επιτυχία τις περισότερες φορές βασίζεται ακριβώς στην ανατροπή των κανόνων αυτών.
Την επόμενη μέρα φεύγουμε από τα Τίρανα. Οι υπόλοιποι έλληνες καλλιτέχνες που είναι εδώ μας αποφεύγουν. Το κατεστημένο της τέχνης στη χώρα μας, και όχι μόνο, είναι ένας χώρος ιδιαίτερα ανταγωνιστικός. Ομως είναι κι αυτό μέσα στους κανόνες του παιχνιδιού. Τους οποίους ένας καλλιτέχνης, όπως είπαμε, ωφείλει κατ αρχήν να ανατρέψει.
P.S. 1 Προς όλους τους επίδοξους καλλιτέχνες : Just do it.
ακούγοντας love will tear us apart από τους Joy Division
Τα στολίδια στις βιτρίνες των καταστημάτων ήταν ό,τι είχε απομείνει από τις γιορτές που είχαν μόλις τελειώσει. Η ώρα ήταν τρεις και η κίνηση στους δρόμους ελάχιστη. Του φαινόταν πως τα αυτοκίνητα έτρεχαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Οι λιγοστοί διαβάτες γύρω του, κυρίως μετανάστες, έμοιαζαν να παρασύρονται κι αυτοί στην παγωμένη νύχτα.
Υπήρχε μια απόφαση στον βηματισμό του. Προχωρούσε λες κι ήξερε που πήγαινε, σαν να είχε κάποιον προορισμό.
Ομως αν τον παρατηρούσε κανείς λίγο καλύτερα θα καταλάβαινε πως αυτός ο άντρας με το αποφασιστικό βήμα δεν πήγαινε προς τα κάπου, αλλά έφευγε από κάπου.
Με κάθε βήμα που έκανε ένοιωθε τον πανικό να φουντώνει μέσα του και αναγκαζόταν να κάνει τεράστια προσπάθεια για να μη το βάλει στα πόδια, να μην αρχίσει να τρέχει αφηνιασμένα μακρυά απ' όλα αυτά, αυτή την πόλη, αυτούς τους δρόμους, αυτή τη νύχτα, εκείνο το διαμέρισμα, μακρυά από εκείνα τα δύο ανοιχτά μάτια, που τον κοιτούσαν χωρίς να τον βλέπουν, αφού είχαν ήδη γεμίσει με ένα καινούριο όνειρο.
Το απότομο φρενάρισμα ακούστηκε στα αυτιά του σαν απελπιστική προειδοποίηση. Τα φώτα του αυτοκινήτου που είχε σταματήσει απότομα στη μέση του δρόμου για να μην τον παρασύρει τον τύφλωσαν σαν δάκρυα.
Συνέχισε τον δρόμο του χωρίς να δώσει σημασία στις βρισιές του οδηγού ...
(υπόδειξη προς αυτόν που έγραψε το παραπάνω κείμενο : save the drama for your mama)
Υπήρχε μια απόφαση στον βηματισμό του. Προχωρούσε λες κι ήξερε που πήγαινε, σαν να είχε κάποιον προορισμό.
Ομως αν τον παρατηρούσε κανείς λίγο καλύτερα θα καταλάβαινε πως αυτός ο άντρας με το αποφασιστικό βήμα δεν πήγαινε προς τα κάπου, αλλά έφευγε από κάπου.
Με κάθε βήμα που έκανε ένοιωθε τον πανικό να φουντώνει μέσα του και αναγκαζόταν να κάνει τεράστια προσπάθεια για να μη το βάλει στα πόδια, να μην αρχίσει να τρέχει αφηνιασμένα μακρυά απ' όλα αυτά, αυτή την πόλη, αυτούς τους δρόμους, αυτή τη νύχτα, εκείνο το διαμέρισμα, μακρυά από εκείνα τα δύο ανοιχτά μάτια, που τον κοιτούσαν χωρίς να τον βλέπουν, αφού είχαν ήδη γεμίσει με ένα καινούριο όνειρο.
Το απότομο φρενάρισμα ακούστηκε στα αυτιά του σαν απελπιστική προειδοποίηση. Τα φώτα του αυτοκινήτου που είχε σταματήσει απότομα στη μέση του δρόμου για να μην τον παρασύρει τον τύφλωσαν σαν δάκρυα.
Συνέχισε τον δρόμο του χωρίς να δώσει σημασία στις βρισιές του οδηγού ...
(υπόδειξη προς αυτόν που έγραψε το παραπάνω κείμενο : save the drama for your mama)
sceletons in the closet
η πρώτη ματιά που ανταλλάξαμε
οι καρδιές που πληγώσαμε
το σ΄ αγαπώ που δεν είπαμε
αυτά που φοβηθήκαμε και βγήκαν αληθινά
το φιλί που δεν δώσαμε
αυτά που προσδοκούσαμε και μας εκδικήθηκαν
η επιθυμία που θάφτηκε κάτω από τις λέξεις που δεν είπαμε
τα σκοτεινά μονοπάτια που ακολουθήσαμε
η εμπιστοσύνη που δεν δείξαμε
η αγάπη που δεν νοιώσαμε
η τρυφερότητα που δεν χαρίσαμε
το υστέρημα που δεν μοιραστήκαμε
30/12/05
οι καρδιές που πληγώσαμε
το σ΄ αγαπώ που δεν είπαμε
αυτά που φοβηθήκαμε και βγήκαν αληθινά
το φιλί που δεν δώσαμε
αυτά που προσδοκούσαμε και μας εκδικήθηκαν
η επιθυμία που θάφτηκε κάτω από τις λέξεις που δεν είπαμε
τα σκοτεινά μονοπάτια που ακολουθήσαμε
η εμπιστοσύνη που δεν δείξαμε
η αγάπη που δεν νοιώσαμε
η τρυφερότητα που δεν χαρίσαμε
το υστέρημα που δεν μοιραστήκαμε
30/12/05
Τετάρτη, Ιανουαρίου 04, 2006
its too late M
It's too late.
There's nothing left in you that I can live with.
You're a humanoid.
If I stay with you, I'll be destroyed.
You're television incarnate : Indifferent to suffering; insensitive to joy.
All of life with you is reduced to the common rubble of banality. Love, feelings, sadness, death are all the same to you as bottles of beer. And the daily business of life is a corrupt comedy. You even shatter the sensations of time and space into split seconds and instant replays. You're madness, M.
Virulent madness. And everything you touch dies with you.
But not me. Not as long as I can feel pleasure, and pain... and love.
There's nothing left in you that I can live with.
You're a humanoid.
If I stay with you, I'll be destroyed.
You're television incarnate : Indifferent to suffering; insensitive to joy.
All of life with you is reduced to the common rubble of banality. Love, feelings, sadness, death are all the same to you as bottles of beer. And the daily business of life is a corrupt comedy. You even shatter the sensations of time and space into split seconds and instant replays. You're madness, M.
Virulent madness. And everything you touch dies with you.
But not me. Not as long as I can feel pleasure, and pain... and love.
αφιερωμένο σ ένα vatraxokoritso
I'm a fool to want you
I'm a fool to want you
To want a love that can't be true
A love that's there for others too
I'm a fool to hold you
Such a fool to hold you
To seek a kiss not mine alone
To share a kiss that Devil has known
Time and time again I said I'd leave you
Time and time again I went away
But then would come the time when I would need you
And once again these words I had to say
Take me back, I love you...I need you
I know it's wrong, it must be wrong
But right or wrong I can't get along
Without you
Billie Holliday
I'm a fool to want you
To want a love that can't be true
A love that's there for others too
I'm a fool to hold you
Such a fool to hold you
To seek a kiss not mine alone
To share a kiss that Devil has known
Time and time again I said I'd leave you
Time and time again I went away
But then would come the time when I would need you
And once again these words I had to say
Take me back, I love you...I need you
I know it's wrong, it must be wrong
But right or wrong I can't get along
Without you
Billie Holliday
Τρίτη, Ιανουαρίου 03, 2006
μια υπέροχη ξανθιά μου γράφει
«φέτος ζήτησα από τον Άγιο να μου φέρει ένα νέο ζευγάρι υπερμεγεθών αρχιδιών!
Για να γράφω πάνω τους κάθε ανοησία ,κάθε μαλακία ,κάθε παπάρα και όχι στην ψυχή μου, δεν την έχω για πέταμα, ευτυχώς δεν έχω ανάγκη έναν άνδρα να μου δανείσει τα δικά του .
το πέρασα και αυτό και δεν με έβγαλε πουθενά.
ευχαριστώ όποιον με πλήγωσε γιατί με ατσάλωσε, με έκανε δυνατή, αλλά όχι σκληρή και άδικη, αυτό το αφήνω για τους αδυνάμους και τους χέστες.
Η φυγοπονία τους οδηγεί να φτύνουν χολή, η άμυνα τους κάνει να φέρονται σαν ακέφαλα σκατά, και η δήθεν ευθιξία στάχτη στα μάτια της ψυχής τους!»
Για να γράφω πάνω τους κάθε ανοησία ,κάθε μαλακία ,κάθε παπάρα και όχι στην ψυχή μου, δεν την έχω για πέταμα, ευτυχώς δεν έχω ανάγκη έναν άνδρα να μου δανείσει τα δικά του .
το πέρασα και αυτό και δεν με έβγαλε πουθενά.
ευχαριστώ όποιον με πλήγωσε γιατί με ατσάλωσε, με έκανε δυνατή, αλλά όχι σκληρή και άδικη, αυτό το αφήνω για τους αδυνάμους και τους χέστες.
Η φυγοπονία τους οδηγεί να φτύνουν χολή, η άμυνα τους κάνει να φέρονται σαν ακέφαλα σκατά, και η δήθεν ευθιξία στάχτη στα μάτια της ψυχής τους!»
ανταπόκριση από την καρδιά του κτήνους
διαβάζω κάπου τις βαθυστόχαστες παρατηρήσεις ενός μεγάλου αναλυτή της ελληνικής μπλογκόσφαιρας
γράφει λοιπόν ο διαδικτυακός Βιτγκενστάιν πως η προσπάθεια ορισμένων να φανούν και να υπάρξουν τους οδηγεί να ανοίξουν ένα blog και να παίζουν το ρολάκι τους
μετά από αυτή τη συνταραακτική αποκάλυψη μας πληροφορεί πως αυτό το κάνουν αρχικά ανώνυμα, μετά ημιεπώνυμα (οκ οκ μη βαράτε δεν θα ανοίξω πάλι αυτή τη συζήτηση την έχουμε εξαντλήσει) ισοφαρίζοντας της ζωής τους το χαράμι (από τον Ντελέζ στον Παντελή Χορν) με στομφώδεις ύβρεις ή πλάγιους αυτοεπαίνους.
ευτυχώς ο μεγάλος στοχαστής αναγνωρίζει πως οι άνθρωποι αυτοί είναι συγκινητικοί εν τη ψυχώσει τους (εδώ του βγαίνει λίγο η Χάνα Αρεντ) , αλλά τσιμπολογάνε κοινό (εδώ ακούγεται λίγο σαν xtreme tracker) , αλλά αν γίνουν υστερικοί θέλουν μπουγέλο (εδώ βγαίνει ή τραμπουκογειτόνισσα)
ευτυχώς που ο Νομπελίστας μπλογκογράφος παραδέχεται πως υπάρχουν και μερικοί bloggers
"αστέρια - και στη συμπεριφορά και στη θεματολογία και τη γλώσσα" στους οποίους θα κάνει την τιμή να τα φιλοξενήσει στις σελίδες του
είδατε πως στο μυαλό μερικών ανθρώπων η συμπεριφορά προηγείται του ταλέντου?
προσέξτε μας λέει ο ποιητής γιατί αν δεν έχετε καλή συμπεριφορά δεν θα σας αναδημοσιεύσω και δεν θα σας δώσω τη χαρά να γεμίσετε τις σελίδες μου τζάμπα
τι να πει κανείς
γράφει λοιπόν ο διαδικτυακός Βιτγκενστάιν πως η προσπάθεια ορισμένων να φανούν και να υπάρξουν τους οδηγεί να ανοίξουν ένα blog και να παίζουν το ρολάκι τους
μετά από αυτή τη συνταραακτική αποκάλυψη μας πληροφορεί πως αυτό το κάνουν αρχικά ανώνυμα, μετά ημιεπώνυμα (οκ οκ μη βαράτε δεν θα ανοίξω πάλι αυτή τη συζήτηση την έχουμε εξαντλήσει) ισοφαρίζοντας της ζωής τους το χαράμι (από τον Ντελέζ στον Παντελή Χορν) με στομφώδεις ύβρεις ή πλάγιους αυτοεπαίνους.
ευτυχώς ο μεγάλος στοχαστής αναγνωρίζει πως οι άνθρωποι αυτοί είναι συγκινητικοί εν τη ψυχώσει τους (εδώ του βγαίνει λίγο η Χάνα Αρεντ) , αλλά τσιμπολογάνε κοινό (εδώ ακούγεται λίγο σαν xtreme tracker) , αλλά αν γίνουν υστερικοί θέλουν μπουγέλο (εδώ βγαίνει ή τραμπουκογειτόνισσα)
ευτυχώς που ο Νομπελίστας μπλογκογράφος παραδέχεται πως υπάρχουν και μερικοί bloggers
"αστέρια - και στη συμπεριφορά και στη θεματολογία και τη γλώσσα" στους οποίους θα κάνει την τιμή να τα φιλοξενήσει στις σελίδες του
είδατε πως στο μυαλό μερικών ανθρώπων η συμπεριφορά προηγείται του ταλέντου?
προσέξτε μας λέει ο ποιητής γιατί αν δεν έχετε καλή συμπεριφορά δεν θα σας αναδημοσιεύσω και δεν θα σας δώσω τη χαρά να γεμίσετε τις σελίδες μου τζάμπα
τι να πει κανείς
προς κ Στάθη Τσαγκαρουσιάνο
αγαπητέ κ Τσαγκαρουσιάνε
μετά λύπης μου πληροφορήθηκα από τον φίλο μου Παναγιώτη Χατζηστεφάνου ότι σχεδόν χάλασα το κέφι το δικό σας και μιας εκ των συντακτών του εντύπου σας (δεν θα αναφέρω το όνομά της επειδή καταλαβαίνω πως στενοχωριέται, οπότε θα της κάνω τη χάρη και δεν θα ξαναγράψω το όνομά της) τις άγιες ετούτες ημέρες εξ αιτίας κάποιων σχολίων στο ταπεινό και ασήμαντο ετούτο blog που δεν είναι άξιο να αναδημοσιεύσει ούτε μια γραμμή σε διάφορα έντυπα free ή όχι
όπως λοιπόν μου είπε ο Παναγιώτης το πρόβλημά σου είναι πως σε βρίζω ή σε αποκαλώ "ζακυνθινό -----" μέσα από αυτό το blog, πως γράφω αρνητικά σχόλια για το έντυπο που εκδίδεις και πως γενικά δεν μπορείς να καταλάβεις τι έχω μαζί σου αφού όπως λες δεν σε γνωρίζω
η αλήθεια είναι πως δεν γνωριζόμαστε ...
η μοναδική φορά που τα είπαμε από κοντά ήταν όταν είχες έρθει παρέα με τον provato στο σπίτι που μοιραζόμουν με τον Γιώργο Παυριανό
η αλήθεια επίσης είναι πως δεν σε έβρισα ποτέ
κάποιες στιγμές έγραψα κάποιες κριτικές σκέψεις για το Lifo και μάλιστα έκανα και λογοπαίγνιο με το Glifo
όσο για το ζακυνθινός ------ σου χρωστάω μια εξήγηση
βλέπεις εσύ πουθενά να αναφέρθηκα στο όνομά σου?
εκτός αυτού όλοι έχουμε έναν ------ κι όλοι οι ------- από κάπου κατάγονται
θα σε ευχαριστούσε περισότερο αν έγραφα κηφισσιώτικος ------ ?
όταν ο Παναγιώτης μου μετέφερε όλα αυτά στην αρχή μου φάνηκε αστείο
σκέφτηκα δεν είναι δυνατόν ένας κατά τα φαινόμενα έξυπνος άνθρωπος να τα εννοεί
φανταζόμουν πως τόσα χρόνια στο κουρμπέτι θα είχες μάθει ήδη πως any publicity is good publicity και ότι θα με προσκαλούσες για να με ευχαριστήσεις σε ένα από τα κοσμικά πάρτυ της πρωτοχρονιάς όπου θα πρωταγωνιστούσες εσύ και οι συντάκτες σου
όσο για την συντάκτριά σου περίμενα να μου στείλει ένα ευχαριστήριο σημείωμα και μια αγκαλιά λουλούδια πρώτον γιατί ανέφερα το όνομά της και δεύτερον γιατί το έγραψα σωστά
(αλλά οι πλούσιοι είναι πιο τσιγκούνηδες από εμάς τους πτωχούς)
αποκάλυψη : πάντως εγώ κ Τσαγκαρουσιάνε έγραψα τον ποστ ΙΝΑ ΤΙ, ΤΙΝΑ με τη σκέψη πως θα το έβαζες στη στήλη σου best of blogs
αλλά οι πλούσιοι είναι τσιγγούνηδες κι εσύ δεν έχεις στάλα χιούμορ
φιλικά
PS1 : το Lifo μπορεί να γίνει καλύτερο ... δεν είναι και τόσο δύσκολο δα ...
PS2 : μα που πήγε αλήθεια η πνευματώδης κριτική σ αυτόν τον τόπο? (πάντως όχι στα κουλά μηνύματα που ημιανώνυμα στέλνετε ως love company)
μετά λύπης μου πληροφορήθηκα από τον φίλο μου Παναγιώτη Χατζηστεφάνου ότι σχεδόν χάλασα το κέφι το δικό σας και μιας εκ των συντακτών του εντύπου σας (δεν θα αναφέρω το όνομά της επειδή καταλαβαίνω πως στενοχωριέται, οπότε θα της κάνω τη χάρη και δεν θα ξαναγράψω το όνομά της) τις άγιες ετούτες ημέρες εξ αιτίας κάποιων σχολίων στο ταπεινό και ασήμαντο ετούτο blog που δεν είναι άξιο να αναδημοσιεύσει ούτε μια γραμμή σε διάφορα έντυπα free ή όχι
όπως λοιπόν μου είπε ο Παναγιώτης το πρόβλημά σου είναι πως σε βρίζω ή σε αποκαλώ "ζακυνθινό -----" μέσα από αυτό το blog, πως γράφω αρνητικά σχόλια για το έντυπο που εκδίδεις και πως γενικά δεν μπορείς να καταλάβεις τι έχω μαζί σου αφού όπως λες δεν σε γνωρίζω
η αλήθεια είναι πως δεν γνωριζόμαστε ...
η μοναδική φορά που τα είπαμε από κοντά ήταν όταν είχες έρθει παρέα με τον provato στο σπίτι που μοιραζόμουν με τον Γιώργο Παυριανό
η αλήθεια επίσης είναι πως δεν σε έβρισα ποτέ
κάποιες στιγμές έγραψα κάποιες κριτικές σκέψεις για το Lifo και μάλιστα έκανα και λογοπαίγνιο με το Glifo
όσο για το ζακυνθινός ------ σου χρωστάω μια εξήγηση
βλέπεις εσύ πουθενά να αναφέρθηκα στο όνομά σου?
εκτός αυτού όλοι έχουμε έναν ------ κι όλοι οι ------- από κάπου κατάγονται
θα σε ευχαριστούσε περισότερο αν έγραφα κηφισσιώτικος ------ ?
όταν ο Παναγιώτης μου μετέφερε όλα αυτά στην αρχή μου φάνηκε αστείο
σκέφτηκα δεν είναι δυνατόν ένας κατά τα φαινόμενα έξυπνος άνθρωπος να τα εννοεί
φανταζόμουν πως τόσα χρόνια στο κουρμπέτι θα είχες μάθει ήδη πως any publicity is good publicity και ότι θα με προσκαλούσες για να με ευχαριστήσεις σε ένα από τα κοσμικά πάρτυ της πρωτοχρονιάς όπου θα πρωταγωνιστούσες εσύ και οι συντάκτες σου
όσο για την συντάκτριά σου περίμενα να μου στείλει ένα ευχαριστήριο σημείωμα και μια αγκαλιά λουλούδια πρώτον γιατί ανέφερα το όνομά της και δεύτερον γιατί το έγραψα σωστά
(αλλά οι πλούσιοι είναι πιο τσιγκούνηδες από εμάς τους πτωχούς)
αποκάλυψη : πάντως εγώ κ Τσαγκαρουσιάνε έγραψα τον ποστ ΙΝΑ ΤΙ, ΤΙΝΑ με τη σκέψη πως θα το έβαζες στη στήλη σου best of blogs
αλλά οι πλούσιοι είναι τσιγγούνηδες κι εσύ δεν έχεις στάλα χιούμορ
φιλικά
PS1 : το Lifo μπορεί να γίνει καλύτερο ... δεν είναι και τόσο δύσκολο δα ...
PS2 : μα που πήγε αλήθεια η πνευματώδης κριτική σ αυτόν τον τόπο? (πάντως όχι στα κουλά μηνύματα που ημιανώνυμα στέλνετε ως love company)
λυπάμαι
χθες ανέβασα ένα ποστ στο οποίο με όλη μου την καρδιά έδινα συγχαρητήρια σε όλους τους bloggers που δημοσίευσαν τα χθεσινά ΝΕΑ
δυστυχώς η συζήτηση που ακολούθησε στα σχόλια απέδειξε για άλλη μια φορά πως το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό πολλών ελλήνων είναι ο φθόνος για την επιτυχία του άλλου
ξαφνικά το δημοσίευμα των Νέων εξελίχθηκε σε μια προσωπική συνομωσία του ίδιου του Λαμπράκη προκειμένου να αλώσει την ελληνική μπλογκόσφαιρα
μαζί με διάφορα πικρόχολα που άφηναν να ενοηθεί ότι κάποιοι από τους bloggers που παρουσίαζε η εφημερίδα ήταν ή κάποιοι από τους συντάκτες του ρεπορτάζ ή κάποιοι άλλοι εργαζόμενοι στην εφημρίδα ή κWλητοί κάποιου μέσα στον δημοσιογραφικό κολοσσό ή μπορεί και ο ίδιος ο Λαμπράκης με ψευδώνυμο ή μπορεί και πράκτορες της CIA που είχαν προσεγγίσει τον οργανισμό προκειμένου να δημιουργήσουν ένα ομαδικό blog ...
(αποκάλυψη : πάντως εμένα που έχω μια μακρυνή σχέση με τον οργανισμό δεν με βάλανε γιατί είμαι στο στόχαστρο των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών λόγω της σχέσης μου με τη Σέρι Μπλέρ)
φυσικά στο πιο σημαντικό γεγονός δεν στάθηκε κανένας : στο ότι τα mainstram media ανακαλύπτουν σιγά - σιγά την μπλογκόσφαιρα και ότι τώρα είναι η ευκαιρία για όλους εμάς τους bloggers να δώσουμε το στίγμα μας, να αποδείξουμε πως είμαστε το μέλλον και όχι το έντυπο παρελθόν που εκτός από το μυαλό, σου λερώνει και τα χέρια με φθηνό και τοξικό μελάνι
αλλά αυτά θα μου πείτε είναι ψιλά γράμματα
δυστυχώς η συζήτηση που ακολούθησε στα σχόλια απέδειξε για άλλη μια φορά πως το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό πολλών ελλήνων είναι ο φθόνος για την επιτυχία του άλλου
ξαφνικά το δημοσίευμα των Νέων εξελίχθηκε σε μια προσωπική συνομωσία του ίδιου του Λαμπράκη προκειμένου να αλώσει την ελληνική μπλογκόσφαιρα
μαζί με διάφορα πικρόχολα που άφηναν να ενοηθεί ότι κάποιοι από τους bloggers που παρουσίαζε η εφημερίδα ήταν ή κάποιοι από τους συντάκτες του ρεπορτάζ ή κάποιοι άλλοι εργαζόμενοι στην εφημρίδα ή κWλητοί κάποιου μέσα στον δημοσιογραφικό κολοσσό ή μπορεί και ο ίδιος ο Λαμπράκης με ψευδώνυμο ή μπορεί και πράκτορες της CIA που είχαν προσεγγίσει τον οργανισμό προκειμένου να δημιουργήσουν ένα ομαδικό blog ...
(αποκάλυψη : πάντως εμένα που έχω μια μακρυνή σχέση με τον οργανισμό δεν με βάλανε γιατί είμαι στο στόχαστρο των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών λόγω της σχέσης μου με τη Σέρι Μπλέρ)
φυσικά στο πιο σημαντικό γεγονός δεν στάθηκε κανένας : στο ότι τα mainstram media ανακαλύπτουν σιγά - σιγά την μπλογκόσφαιρα και ότι τώρα είναι η ευκαιρία για όλους εμάς τους bloggers να δώσουμε το στίγμα μας, να αποδείξουμε πως είμαστε το μέλλον και όχι το έντυπο παρελθόν που εκτός από το μυαλό, σου λερώνει και τα χέρια με φθηνό και τοξικό μελάνι
αλλά αυτά θα μου πείτε είναι ψιλά γράμματα
Δευτέρα, Ιανουαρίου 02, 2006
τελικά είμαι πολύ τυχερός άνθρωπος
έχω φίλους που μ αγαπάνε ... παρ όλο που δεν είμαι και ο πιο εύκολος άνθρωπος ...
Νικήτα, Κώστα, Γιώργο, Νίκο, Γιωργάκη, Παναγιώτη η αγάπη σας είναι το πιο πολύτιμο δώρο
και παρ' όλο πολλές φορές δεν το αξίζω σας ευχααριστώ γι αυτό
Νικήτα, Κώστα, Γιώργο, Νίκο, Γιωργάκη, Παναγιώτη η αγάπη σας είναι το πιο πολύτιμο δώρο
και παρ' όλο πολλές φορές δεν το αξίζω σας ευχααριστώ γι αυτό
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ - ΤHIS IS VERY VERY IMPORTANT
Dear All,
It's not the al-Jazeera Memo, but these are some more documents that the UK Government are trying to suppress with the threat of prosecution under the Official Secrets Act.
They detail our use of intelligence extracted by torture, and legal advice the Foreign Office received on the subject, and we need to get them out there as soon as possible before the government act.
If you could post them on your website, ASAP, it would be very much appreciated...
I attach our latest post on the subject.
http://www.blairwatch.co.uk/node/716
ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΜΟΥ ΤΟ ΕΣΤΕΙΛΕ Ο ΦΙΛΟς RICK ΑΠΟ ΤΟ ΒLOG rickwrites ΠΟΥ ΕΧΩ ΣΤΑ LINK ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ BLOG ΣΤΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ
επίσης περισότερα εδώ
αξίζει τον κόπο ....
It's not the al-Jazeera Memo, but these are some more documents that the UK Government are trying to suppress with the threat of prosecution under the Official Secrets Act.
They detail our use of intelligence extracted by torture, and legal advice the Foreign Office received on the subject, and we need to get them out there as soon as possible before the government act.
If you could post them on your website, ASAP, it would be very much appreciated...
I attach our latest post on the subject.
http://www.blairwatch.co.uk/node/716
ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΜΟΥ ΤΟ ΕΣΤΕΙΛΕ Ο ΦΙΛΟς RICK ΑΠΟ ΤΟ ΒLOG rickwrites ΠΟΥ ΕΧΩ ΣΤΑ LINK ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ BLOG ΣΤΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ
επίσης περισότερα εδώ
αξίζει τον κόπο ....
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)