Τον τελευταίο καιρό συμβαίνει κάτι περίεργο : παίρνω να δω σε dvd διάφορες ταινίες που υποτίθεται ότι είναι καλές και πέφτω πάνω σε μπούρδες
Μερικές από αυτές :
Εξιλέωση : καλογυρισμένη, άψογη αισθητικά βαρετή μέχρι δακρύων εκτός από τα πέντε τελευταία λεπτά που εμφανίζεται η μεγαλύτερη ίσως εν ζωή αγγλόφωνη ηθοποιός, η μοναδική Βανέσσα Ρεντγκρέιβ
Έρωτας στα χρόνια της χολέρας : Ανιαρή μεταφορά ενός ανιαρού βιβλίου
Θα χυθεί αίμα : σιγά τα αυγά. Ο Ντάνιελ Ντέϊ Λιούις καλός, όλο το υπόλοιπο για τα σκουπίδια
Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους : ποτέ δεν μου άρεσαν οι αδελφοί Κοέν και η τελευταία τους ταινία με άφησε αδιάφορο. Ο Χαβιέ Μπαρντάμ με το πιο εγκληματικό μαλλί που είχε ποτέ ένας κατά συρροή δολοφόνος
Λέοντες αντί αμνών : άστο καλύτερα, φλόπα μεγατόνων, ούτε η Μέριλ Στριπ δεν σώζεται
Οι νύχτες μου μακριά σου : Ο αγαπημένος μου Καρ Γουάι πάει στην Αμερική και κάνει την πρώτη βαρετή ταινία της καριέρας του
και μία που μου άρεσε ένώ δεν το περίμενα :
Η Ομίχλη : βασισμένη σε νουβέλα του Στήβεν Κινγκ περίμενα να είναι μια μέτρια ταινία τρόμου και τελικά είναι μια πολύ καλή αλληγορία για την κατάσταση που επικρατεί στην Αμερική όπου η παράνοια και ο φόβος κυριαρχούν μέσα σε ένα ναό της υπερκατανάλωσης με τραγικό τέλος.